forum.math.uoa.gr

Forum του Τμήματος Μαθηματικών
Ημερομηνία 25 Σεπ 2017, 20:55

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]




Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 65 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5  Επόμενο
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 02 Δεκ 2013, 10:51 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3213
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Οι πεσόντες της κρίσης


«Σε μία αυτοκτονία αντιστοιχούν τουλάχιστον 20 απόπειρες...» Β. Κονταξάκης, καθηγητής Ψυχιατρικής Παν. Αθηνών

Ελάχιστα είναι τα καταγεγραμμένα περιστατικά αυτοκτονιών συγκριτικά με όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα, όπως προκύπτει από την έρευνα της «Κ.Ε.». Καθημερινά στα δημόσια νοσοκομεία πολλές από τις αυτοκτονίες, αλλά και τις απόπειρες, καταγράφονται ως δηλητηριάσεις, καρδιακές ανακοπές και ατυχήματα...

Ακριβής αριθμός, ο οποίος να πιστοποιεί αυτό που ομολογούν όχι μόνο οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και οι πανεπιστημιακοί, αλλά και όσα μαρτυρούν οι ιστορίες αυτοχείρων δεν υπάρχει λόγω του ότι η πολιτεία δεν αντιμετωπίζει το θέμα συντονισμένα, αλλά ως «ταμπού» ή ως ενοχλητική υπενθύμιση των επιπτώσεων του Μνημονίου στην κοινωνία.

Πόσοι άνθρωποι αυτοκτόνησαν από την αρχή της οικονομικής κρίσης; Ακόμη και οι επίσημοι φορείς της πολιτείας «τσακώνονται» μεταξύ τους. Αλλα λέει η Ελληνική Αστυνομία και άλλα η Ελληνική Στατιστική Αρχή. Για την ΕΛ.ΑΣ., την τετραετία από το 2009 έως και τον Αύγουστο του 2012 αυτοκτόνησαν 3.124 άνθρωποι, ενώ για την ΕΛ.ΣΤΑΤ. την ίδια περίοδο αυτοκτόνησαν 1.245 συμπολίτες μας.

Την ίδια ώρα, όλο και περισσότερες διεθνείς αλλά και ελληνικές επιστημονικές έρευνες πιστοποιούν πως η οικονομική κρίση οδηγεί πολλούς ανθρώπους στην αυτοκτονία. Μελέτες, οι οποίες προφανώς περνούν απαρατήρητες από τον υπουργό Υγείας, Αδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος πιστεύει και δηλώνει πως πρόκειται για μύθο ότι η κρίση αποτελεί αιτία χιλιάδων αυτοκτονιών.

Εικόνα

Ανεξάρτητα με το τι πιστεύει ο κάθε υπουργός αυτής της κυβέρνησης όμως, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η οικονομική κρίση προκαλεί αδιαμφισβήτητους δυσμενείς ψυχοκοινωνικούς δείκτες.

Ο Μιχάλης Γ. Μοδιανός, ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε μελέτη του για την απαξίωση των ψυχιατρικών δομών του κράτους, διαπιστώνει: «Μεταξύ 2006 και 2011 παρατηρείται αύξηση κατά 35% της κατανάλωσης αντικαταθλιπτικών, κατά 62% των νέων κρουσμάτων HIV, ενώ βρέθηκε μια ιδιαίτερα μεγάλη αύξηση κατά 185% των ατόμων που έκαναν απόπειρες αυτοκτονίας».

Το 2008 η μείζων κατάθλιψη σε πανελλήνιο δείγμα γενικού πληθυσμού ήταν 3,3%, ενώ το 2011 ανέβηκε στο 8,2%! Τα στοιχεία προέρχονται από επιδημιολογικές μελέτες του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (ΕΠΙΨΥ) για το πώς επιδρά η κρίση στην ψυχική υγεία των πολιτών.

Αυτό που εκτιμά ο Μ. Γ. Μοδιανός στα γραπτά του είναι ξεκάθαρο: «Ενα ιδιαίτερα ανησυχητικό εύρημα μεταξύ 2001 και 2011 είναι η στατιστικά σημαντική συσχέτιση δημόσιου χρέους, ποσοστών ανεργίας και ποσοστών αυτοκτονιών ανά ηλικία».

