forum.math.uoa.gr

Forum του Τμήματος Μαθηματικών
Ημερομηνία 22 Σεπ 2017, 13:54

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]




Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 4 δημοσιεύσεις ] 
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Περί (εθνικής) κουλτούρας...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 24 Αύγ 2011, 17:00 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 29 Μάιος 2010, 17:08
Δημοσ.: 29
(...)
Ας ξεκινήσουμε όμως με τον ορισμό της κουλτούρας. Επειδή η συζήτηση αφορά την οικονομία θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας στο μέρος της κουλτούρας που αφορά τον εργασιακό χώρο. Ως κουλτούρα ή πολιτισμό (culture) ορίζουμε τον τρόπο με τον οποίο τα μέλη μιας ομάδας ή κοινωνίας σκέφτονται και συμπεριφέρονται. Ο τρόπος αυτός είναι επίκτητος. Δηλαδή, η γνώση που καθοδηγεί την συμπεριφορά και χρησιμοποιείται στην ερμηνεία των εμπειριών αποκτάται μέσα από την λειτουργία του ατόμου στην ομάδα και στην κοινωνία. Ο G. Hosftede, για να ορίσει την κουλτούρα, χρησιμοποιεί μια αναλογία από την επιστήμη των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Παρομοιάζει την κουλτούρα, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αισθάνονται, σκέφτονται και δρουν, με «νοητικό πρόγραμμα» που αποτελεί το «λογισμικό του μυαλού» (software of mind). Η κουλτούρα είναι ένα συλλογικό «νοητικό πρόγραμμα» που διακρίνει τα μέλη μιας κοινωνικής ομάδας από τα μέλη μιας άλλης. Οι αλλαγές είναι αργές και χρειάζεται να περάσουν πολλά χρόνια προκείμενου να μεταβληθεί η εθνική κουλτούρα ενός λαού. Η εθνική κουλτούρα λοιπόν χαρακτηρίζει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής των μελών μιας κοινωνίας και κατά συνέπεια και τον τρόπο που δρουν στους εργασιακούς χώρους. Ο G. Hofstede, στο κλασσικό βιβλίο του[1] που αποτελεί σημείο αναφοράς στη διεθνή βιβλιογραφία, όρισε τέσσερις διαστάσεις που αντιπροσωπεύουν την εθνική κουλτούρα ως προς τις αξίες που επικρατούν στους εργασιακούς χώρους (work- related values). Οι αντίστοιχοι δείκτες των τεσσάρων διαστάσεων παρουσιάζονται στον πίνακα 1.
(α) Η απόσταση δύναμης (power distance). Ο βαθμός στον οποίο τα μέλη μιας ομάδας δέχονται ή όχι ότι η δύναμη κατανέμεται ισομερώς ή ανισομερώς στα μέλη της ομάδας. Σε κοινωνίες με υψηλή απόσταση δύναμης τα άτομα θεωρούν ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια των προϊσταμένων, δηλαδή κατανέμεται ανισομερώς στα μέλη της ομάδας και συνεπώς οι ατομικές πρωτοβουλίες των υφισταμένων είναι περιορισμένες.
(β) Η αποφυγή της αβεβαιότητας (uncertainty avoidance). Ο βαθμός στον οποίο τα μέλη μιας ομάδας αισθάνονται άβολα όταν υπάρχει αβεβαιότητα και διφορούμενες καταστάσεις. Η αποφυγή της αβεβαιότητας οδηγεί στην υποστήριξη πεποιθήσεων που υπόσχονται βεβαιότητα και στην δημιουργία και διατήρηση θεσμών που προστατεύουν την ομοιομορφία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα συμπεριφοράς, που καθορίζεται από την αποφυγή της αβεβαιότητας, είναι η αποφυγή κάθε πράξης ή ενέργειας εκ μέρους των εργαζόμενων, εάν προηγουμένως δεν έχει υπάρξει γραπτή εγκύκλιος που θα καθορίζει επακριβώς τα σχετικά με την πράξη ή ενέργεια. Η Ελλάδα είναι η χώρα, σύμφωνα με την μελέτη του Hosftede, με τον υψηλότερο βαθμό αποφυγής της αβεβαιότητας.
(γ) Αρσενικοτροπία (masculinity). Οι κοινωνίες των οποίων τα μέλη, ανεξαρτήτως φύλου, επιδιώκουν την επίτευξη στόχων, τον ηρωισμό, την επιβεβαίωση και την υλική επιτυχία, έχουν, δηλαδή, τα χαρακτηριστικά των αρσενικών στην φύση. Αντίθετα, οι κοινωνίες των οποίων τα μέλη επιδιώκουν τις σχέσεις, τη μετριοπάθεια, τη μέριμνα για τους αδύναμους και την ποιότητα ζωής, έχουν τα χαρακτηριστικά των θηλυκών στην φύση και ονομάζονται θηλυκότρoπες (Femininity). Μια κουλτούρα που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως αρσενικότροπη είναι η Ιαπωνική, με βασικό γνώρισμα την αίσθηση του καθήκοντος και της τιμής που πηγάζουν από τον ηρωισμό (σαμουράι), με ακραία έκφραση το χαρακίρι. Αντίθετα, η κοινωνία της Δανίας είναι περισσότερο θηλυκότροπη, η μετριοπάθεια χαρακτηρίζει τις εσωτερικές σχέσεις, και όχι μόνο, ενώ η έγνοια για την ποιότητα ζωής είναι εμφανής, ακόμη και στη βιομηχανία. Επίσης αυτή η κουλτούρα μετουσιώθηκε στο περίφημο κοινωνικό κράτος των χωρών αυτών, το οποίο προσφέρει προστασία σε όλα τα μέλη της κοινωνίας, θεωρώντας ότι μια κοινωνία δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένη όταν έστω και ένα μέλος της είναι δυστυχισμένο.
(δ) Ο ατομισμός (individualism). Οι κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από ατομισμό προτιμούν πιο χαλαρό σύστημα κοινωνικής οργάνωσης, εν αντιθέσει προς τις κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από συλλογικότητα (collectivism), οι οποίες προτιμούν πιο στενά δομημένες κοινωνικές οργανώσεις. Στις αγγλοσαξονικές κοινωνίες, που είναι ατομιστικές, το άτομο διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό μόνο του την ζωή του χωρίς εξωτερικούς περιορισμούς και καταναγκασμούς και είναι διατεθειμένο αρνητικά απέναντι σε κάθε κρατική παρέμβαση.