Από την πλευρά του, ο καθηγητής Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βασίλης Κονταξάκης, εξηγεί στην «Κ.Ε.» πως το φαινόμενο της αυτοχειρίας σαφώς και σχετίζεται με την παρατεινόμενη ανεργία. Η διαπίστωση προέρχεται από μια μεγάλη έρευνα που έκανε με την επιστημονική του ομάδα. Ενα επιπλέον στοιχείο που παρατηρεί ο καθηγητής Κονταξάκης είναι πως τα τελευταία χρόνια καταγράφεται ιδιαίτερη αύξηση των αυτοκτονιών στις ηλικίες 15-35 ετών.

Εικόνα

«Σε όλες τις οικονομικές κρίσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις, παρατηρήθηκαν αυξημένη νοσηρότητα, θνησιμότητα και αυτοκτονίες», υποστηρίζει, επισημαίνοντας πως «αυτός είναι ο κανόνας που έχει να κάνει με την παρατεταμένη ανεργία, τη φτώχεια και τη δυσκολία πρόσβασης στις υπηρεσίες». Ενδιαφέρουσα, όμως, και η πεποίθησή του πως «δεν καταγράφονται όλες οι αυτοκτονίες. Τα στοιχεία των αυτοκτονιών είναι ελλιπή».

Γιατί, όμως, δεν καταγράφονται όλες οι αυτοκτονίες;

Η Σωτηρία Δάλλα, με 30ετή εμπειρία από τα δημόσια νοσοκομεία, μέλος της ΠΟΕΔΗΝ και εργαζόμενη στο Ασκληπιείο της Βούλας, αποκαλύπτει: «Δεν καταγράφεται το συμβάν, αλλά το αποτέλεσμα. Οι απόπειρες ή οι τελεσθείσες πράξεις αυτοκτονιών από κατάποση φαρμάκων καταγράφονται ως δηλητηριάσεις. Μια βουτιά από τον πέμπτο όροφο καταγράφεται ως ατύχημα, όπως και ένας απαγχονισμός»! Τα περιστατικά που αντιμετωπίζονται στο συγκεκριμένο νοσοκομείο έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία τρία χρόνια.

Ο καθηγητής Κονταξάκης αναφέρει ότι την περίοδο της κρίσης τα ποσοστά αυτοκτονιών έχουν αυξηθεί κατά 27%. Με δεδομένο, όμως, πως «σε μία αυτοκτονία αντιστοιχούν τουλάχιστον είκοσι απόπειρες», καταλαβαίνει κάποιος ότι το θέμα ούτε απλό, αλλά ούτε και εύκολο είναι...

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ-ΣΟΚ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΑΥΤΟΧΕΙΡΩΝ

«Εύχομαι το αίμα μου να γίνει ποτάμι και να σας πνίξει...»

Εικόνα

Το χειρόγραφο σημείωμα του αυτόχειρα Δημήτρη Χριστούλα στην πλατεία Συντάγματος Το χειρόγραφο σημείωμα του αυτόχειρα Δημήτρη Χριστούλα στην πλατεία Συντάγματος

«Να προσέχεις τα παιδιά»

Πριν από μερικούς μήνες ο Μιχάλης, δημόσιος υπάλληλος, πατέρας δύο παιδιών -το ένα στο Γυμνάσιο και το άλλο στο Λύκειο- και κάτοικος νοτίων προαστίων της Αττικής, βρέθηκε από τη σύζυγό του κρεμασμένος στο σαλόνι του σπιτιού τους. Η περίπτωση αυτή δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με ανθρώπους του στενού φιλικού του περιβάλλοντος, ως επίσημη αιτία θανάτου αναφέρεται το «ατύχημα» και όχι η αυτοκτονία.

«Μη γράψετε ότι αυτοκτόνησε, η γυναίκα του προσπαθεί να πάρει σύνταξη. Θα έχει πρόβλημα», μας λένε. «Ο υπαλληλικός κώδικας καλύπτει τους εργαζόμενους εν ζωή. Ο Κώδικας Πολιτικών Συντάξεων του Δημοσίου καλύπτει γενικώς το θάνατο, ανεξαρτήτως τρόπου», εξηγεί ο νομικός Γιάννης Κιμιωνής. Το πρόβλημα υπάρχει σε περιπτώσεις ιδιωτικής ασφάλειας, καθώς οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν καλύπτουν τις αυτοκτονίες.

Υπάρχουν περιπτώσεις αυτοχείρων που έχουν προσφύγει εναντίον του Δημοσίου-εργοδότη, αιτούμενοι αποζημίωση για τον απροσδόκητο θάνατο κάποιου δικού τους ανθρώπου; Αυτό που κάνει σαφές ο Γ. Κιμιωνής είναι ότι έχουν επιδικαστεί αποζημιώσεις υπέρ οικογενειών που έχουν αποδώσει το «ατύχημα» κάποιου δικού τους ανθρώπου σε ασφυκτική πίεση από το εργασιακό περιβάλλον.

Ο γέροντας στην Εδεσσα

Τον περασμένο Ιούλιο ένας ηλικιωμένος είχε σκαρφαλώσει στα κάγκελα στον καταρράκτη της Εδεσσας. Κοιτούσε τους περαστικούς και έκλαιγε. «Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι έλεγε, σαν να μοιρολογούσε», μας περιγράφει άνθρωπος που βρισκόταν εκεί και ήταν ένας από αυτούς που τον παρακαλούσαν να μην πέσει. «Μην το κάνεις, μην το κάνεις, δεν αξίζει...»

Ο γέροντας αυτοκτόνησε. Εκτοτε κανείς δεν έμαθε την ιστορία του και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι οικογένειες των αυτοχείρων συγκαλύπτουν το γεγονός, εξαιτίας του κοινωνικού στίγματος.

Αγαπούσε τα καράβια

Ανάλογη ήταν και η περίπτωση ενός άνεργου ναυτικού. Οταν το παλικάρι αυτοκτόνησε, οι φίλοι του σοκαρίστηκαν και άρχισαν να δημοσιεύουν στο Διαδίκτυο σημειώματα για το φίλο τους. «Αγαπούσε πολύ τα καράβια και ήθελε από μικρός να γίνει ναυτικός. Περνούσε ώρες στο λιμάνι, να βλέπει και να καμαρώνει τα πλοία. Ταξίδεψε αρκετά χρόνια». Ωστόσο, η οικογένεια του αυτόχειρα τους ζήτησε να μην ξαναγράψουν...

Απ' το κάστρο του Μολύβου

«Ο Μανώλης τον τελευταίο καιρό φαινόταν να έχει κλειστεί στον εαυτό του», μας εξιστορεί ο Μ.Π. για τον Μανώλη Μαρώλια που ζούσε στη Συκαμιά της Λέσβου, τον 58χρονο συνταξιούχο εκπαιδευτικό που αυτοκτόνησε στις 20 Σεπτεμβρίου πέφτοντας από το Κάστρο του Μολύβου. «Ηταν μορφωμένος, ήξερε τι του γινόταν, είχε χιούμορ, αλλά τον τελευταίο καιρό τον έβλεπες με τη σύντροφό του λιγοστά. Ψώνιζαν κάνα ψαράκι και πίσω στο σπίτι ξανά». Είχε καιρό που αυτός ο άνθρωπος είχε σκοτεινιάσει μέσα του.

«Προς ημάς: Δυστυχώς όλα τα κραυγαλέα και βδελυρά έχουν κατακυριεύσει τον τόπο σαν ένας κύκλος νοήματος που ορχείται με το σκότος. Εχοντας την πεποίθηση ότι ένας κόκκος αλήθειας είναι ενεργητικότερος από ένα οικοδόμημα ψευδαισθήσεων και εν πλήρει νηφαλιότητα -όπως όταν μυρίζεις γιασεμί-, απεφάσισα, μη δυνάμενος πλέον να υφίσταμαι το ειδεχθές άλγος των κοινωνικών συνθηκών, την εκούσια ολοκλήρωση του βιολογικού μου κύκλου. Ερρωσθε! Μαρώλιας Εμμανουήλ».

Ο Μανώλης κηδεύτηκε στη σιωπή. Δεν ήθελε να τον διαβάσει ο παπάς. (Οταν τα νεκροταφεία ανήκαν στην Εκκλησία και όχι στους δήμους, όπως σήμερα, οι αυτόχειρες δεν κηδεύονταν με εκκλησιαστική κηδεία, αλλά σιωπηλά, εκτός κοιμητηρίου. Αυτό άλλαξε επί εποχής αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, οπότε και διαβάζεται για τους αυτόχειρες μια εξόδιος ευχή).