Η εθνική κουλτούρα συντελεί στην διαμόρφωση και του οικονομικού συστήματος της κοινωνίας. Ειδικότερα, η εθνική κουλτούρα επηρεάζει, τόσο τον τρόπο που οργανώνονται και διοικούνται οι επιχειρήσεις, όσο και την διάθεση για επένδυση σε καινοτομίες και νέες ιδέες.
Οι οργανωσιακές δομές των επιχειρήσεων προσδιορίζονται, πέραν όλων των άλλων, και από τις αξίες σχετικά με την εργασία. Οι δύο διαστάσεις που θεωρούνται ότι επηρεάζουν τη δομή και λειτουργία των οργανώσεων είναι η απόσταση δύναμης και η αποφυγή της αβεβαιότητας. Σε κοινωνίες που διακρίνονται από υψηλή απόσταση δύναμης και υψηλή αποφυγή αβεβαιότητας, οι οργανωσιακές δομές είναι περισσότερο ιεραρχικές σε σχέση με κοινωνίες με χαμηλή αποφυγή αβεβαιότητας και χαμηλή απόσταση δύναμης. Είναι επίσης σημαντικό να τονίσουμε ότι όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση δύναμης, τόσο η ευθύνη που βαρύνει τον προϊστάμενο μεγαλώνει. Σε περίπτωση λοιπόν αδυναμίας στην επίτευξη των στόχων μιας οργάνωσης, βασικός υπαίτιος θεωρείται ο επικεφαλής προϊστάμενος. Σε ανάλογες λοιπόν περιπτώσεις η λύση του προβλήματος ξεκινά σχεδόν πάντα από τα πρόσωπα. Ένα πολύ καλό παράδειγμα είναι η λειτουργία των ελληνικών κομμάτων και ιδιαίτερα των κομμάτων εξουσίας. Η αποτυχία στις εκλογές μεταφράζεται αυτομάτως και σε αίτημα αντικατάστασης του αρχηγού.
Οι άλλες δύο διαστάσεις, του ατομισμού και της αρσενικοτροπίας, αφορούν την συμπεριφορά του ατόμου μέσα στις επιχειρήσεις – οργανώσεις. Σε ατομιστικές κοινωνίες το άτομο προσπαθεί συνεχώς να επιτύχει τους προσωπικούς του στόχους, στις περισσότερες των περιπτώσεων χρησιμοποιώντας την οργάνωση και σε αρκετές περιπτώσεις εις βάρος της οργάνωσης. Αντίθετα, σε συλλογικές κοινωνίες οι προσωπικοί στόχοι του ατόμου επιτυγχάνονται μέσω της επιτυχίας της ομάδας. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο εργάζεται και συμπεριφέρεται με τρόπο που συντελεί στην επίτευξη των στόχων της ομάδας. Σε αρσενικοτροπες κοινωνίες, το άτομο δρα με ηρωισμό, έχει την αίσθηση του καθήκοντος και της τιμής. Αυτή η συμπεριφορά καθοδηγεί τις πράξεις του. Άτομα που δεν χαρακτηρίζονται από ηρωισμό και αυταπάρνηση δεν έχουν θέση στην οργάνωση και αποβάλλονται. Στην Ιαπωνία, η παράδοση των σαμουράι χαρακτηρίζει την στάση των εργαζομένων στις επιχειρήσεις και την στάση των επιχειρήσεων απέναντί τους: Η μέχρι «θανάτου»(συνταξιοδότηση) υπηρεσία στην επιχείρηση και η αντίστοιχη στάση της επιχείρησης αντικατοπτρίζουν αυτό το βασικό χαρακτηριστικό στοιχείο της εθνικής κουλτούρας της Ιαπωνίας. Σε θηλυκότροπες κοινωνίες, η λειτουργία των ατόμων στην επιχείρηση συντελείται με τρόπο που να μην θίγεται κανένα μέλος της ομάδας, ο αδύναμος δεν αποβάλλεται, αλλά υποβοηθείται ώστε να αποδώσει όσα περισσότερα μπορεί.
Τα κοινωνικά λοιπόν συμβόλαια που ισχύουν σε κάθε κοινωνία όπως τα υποδείγματα διοίκησης, η κοινωνική ασφάλιση, το σύστημα υγείας, κ.α., αντικατοπτρίζουν τα κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά των μελών της κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι καθώς ο μέσος αμερικανός χαρακτηρίζεται από υψηλό ατομισμό, θεωρεί ότι το ζήτημα της ασφάλισης είναι ατομική του υπόθεση και δεν αποδέχεται την παρέμβαση του κράτους, όπως και σε άλλα ζητήματα. Πολλές φορές εμείς οι Ευρωπαίοι κατακρίνουμε την ανυπαρξία κοινωνικού κράτους στις ΗΠΑ φιλτράροντας όμως την ανάλυση μέσα από την δική μας κουλτούρα.
Μετά από όλα τα παραπάνω, υπάρχει καλύτερη ή χειρότερη εθνική κουλτούρα (πάντα όσον αφορά τις αξίες σχετικά με την εργασία) όσον αφορά την επίδραση στην παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα; Η απάντηση είναι ευθέως όχι. Οι θεσμοί και οι διαδικασίες που δημιουργούνται έχουν ως στόχο την εκμετάλλευση των χαρακτηριστικών της κουλτούρας προκειμένου να επιτευχθούν στόχοι όπως η μακροχρόνια παραγωγικότητα. Σε όλο τον κόσμο, και στην Ελλάδα, «θαυμάζουμε» το αμερικάνικο μοντέλο οργάνωσης και διοίκησης, το οποίο βασίζεται στον ατομισμό και συνεπώς άρρητα δεχόμαστε ότι είναι καλύτερο για μια κοινωνία να είναι «ατομιστική» παρά «συλλογική».
Στον πίνακα 1 παρουσιάζονται ενδεικτικά για ορισμένες χώρες οι δείκτες κουλτούρας και η πολιτισμική απόσταση από τις ΗΠΑ. Όσο πιο κοντά στο μηδέν είναι ο δείκτης πολιτισμικής απόστασης, τόσο πιο κοντινή είναι η κουλτούρα προς την αντίστοιχη των ΗΠΑ. Για παράδειγμα ή Ιρλανδία με δείκτη 0.3 είναι πιο κοντά πολιτισμικά προς τις ΗΠΑ σε σχέση με την Δανία που έχει δείκτη 2.17.
Ακούγοντας λοιπόν αυτά που λέγονται τα τελευταία χρόνια, χώρες που βρίσκονται πιο κοντά πολιτισμικά προς τις ΗΠΑ θα έχουν και υψηλότερη αποδοτικότητα δηλαδή παραγωγικότητα. Αυτό θα οφείλεται στο ότι έχουν υιοθετήσει πλήρως το υπόδειγμα των ΗΠΑ. Επειδή όμως η γενικότητα βλάπτει θα πρέπει να στηριχθούμε στα στατιστικά στοιχεία για να εξακριβώσουμε εάν όλοι αυτοί που διατείνονται στην εφαρμογή του κάθε υποδείγματος σε κάθε χώρα έχουν δίκιο. Παρατηρούμε λοιπόν, στον πίνακα, ότι οι Σκανδιναβικές χώρες χαρακτηρίζονται από αρκετά μεγάλη πολιτισμική απόσταση από τις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα όμως, η παραγωγικότητα τους αυξάνει, αν όχι πιο γρήγορα, τουλάχιστον όσο και στις ΗΠΑ. Επίσης η Ιαπωνική κουλτούρα χαρακτηρίζεται από αρσενικοτροπία, εν αντιθέσει προς της Δανίας που χαρακτηρίζεται από θηλυκοτροπία. Όμως η παραγωγικότητα και των δύο χωρών είναι εξίσου υψηλή, γεγονός που αντικατοπτρίζει το προσαρμοσμένο υπόδειγμα οργάνωσης και διοίκησης. Η Ινδία είναι πιο κοντά πολιτισμικά προς τις ΗΠΑ σε σχέση με την Κορέα. Οι ρυθμοί ανάπτυξης της Κορέας και το κεφαλήν εισόδημα είναι ασύγκριτα υψηλότερα από τα αντίστοιχα της Ινδίας. Συνεπώς δεν υπάρχει καλύτερη εθνική κουλτούρα και καλύτερο υπόδειγμα. Οι οικονομίες πρέπει να προσαρμόζονται και να αξιοποιούν με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο την εθνική κουλτούρα, προκειμένου να μεγιστοποιούν την παραγωγικότητα τους
Θα πρέπει λοιπόν, στην περίπτωση της Ελλάδας, να μελετήσουμε σοβαρά ποια είναι τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και να προσαρμόσουμε το αναπτυξιακό μας υπόδειγμα και τα κοινωνικά συμβόλαια σε αυτά. Ειδικά σήμερα που έχει ανοίξει η ατζέντα του ασφαλιστικού και του μέλλοντος των εργασιακών σχέσεων.

(http://nikosvarsakelis.blogspot.com/201 ... st_16.html)

Kαλωσήρθατε ή καλωσφύγατε?

:D


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Περί (εθνικής) κουλτούρας...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 08 Οκτ 2012, 12:29 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3210
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Περί ελληνικής κουλτούρας...


Πόσους λάκκους έχει η φάβα; του Σταύρου Θεοδωράκη (ένα άρθρο των πρωταγωνιστών)

Δεσμεύτηκα να μην πω ονόματα αλλά αυτό δεν μου απαγορεύει να σας αφηγηθώ την ιστορία σαν παραμύθι.

Μια φορά και ένα καιρό λοιπόν μια ελεγκτική Αρχή αποφάσισε να ελέγξει πόσο γνήσιες είναι οι φάβες Σαντορίνης που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά. Μα θα μου πείτε «υπάρχουν νοθευμένες φάβες Σαντορίνης»; Και βεβαίως υπάρχουν. Οι αγορές έχουν και κλεφταράδες (που θα έλεγε και ο πρόεδρος Χριστόφιας) και κυκλοφορούν χαλούμια Κύπρου που δεν είναι από την Κύπρο, Σαμιώτικα κρασιά που δεν είναι από την Σάμο και φάβες Σαντορίνης που δεν είναι από την Σαντορίνη. Το κέρδος των «κλεφταράδων» είναι προφανές. Παίρνουν ένα φτηνό προϊόν – πολλές φορές το εισάγουν κιόλας από μια τριτοκοσμική αγορά – το συσκευάζουν και το πωλούν σαν φημισμένο προϊόν.

Το κάνουν με τα λάδια, το κάνουν με τα ξύδια γιατί να μην το κάνουν και με την ξεχωριστή και ακριβή φάβα Σαντορίνης; Αυτή τη σκέψη έκανε η Αρχή και άρχισε να ψάχνει στα ράφια των σούπερ μάρκετ και τελικά εντόπισε εννιά διαφορετικές φάβες Σαντορίνης. Ως εδώ κανένα πρόβλημα. Θεωρητικά ο οποιοσδήποτε έμπορος μπορεί να πάει στην Σαντορίνη να αγοράσει φάβα, να την συσκευάσει, να την εξάγει ή να την διαθέσει στην ελληνική αγορά. Η Αρχή όμως δύσπιστη, πήρε δείγματα από τις 9 ξεχωριστές φάβες και άρχισε τις αναλύσεις γιατί ως γνωστόν και τα όσπρια (εκτός από τους Έλληνες) έχουν το DNA τους. Τα αποτελέσματα έκαναν και τους πιο αισιόδοξους ερευνητές να γονατίσουν.