«Εχω χρέη. Δεν αντέχω...»

Χανιώτης αυτόχειρας, 39 ετών: «Εχω πολλά χρέη. Δεν αντέχω άλλο. Ο αδελφός μου μου δάνεισε χρήματα, αλλά δεν αρκούσαν. Ζητάω συγγνώμη από όλους».

«Επρεπε να γίνει αυτό...»

Αυτόχειρας, 29χρονος, από την Πάτρα: «Μαμά, μπαμπά, σας αγαπώ, δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση, να προσέχετε την αδερφή μου, να προσέχετε όλη την οικογένεια, σας αγαπώ. Επρεπε να γίνει αυτό...».

«Δεν έχω ούτε για το νοίκι»

Αυτόχειρας, 53χρονος, από τη Θεσσαλονίκη: «Μπαίνουμε σε έναν χειμώνα που θα διαρκέσει χρόνια. Καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά φρίκη χωρίς τέλος... Δεν έχω χρήματα ούτε για ενοίκιο. Πώς να σκεφτείς με άδειο στομάχι; Είμαι σε κινούμενη άμμο».

«Ζητώ συγγνώμη, αλλά...»

Αυτόχειρας, 52χρονος, από την Κρήτη: «Δεν αντέχω άλλο. Ζητώ συγγνώμη από την οικογένειά μου. Θέλω το παιδί μου να σπουδάσει. Ελπίζω να με καταλάβετε».

Χωρίς Καλάσνικοφ...

Δημήτρης Χριστούλας, αυτόχειρας στο Σύνταγμα στα 77 του χρόνια: «Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μία αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι' αυτή. Επειδή έχω μία ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω, αν ένας Ελληνας έπαιρνε το καλάσνικωφ, ο δεύτερος θα ήμουν εγώ), δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου»...

«Δεν μπορώ να πληρώσω»

Αυτόχειρας, 62χρονος, από τη Νίκαια: «Δούλευα όλα μου τα χρόνια, δεν με ήξερε κανείς, ούτε η Αστυνομία, αλλά έκανα ένα μεγάλο λάθος. Στα 40 μου έγινα ελεύθερος επαγγελματίας και φεσώθηκα μέχρι το λαιμό. Δεν μπορώ να πληρώσω τα χρέη μου και αυτοκτονώ».

«Το αίμα μου ποτάμι»

Νίκος Τζιανής, από τη Λάρισα: «Ξέρω ότι οι Ελληνες πρέπει να πάψουν να αυτοκτονούν και να βγουν στους δρόμους, για να σας διώξουν. Ξέρω ότι αυτοκτονώντας δεν βοηθάω κανέναν, αλλά δεν αντέχω άλλο αυτή την ντροπή... Εύχομαι το αίμα μου να γίνει ποτάμι και να σας πνίξει»...

------------------------------------------------------------------------



IMF SUICIDES
Οι «αυτοκτονίες λόγω ΔΝΤ» καθιερώθηκαν πλέον ως διεθνής όρος

Μελέτη του ΕΠΙΨΥ επισημαίνει πως ένας στους πέντε υπερχρεωμένους πολίτες σκέφτεται να αυτοκτονήσει. Ο ψυχίατρος Γκάρο Εσαγιάν, διευθυντής του Κέντρου Πρόληψης Εξαρτησιογόνων Ουσιών Νομού Ροδόπης, αναφέρει: «Στο βαθμό που έχει επιδεινωθεί η οικονομική κατάσταση των Ελλήνων πολιτών, αυτό από μόνο του είναι ήδη επιβαρυντικό στους ανθρώπους που έχουν ιστορικό ψυχικής υγείας.

Πολλοί δεν έχουν τα χρήματα να επισκεφθούν ιδιώτες θεραπευτές κι αυτό έχει δημιουργήσει συμφόρηση στις δομές της ψυχικής υγείας σε δημόσιο επίπεδο. Ανθρωποι που -υπό άλλες συνθήκες- δεν θα σκέπτονταν να αυτοκτονήσουν, τώρα το σκέπτονται».

Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη. Ο καθηγητής Ψυχολογίας και διευθυντής του Κέντρου για τη Μελέτη και Πρόληψη της Αυτοκτονίας στο Πανεπιστήμιο Ρόντσεστερ στη Νέα Υόρκη, Κένεθ Κόνερ, εκτιμά πως το να ισχυριστούμε ότι «κάποιος αυτοκτονεί εξαιτίας έντονου οικονομικού άγχους είναι μία πρόχειρη και υπεραπλουστευμένη άποψη». Μαζί του συμφωνούν και άλλοι.

Ομως, ας θυμηθούμε το παράδειγμα της Ν. Κορέας. Οι «μεταρρυθμίσεις» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το 1998 άφησαν πίσω τους μια εκρηκτική αύξηση στο ποσοστό των αυτοκτονιών κατά 45% (!) συγκριτικά με το 1997. Από τότε, μάλιστα, καθιερώθηκε και ο διεθνής όρος «IMF SUICIDES», δηλαδή «Αυτοκτονίες λόγω ΔΝΤ»...

«Οι αυτοκτονίες υποβαθμίζονται επικίνδυνα. Πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι ακόμη σοβαρότερο από αυτό των επίσημων στοιχείων. Υπάρχει ένα ποσοστό αυτοκτονιών της τάξεως του 20% που δεν αναγνωρίζεται ή δεν εντοπίζεται», υποστηρίζει ο Ian Rockett, καθηγητής Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της West Virginia των ΗΠΑ.

Κατάθλιψη, ψυχοφάρμακα και κλινικές

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υποστηρίζει πως έως το 2020 η κατάθλιψη θα είναι η δεύτερη «σημαντικότερη αιτία ανικανότητας για εργασία». Αν υπάρχει εργασία, φυσικά... Στο 18ο Πανελλήνιο Συνέδριο Εσωτερικής Παθολογίας που έγινε στην Αθήνα τον περασμένο Οκτώβριο αποκαλύφθηκε το εξής δραματικό: το 25% των ανδρών και το 33% των γυναικών πάσχουν από μια ήπια έως σοβαρή μορφή κατάθλιψης.

Παράλληλα, στοιχεία από την Πανελλαδική Ενωση για την Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση και την Επαγγελματική Επανένταξη αναφέρουν αύξηση στα αιτήματα εισαγωγής σε ψυχιατρικές κλινικές κατά 120%. Υπερβολικό; Η Σωτηρία Δάλλα από το Ασκληπιείο Βούλας δίνει μία επιπλέον διάσταση, αυτή των ανθρώπων που παρακαλούν να κάνουν εισαγωγή, για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαΐ...

Πηγή : http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=401772

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 20 Ιαν 2014, 13:57 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3213
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
66 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΠΟΡΤΕΡ ΤΟΥ 1947 ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 2014

Εικόνα

Το 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανική βοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τα συμπεράσματά του. Συνέταξε τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σε αυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα πριν από 66 χρόνια. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι εφοπλιστές και βέβαια ο απλός κόσμος. Διαβάστε τα συμπεράσματα του Πόρτερ και βρείτε τις διαφορές με σήμερα. Η Ελλάδα είναι 66 χρόνια πίσω.

Γράφει ο Πόρτερ.

«Απ" ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολι­τική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος. [...] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν απο­κομίζει κανένα όφελος απ" αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κρά­τος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί. Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με την εγγύηση του ελληνικού κράτους.

Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας - οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου - θα ενεργοποιηθεί.
Οι περισσότεροι απ" αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνε πολύ καλά τα αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντι­κότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ΄ τα πιο φίνα κρασιά και φα­γητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.

Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή.

Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ΄ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδο­σκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα επέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ­σεως. Αλλ΄ ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.

Δύο και ήμισυ έτη μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί­αν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν.

Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον - μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία προς το παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίαι δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχαι δεν αποθηκεύουν προμήθειες.»