Τέσσερις από τις πολυδιαφημισμένες «φάβες Σαντορίνης» ήταν κτηνοτροφικά μπιζέλια Αγγλίας! Αυτά που τρώνε δηλαδή τα γουρούνια στην Αγγλία εδώ τα τρώμε ως φάβες Σαντορίνης! Για να δικαιολογήσουν μάλιστα το πρασινωπό χρώμα των αλεσμένων μπιζελιών κάποιες εταιρίες έγραφαν στην συσκευασία «βιολογική φάβα Σαντορίνης». Να δεις δηλαδή την πρασινάδα - αντί τη γλυκιά κιτρινάδα που βγάζει η φάβα της Σαντορίνης - και να πεις «λογικό είναι να πρασινίζει αφού είναι βιολογική». Οι τέσσερις από τις εννιά λοιπόν, ήταν μπιζέλια, οι υπόλοιπες; Κρατηθείτε. Άλλες τέσσερις «φάβες Σαντορίνης» ήταν αλεσμένα όσπρια, κουκιά, φάβες χαμηλής ποιότητας, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είχαν περάσει ούτε στα ανοιχτά από το νησί της Σαντορίνης. Για να μην σας τα πολυλογώ μόνο μία από τις εννέα «φάβες Σαντορίνης» που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά ήταν - και είναι- όντως γνήσια φάβα Σαντορίνης. Καρπός του φημισμένου Λάθυρου Κλύμενου που φύεται στο ηφαιστειογενές νησί εδώ και 3.500 χρόνια και έχει όψη κίτρινου ψιλού χαλικιού με αρώματα και γεύση θεσπέσια.

Και μετά και μετά τι έκανε η Αρχή; Τιμώρησε τις εταιρίες που παραπλανούν τον κόσμο; Τους έριξε πρόστιμα; Τις έκλεισε μήπως; Δεν θέλω υστερίες. Οι οκτώ πλαστές φάβες Σαντορίνης συνεχίζουν να κυκλοφορούν ως «φάβες Σαντορίνης» και να εξαπατούν τους Έλληνες καταναλωτές. Άλλωστε, όπως μονολόγησε το στέλεχος της Αρχής που μου αφηγήθηκε στην ιστορία, η αξιολόγηση είναι φράση απαγορευμένη στην αντιμνημονιακή, αδούλωτη Ελλάδα. Εδώ δεν την δέχονται οι δάσκαλοι θα την δεχτούν τα… όσπρια;
Υ.Γ: Διαβάζω στα σχόλια σας προτροπές για την αποκάλυψη των εταιρικών επωνυμιών. Και εγώ με τη σειρά μου προτρέπω τις αρμόδιες υπηρεσίες να το κάνουν. Νομίζετε ότι μπορώ να αποκαλύψω ονόματα αν δεν έχω στα χέρια μου έναν όγκο εγγράφων με αποτελέσματα εργαστηριακών ελέγχων; Αλλά, ακόμα και αν είχα, στην Ελλάδα οι έλεγχοι είναι για να αμφισβητούνται στα δικαστήρια, ειδικά όταν δημοσιοποιούνται από τρίτους. Η Πολιτεία είναι ενήμερη. Οφείλει να πράξει τα προβλεπόμενα.

Πηγή: http://www.inews.gr/197/O-stavros-theod ... i-fava.htm

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Περί (εθνικής) κουλτούρας...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 29 Οκτ 2012, 08:53 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3210
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Περί εθνικής κουλτούρας και ρατσισμού.


Η επέτειος του "μάλλον"

Ανήμερα της επετείου της 28ης Οκτωβρίου ο Paparazzi γράφει σε περίπου 2.000 λέξεις για τη Χρυσή Αυγή, τον νεόπλουτο, υπερκαταναλωτή και ρατσιστή Έλληνα, τον Γαϊτάνο και τον Σφακιανάκη και αναρωτιέται αν έκλαψε στην πρεμιέρα της η Έλενα Παπαρίζου. Τώρα που το ξανασκέφτεται, ίσως να μπουρδολογεί και αυτός...

Ο Γαϊτάνος και ο κάθε Γαϊτάνος έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει, ταυτόχρονα όμως είναι δικαίωμά μας να τον κρίνουμε. Μπορεί να έχει δίκιο στον εκνευρισμό του όταν βλέπει τα cd του να πωλούνται παράνομα, αλλά έχει άδικο να λέει ότι θα ήθελε να τους τα σπάσει στο κεφάλι. Θρησκευτικά πράγματα (βοήθειά μας).

Η Χρυσή Αυγή είναι αυτό που πρεσβεύει και είναι τιμή της να έχει υποστηρικτές σαν τον Πέτρο Γαϊτάνο (θου Κύριε...). Η Χρυσή Αυγή προϋπάρχει χρόνια τώρα, αλλά ελάχιστοι την γνώριζαν. Από τότε που όποιος στο σχολείο έτρωγε σφαλιάρες και δεν μπορούσε να ρίξει γκόμενα γιατί τα κ@υλόσπυρα έβγαζαν μυζήθρα, έκρινε σωστό να γραφτεί εκεί για να γίνει ο μάγκας της γειτονιάς.

Πατησιώτης γαρ, τη Χρυσή Αυγή έχω δικαίωμα να λέω ότι την ξέρω καλύτερα από πολλούς. Κάπου εκεί γεννήθηκε. Το ίδιο έχω δικαίωμα να λέω για τους μετανάστες, με τους οποίους ζούσα και γειτνίαζα τα τελευταία 16-17 χρόνια. Τους κακούς (ναι, υπάρχουν και αυτοί όπως υπάρχουν και οι κακοί Έλληνες) και τους καλούς, όπως για παράδειγμα τον Αλέκο - Αλβανός πρώην αστυφύλακας και τότε μπογιατζής. Γ@@ώ τα παιδιά και ξηγημένος. "Δεν ήρθαμε στην Ελλάδα να σας πάρουμε τις δουλειές. Ήρθαμε να πάρουμε αυτές που δεν θέλετε", μου έλεγε. "Γιατί ο Έλληνας θεωρεί ντροπή να γίνει μπογιατζής;" με ρώταγε και φυσικά απάντηση δεν έπαιρνε.

Αν τα βάλουμε κάτω και το δούμε ωμά, όλοι ρατσιστές είμαστε γιατί ο τρόπος που συμπεριφορόμαστε σε έναν μετανάστη είναι τουλάχιστον απαξιωτικός. Δεν έχω δει Έλληνα να μιλά στον ξένο στον πληθυντικό. Δεν έχω δει Έλληνα να σηκώνεται από το κάθισμά του στο μετρό για να κάτσει ένας εξουθενωμένος μετανάστης. Δεν έχω δει Έλληνα να βοηθά ξένο στις δημόσιες υπηρεσίες όταν προσπαθεί να καταλάβει τι πρέπει να κάνει και γιατί η "δουλεύω στο δημόσιο 20 χρόνια και έχω φτάσει τα 120 κιλά" πίσω από τον γκισέ φωνάζει. Ακόμα κι αν κάποιος πάρει την απόφαση να βοηθήσει τον μετανάστη ώστε να ξεμπερδεύει για να έρθει και η δική του σειρά, το κάνει τόσο μειονεκτικά που αν ήταν στη θέση του το λιγότερο θα εξαγριωνόταν. "Ελα εδώ ρε να σου πω τι θα κάνεις!". Τα υπόλοιπα γνωστά.

Ο Έλληνας τον ξένο τον θεωρεί κατώτερό του. Πρόσφατα μας πείραξε η δήλωση του Σφακιανάκη ότι "οι Πακιστανοί του χαλάνε την αισθητική". Όλοι οι υπόλοιποι -βάζω και τον εαυτό μου μέσα- που δεν μας χαλά την αισθητική ο Πακιστανός, τι κάνουμε για να τον βοηθήσουμε; Τίποτα. Κλείνουμε το παράθυρο όταν πλησιάζει για να καθαρίσει το τζάμι ή με απαξιωτικό νόημα του απαγορεύουμε να πλησιάσει το αμάξι. Ή, για να το γενικεύσω, αποδεχόμαστε την τραγική του κατάσταση μόνο και μόνο για να μη μας πουν ρατσιστές.

Για μένα ρατσιστής δεν είναι μόνο αυτός που μιλά απαξιωτικά για τον αλλοδαπό, που ζητά να απελαθεί για να ξεβρωμίσει η χώρα και που θεωρεί ότι η Ελλάδα πρέπει να κατοικείται μόνο από Έλληνες. Ρατσιστής είναι και αυτός που βάζει τη χωριάτικη σαλάτα 18 ευρώ για τους ξένους και 9 ευρώ για τους Έλληνες. Ρατσιστής είναι εκείνος που αφήνει τον Πακιστανό να καθαρίσει το παρμπρίζ, αλλά δεν του δίνει ούτε 20 λεπτά. Ρατσιστής είναι ο ταξιτζής που θα πάρει 90 ευρώ από τον ξένο για τη διαδρομή αεροδρόμιο-Συγγρού. Ρατσιστής είναι εκείνος που θα βρει Αλβανό μπογιατζή να του βάψει το σπίτι και θα του προτείνει το μισό του μισού από το ποσό που θα έδινε αν έπαιρνε τη δουλειά Έλληνας.

Μη σας κάνει εντύπωση η άνοδος της Χρυσής Αυγής. Ξέρετε ποιοι ψηφίζουν Χρυσή Αυγή; Οι ίδιοι που χάρηκαν όταν ο Χατζηδάκης έφαγε ξύλο. Οι ίδιοι που εύχονται να βρεθεί κάποιος και να κάνει το ίδιο στον Πάγκαλο. Όλοι όσοι εξαγριώνονται με ειδήσεις σαν κι αυτές με το ένταλμα σύλληψης του Βαξεβάνη.

Όλοι μας έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε ότι η μοναδική λύση για να καθαρίσει ο τόπος είναι να μπει κάποιος στη Βουλή και να τα κάνει γιαμπόγυαλο. Όλοι μας έχουμε μονολογήσει να βρισκόταν κάποιος να σαπίσει στο ξύλο πολλά από τα πρόσωπα της τηλεόρασης (ελάτε, μην κρυβόμαστε, δεν χρειάζεται να πούμε ποια). Και όταν αυτός ο κάποιος βρίσκεται, τότε αυτομάτως περνάμε στην αντίπερα όχθη γιατί συνειδητοποιούμε πόσο μ......ς είμαστε. Γιατί είναι διαφορετικό πράγμα να σκέφτεσαι: "Μα, δεν θα βρεθεί ένας να βουλώσει το στόμα της Κανέλλη" και να το βλέπεις στην πράξη. Είναι διαφορετικό πράγμα να εύχεσαι ουσιαστικά να γίνεις μία τριτοκοσμική χώρα και πλέον να βλέπεις πως είσαι μία ανάσα από αυτό. Είναι διαφορετικό να λες ότι σε αυτή τη χώρα η πολλή δημοκρατία βλάπτει και να διαπιστώνεις τελικά ότι έχει βρεθεί ένα κόμμα που τη θέτει σε κίνδυνο. Με υπόβαθρο φασιστικό που ουδείς μπήκε στον κόπο να διαβάσει και να μάθει.

Για όλα τα κακά σε αυτό τον τόπο φταίει ο Έλληνας. Ουδείς άλλος. Ο κουτσομπόλης Έλληνας. Ο λάτρης της κατινιάς. Έχουμε την ομορφότερη, πλουσιότερη και πιο φιλόξενη χώρα στον κόσμο, αλλά έχει τους χειρότερους κατοίκους. Αυτούς που μία ζωή είχαν ως στόχο τον νεοπλουτισμό. Αυτούς που δεν είχαν να πληρώσουν το νοίκι, αλλά έπαιρναν δάνειο για να αγοράσουν Πόρσε Καγιέν. Αυτούς για τους οποίους πολλές τράπεζες είχαν την ιδέα του διακοποδάνειου(!!!!) για να μπορούν να πάνε διακοπές ακόμα κι αν χρωστούσαν σε όποιον μιλά ελληνικά.

Μα, γιατί χρωστάει ο Έλληνας; Γιατί πήγε και πήρε το ακριβότερο στερεοφωνικό για να ακούει δυνατά τον Πλούταρχο, έβαλε στη βεράντα οροφή από μάρμαρο γιατί είναι γυφτιά να βάλεις γυψοσανίδα, τι θα πει ο γείτονας; Γιατί πήγε και αγόρασε μπλουζάκι 120 ευρώ και κυλότα 80 ευρώ για να πάει στην παραλιακή. Τι, φτωχοί είμαστε; Γιατί πετούσε εκατοντάδες ευρώ σε λουλούδια στα μπουζούκια για να κάνει το κέφι του και να επιδείξει τη μαγκιά του. Γιατί ήθελε διακοπές σε ξενοδοχείο με πισίνα που θα του γαργαλά τα @ρχ...ίδι@ και ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για τα εισιτήρια του κοινωνικού τουρισμού: Τι λες, ρε; Λεφτά δεν έχουμε να πάμε διακοπές σαν άνθρωποι; Θα στηθώ στην ουρά με τις γιαγιάδες και τους παππούδες;

Μιλάμε για τους Έλληνες (σχεδόν όλους δηλαδή) που έμαθαν από την οικογένεια ότι το σημαντικότερο πράγμα είναι να έχεις ένα δικό σου κεραμίδι πάνω από το κεφάλι και έσπευδαν να πάρουν στεγαστικό δάνειο χωρίς να υπολογίζουν ότι δεν θα έχουν τη δυνατότητα να το πληρώσουν. Αυτοί που ποτέ δεν άκουσαν τη συμβουλή των παλιών "Να βάζεις το χέρι μέχρι εκεί που φτάνει η τσέπη" θέλοντας να αποφύγουν τη μιζέρια που εκείνοι έζησαν "Δεν έχουμε και κατοχή, ας απολαύσουμε τη ζωή", έλεγαν και τώρα κοιτάζονται στον καθρέπτη και αναρωτιούνται: "Θα τα βγάλω πέρα με 500 ευρώ το μήνα;"

Ο Ελληνας της σκλαβιάς, των πολέμων, της κατοχής, των εμφυλίων και της χούντας, έχει απωθημένα. Πολλές γενιές έζησαν και πέθαναν με λίγα, πολλές γενιές δεν είχαν ούτε τα βασικά και το DNA δημιουργείται με τον τρόμο μη φτάσουμε και εμείς σε αυτό το σημείο. Ακούμε τις ιστορίες των παππούδων μας από την κατοχή και μας φαίνονται σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Να, λοιπόν, που όταν φτάσουμε στην ηλικία τους, τα ίδια πράγματα θα αφηγούμαστε στα εγγόνια μας. Πως μία χώρα που γεννούσε υπερκαταναλωτές και νεόπλουτους, έφτασε στο σημείο να μην έχει να δώσει συντάξεις, επιδόματα και βασικά αγαθά και να δίνει κ...ο για να καλύψει τις ανάγκες της. Πως μία χώρα με πολιτικούς που γεννιόντουσαν από την ανάγκη να βολευτούμε, να μπούμε στο δημόσιο και να βρούμε μια θέση στα παιδιά μας, εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη αυτή και οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό.

Ο Έλληνας που ενδιαφερόταν για την πρεμιέρα του Ρουβά, το νέο χτένισμα της Βίσση, το διαζύγιο της Μενεγάκη και τη σαμπάνια της Τζούλια (δηλαδή η πλειοψηφία), τώρα καλείται να αντιμετωπίσει την οικονομική, ηθική, πολιτική και ψυχολογική κρίση δίχως εφόδια. Το Star του life style και η εποχή που η Μύκονος αποτελούσε την Ακρόπολη της Ελλάδας πέρασαν και άφησαν μία γενιά που τρομάζει και μόνο στην ιδέα πως αύριο δεν θα έχει ίντερνετ για να γράψει στο facebook ή i-Phone για να τραβήξει φωτογραφία και να την ανεβάσει στο twitter.

Την ίδια στιγμή που ο Έλληνας οργίζεται με την είδηση ότι ψάχνουν για να συλλάβουν τον Βαξεβάνη, μιλά στο τηλέφωνο και κανονίζει τραπέζι για τον Ρέμο. Την ίδια στιγμή που πηγαίνει στην τράπεζα και διαπιστώνει πως πάλι δεν έχει πληρωθεί, ψάχνει τρόπο να χρεώσει τη 14η πιστωτική του κάρτα για να αγοράσει το πανάκριβο μπλουζάκι γκρινιάζοντας μετά για τα επιτόκια των τραπεζών. Την ίδια στιγμή που ο μισθός του μειώνεται (ξανά), ψάχνει να βρει να γράψει στο twitter την πιο έξυπνη ατάκα.

Μας έφαγε η νοοτροπία της Ελλάδας που γέννησε τη δημοκρατία και έχει την Ακρόπολη. Από τότε έχουμε να βγάλουμε κάτι, να δείξουμε στον κόσμο ένα δημιούργημά μας.

Μας έφαγαν τα αστεία ότι όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το τηλέφωνο, εμείς ήδη είχαμε ίντερνετ. Μας έφαγε ο ωχαδερφισμός. Πιστεύαμε ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε στον πάτο γιατί ζούσαμε με την αντίληψη ότι ο πανούργος Έλληνας πάντα βρίσκει τρόπο για να επιζήσει.

Μας έφαγαν οι αναλύσεις της επιτυχίας του Παντελίδη, των emo και των trendy, του Σεφερλή, του X-factor, της Eurovision κ.α. Ναι, καλά όλα αυτά. Καλό είναι να έχεις όλα τα προβλήματά σου λυμένα και να ασχολείσαι με το master chef, τον Τσάκα του Big Brother και το αν έκλαψε στην πρεμιέρα η Πέγκυ Ζήνα. Οταν, όμως, ξέρεις ότι δίπλα σου υπάρχει ένα πρόβλημα που σε περιμένει, μία χώρα που διαλύεται και ένας άνθρωπος που ζητιανεύει, οφείλεις να γυρίσεις το κεφάλι και να ψαχτείς.

Για ποιον Έλληνα μιλάμε ρε παιδιά; Αυτόν που τον ενδιαφέρει να έρθει ο Ριέρα στην ομάδα έναντι 15 εκατομμυρίων ευρώ και δεν έχει να πάρει τετράδιο στο παιδί του. Αυτόν που φωνάζει για την αδικία της ομάδας του που δεν εξασφάλισε άδεια, την ώρα που ο ίδιος είναι πάνω από 1 χρόνο άνεργος. Αυτόν -τον πληκτρολογ@μι@ όπως τον λέω- που βρίζει μανάδες, πατεράδες και ό,τι έχει ο καθένας επειδή κάποιος είναι διαφορετική ομάδα από αυτή που υποστηρίζει! Αυτός που θα περάσει το φανάρι με κόκκινο και χάριν αστεϊσμού θα το χαρακτηρίσει "βαθύ πορτοκαλί". Αυτόν που θα παρκάρει σε θέση αναπήρων και μετά θα κατηγορεί για το στυλάκι τους Δημοτικούς Αστυνόμους που τον έγραψαν. Αυτόν που έγινε Δημοτικός Αστυνόμος για να φορά τα γυαλιά ηλίου και να περπατά στο δρόμο σαν τον Terminator. Αυτόν που έβγαινε στους δρόμους να πανηγυρίσει τη νίκη του κόμματός του και την άλλη μέρα έψαχνε δανεικά για να πληρώσει το ρεύμα. Αυτόν που χειροκρότησε συγκινημένος όταν ο πρωθυπουργός-μακέτο έκανε ανάληψη των πρώτων ευρώ από το ΑΤΜ. Αυτόν που έπαιζε χρηματιστήριο χωρίς να ξέρει τον πολλαπλασιασμό του 9.

Ο ίδιος Ελληνας είναι που δεν θέλει τους μετανάστες γιατί του έφαγαν τη δουλειά (ναι, ο Πακιστανός πέρασε από συνέντευξη για να καθαρίζει παρμπρίζ...), ο ίδιος Έλληνας είναι που τους θέλει ακόμα κι αν ζουν στην εξαθλίωση.

Κάποτε μου είχε πει κάποιος -δεν θυμάμαι ποιος- πως τον χαρακτήρα των Ελλήνων τον καταλαβαίνεις από τρία πράγματα: Α) τον τρόπο που οδηγούν Β) τη συμπεριφορά τους όταν αποκτούν εξουσία και Γ) τον τρόπο που κοιτάζουν στο σούπερ μάρκετ το καρότσι του διπλανού...

Η Χρυσή Αυγή δεν γεννήθηκε τώρα. Η Ελλάδα ανέκαθεν είχε ρουφιάνους, είχε δοσίλογους. Ο χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Αρτέμης Μάτσας δεν προήλθε από τη φαντασία κάποιου σεναριογράφου. Χρυσή Αυγή είμαστε όλοι μας.

Αυτοί που την ψήφισαν (και θα ξαναψηφίσουν δυστυχώς), το έκαναν για έναν από όλους τους παραπάνω λόγους.

Εσύ;



ΥΓ: Σε τίποτα από τα παραπάνω δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Και αυτό είναι το γ.....ο...

ΥΓ2: Είθισται να δηλώνεις την πολιτική σου ταυτότητα όταν γράφεις τέτοιου είδους σχόλια. Εγώ θα αρκεστώ σε τούτο: ποτέ δεν ήμουν των άκρων...

Πηγή: http://www.contra.gr/Columns/Paparazzi/ ... 86605.html

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Περί (εθνικής) κουλτούρας...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 25 Φεβ 2015, 15:13 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3210
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Εθνική κουλτούρα κι αυτό

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ... ;

Μια (...υπέροχη!?) διαχρονική ιστορία

Ένα διαχρονικά αναλλοίωτο δίδαγμα
"εφηρμοσμένης ηθικής'' και παιδείας
που στην Ελλάδα ως εθνικό σπόρ
δεν το αφηνουμε να παλιώσει!!!

Κ.Π


"Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα κατά την Ιταλική κατοχή, σε κάποιο νησί του Ιονίου η ομάδα κατοχής των Ιταλών είχε επιτάξει το Δημαρχείο, που βρισκόταν στην κεντρική πλατεία του νησιού και το είχε μετατρέψει σε αρχηγείο της...

Ο επικεφαλής της ομάδας κατοχής, Ιταλός αξιωματικός είχε θρονιαστεί στο γραφείο του δημάρχου και από το παράθυρό του απολάμβανε τη θέα προς την πλατεία του νησιού. Στο κέντρο της πλατείας υπήρχε μια όμορφη εκκλησία και δίπλα ακριβώς ένα πανύψηλο καμπαναριό με ένα περίτεχνο ρολόι στη μέση. Μάταια περίμενε ο Ιταλός αξιωματικός να το ακούσει να χτυπάει γιατί το ρολόι αυτό είχε εδώ και καιρό σταματήσει λόγω βλάβης.

Ο Ιταλός αισθάνθηκε χρέος του να αποκαταστήσει τη βλάβη και έτσι φρόντισε και έμαθε από το δήμαρχο του νησιού ότι το ρολόι είχε σταματήσει γιατί δεν υπήρχε λάδι για να λαδώσουν τα γρανάζια του. Τότε ο αξιωματικός χωρίς δεύτερη σκέψη πρόσφερε στον δήμαρχο έναν τενεκέ 12 λίτρων , παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο, έτσι ώστε να λαδωθούν τα γρανάζια και να δει και πάλι το ρολόι να δουλεύει και πάλι, και να ακούσει την καμπάνα να χτυπάει ρυθμικά την ώρα.

Ο δήμαρχος πήρε το λάδι και το ίδιο βράδυ κάλεσε στο σπίτι του τον ταμία του δημοτικού συμβουλίου και του έδωσε μία νταμιτζάνα με 6 λίτρα παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο, λέγοντας του ότι ο Ιταλός αξιωματικός ενδιαφέρετε να δει το ρολόι να δουλεύει και πάλι και πως θα έπρεπε γρήγορα να φτάσει το λάδι στα χέρια του συντηρητή του ρολογιού. Την άλλη μέρα το πρωί ο ταμίας πήγε στην κεντρική εκκλησία του νησιού να βρει τον παπά. Στα χέρια του κρατούσε ένα μπουκάλι με 3 λίτρα παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο. Είπε στον παπά πως ως υπεύθυνος της εκκλησίας, άρα και του ρολογιού, ήταν δική του υπόθεση να φροντίσει ώστε το λάδι να φτάσει στα χέρια του συντηρητή του ρολογιού, με σκοπό να λαδωθούν τα γρανάζια του και να αρχίσει και πάλι να δουλεύει, όπως δηλαδή επιθυμούσε να γίνει ο Ιταλός αξιωματικός.

Ο παπάς πήρε το λάδι και το ίδιο μεσημέρι φώναξε τον νεωκόρο στο γραφείο του. Του εξήγησε την επιθυμία του Ιταλού αξιωματικού να δει το ρολόι να δουλεύει και του είπε πως γι' αυτό το λόγο προσφέρει 1 λίτρο παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο. Τον παρακάλεσε αν θα μπορούσε να πάει το λάδι αυτό στον συντηρητή του ρολογιού και να του πει να πιάσει αμέσως δουλειά και να αρχίσει να λαδώνει το ρολόι. Ο νεωκόρος έφυγε αμέσως για να εκτελέσει την εντολή του παπά. Μετά από λίγη ώρα χτυπούσε την πόρτα του συντηρητή του ρολογιού και αφού του εξιστόρησε τα όσα είχαν συμβεί του έδωσε ένα μπουκαλάκι με 200 γραμμάρια παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο και του ζήτησε να ξεκινήσει το συντομότερο δυνατό να λαδώνει το ρολόι για να μην δυσαρεστηθεί ο Ιταλός αξιωματικός.

Ο συντηρητής του ρολογιού, όταν έμεινε μόνος, κοίταξε με δέος το πολύτιμο περιεχόμενο του μικρού μπουκαλιού. Σκέφτηκε πόσο νόστιμες θα έκανε τις λαχανίδες που επί μήνες έτρωγε αυτός και η οικογένειά του. Πόσο καλό θα έκανε στο παιδιά του λίγο λάδι που τους έχει ξεραθεί ο οισοφάγος από την μπομπότα! Την ίδια όμως στιγμή σκέφτηκε με τρόμο την αντίδραση του Ιταλού αξιωματικού αν δεν έκανε αυτό που τον είχε προστάξει μέσω του νεωκόρου, μιας και τους υπόλοιπους κρίκους αυτής της αλυσίδας τους αγνοούσε! Το ίδιο απόγευμα το ρολόι χτύπησε και πάλι μετά από πολύ καιρό, έξι φορές. Στην αρχή οι νησιώτες νόμισαν πως κάποιος είχε πεθάνει και σταυροκοπήθηκαν λέγοντας «ζωή σε λόγου μας». Αργότερα όμως, έμαθαν από τον παπά της εκκλησίας που τους μάζεψε για τον εσπερινό ότι ο καλός Ιταλός αξιωματικός είχε προσφέρει παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο για να βάλει σε λειτουργία το ρολόι τους και πως γι' αυτό και μόνο θα έπρεπε να αισθάνονται μεγάλη ευγνωμοσύνη που ο Κύριος, αν και περνάνε δύσκολες στιγμές στη μέση ενός φριχτού πολέμου τους έστειλε αυτόν τον μεγαλόψυχο Ιταλό.

Φυσικά το ρολόι στην κεντρική πλατεία του νησιού
σταμάτησε να δουλεύει μετά από μία εβδομάδα
και ο Ιταλός αξιωματικός έστησε στον τοίχο του καμπαναριού
τον Έλληνα συντηρητή και τον εκτέλεσε ένα πρωί, παρουσία:
του δημάρχου,
του ταμία,
του παπά
του νεωκόρου
και των υπολοίπων κατοίκων του νησιού
. . . για π α ρ α δ ε ι γ μ α τ ι σ μ ό ! ! !

Εξετελέσθη ο μόνος αναμάρτητος... παρουσία των λαμόγιων!!!
Ουδείς άνοιξε το στόμα του! Η αλήθεια θάφτηκε για ακόμα μιά φορα,
ένας ακόμα κύκλος σκότους τελείωσε θριαμβευτικά,
δίχως απώλειες για τα ''τσακάλια'' και τους ''δικους μας''!!!
Σας θυμίζει μήπως τίποτα γνωστές καταστάσεις στην σύγχρονη Ελλάδα???
...Τις πταίειν άραγε???

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 4 δημοσιεύσεις ] 

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group