Πηγή : http://oimos-athina.blogspot.gr/2014/01/66.html

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 21 Ιαν 2014, 10:57 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 25 Σεπ 2007, 17:31
Δημοσ.: 4228
Δεν βλέπω πιο ωραίο τίτλο για τόπικ για να πω την εξυπνάδα μου ή όπως θες πες το. Όχι απαραίτητα σχετική με τα προηγούμενα ποστ.
Την Κυριακή που μας πέρασε μια βόλτα να βγαινες στους δρόμους, όλοι οι μεγαλοεπαναστάτες αντιμνημονιακοί και τα συναφή, έξω ήταν να κάνουν τα ψώνια τους, αλλά έτσι είναι μόνο όταν μας αγγίζει επαναστατούμε. (αυτό πάει για το κοινωνική κρίση,όχι ότι είναι κρίση-το στάνταρ δεν το λες κρίση).

_________________
https://www.youtube.com/watch?v=wbZuBDJVHEI


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 21 Ιαν 2014, 12:32 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3213
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
barney έγραψε:
Δεν βλέπω πιο ωραίο τίτλο για τόπικ για να πω την εξυπνάδα μου ή όπως θες πες το. Όχι απαραίτητα σχετική με τα προηγούμενα ποστ.
Την Κυριακή που μας πέρασε μια βόλτα να βγαινες στους δρόμους, όλοι οι μεγαλοεπαναστάτες αντιμνημονιακοί και τα συναφή, έξω ήταν να κάνουν τα ψώνια τους, αλλά έτσι είναι μόνο όταν μας αγγίζει επαναστατούμε. (αυτό πάει για το κοινωνική κρίση,όχι ότι είναι κρίση-το στάνταρ δεν το λες κρίση).



Έχεις απόλυτο δίκιο barny.
Διαμαρτυρόμαστε, φωνάζουμε, αγανακτούμε, πνιγόμαστε, υποφέρουμε, απελπιζόμαστε ΑΛΛΑ τρέχουμε να νομιμοποιήσουμε (με τον δικό μας τρόπο) μία ακόμα μορφή δουλείας αφού εμάς δεν μας αγγίζει... προς το παρόν βέβαια. Και όλα αυτά αφού πρώτα έχουμε εξασφαλίσει τη δική μας Κυριακάτικη αργία, ξεκούραση και οικογενειακή παρουσία-συντροφιά.
Πήραμε τη γυναίκα και τα παιδάκια μας και κάναμε χασκογελώντας μία βόλτα στη χρεοκοπημένη αγορά, να θαυμάσουμε από κοντά τους σύγχρονους δούλους... αλλά εμάς δεν μας αφορά μέχρι να γίνει και δικό μας πρόβλημα.
Και όπως πολύ σωστά έγραψες "το στάνταρ δεν το λες κρίση", είναι ίδιον της φυλής μας.
Έχουμε μείνει απελπιστικά μόνοι και βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου.

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 27 Ιαν 2014, 18:49 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 25 Σεπ 2007, 17:31
Δημοσ.: 4228
Συνεχίζοντας για την επανάσταση
Είχε συνέντευξη του υπεύθυνου τύπου του συνασπισμού
Παράθεση:
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει ότι η καταγγελία του μνημονίου αποτελεί σταθερή δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ και, όπως υπογραμμίζει, "είναι το πρώτο αποφασιστικό βήμα για να αρχίσει, για πρώτη φορά, η πραγματική διαπραγμάτευση". Για το χρέος σημειώνει ότι το κόμμα του ζητά τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και αποπληρωμή του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης, ανεξάρτητα από το αν αυτό χαρακτηριστεί ως επαχθές ή όχι και προσθέτει ότι "το ακριβές ποσοστό του επαχθούς χρέους θα μπορούσε να προσδιοριστεί από μια λογιστική επιτροπή ελέγχου, όπως άλλωστε είχαμε προτείνει στο παρελθόν".

δηλαδή ο συνασπισμός λέει ότι και η ΝΔ μέχρι πριν να τον στριμώξει με το δημοψήφισμα ο παπανδρέου, ότι θα ξαναδιαπραγματευτεί το χρέος,αλλά μαγκιόρικα όχι σαν την ΝΔ (αυτό είναι το καλύτερο στο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται έχει τη μαγκιά να καταγγείλει το μνημόνιο κι όλοι θα χεστούν)
κάπου μέσα στην συνέντευξη υπαινισσόταν ότι άμα τελικά δεν πιάσουν οι μαγκιές τι θα γίνει; που θα βρεθούν τα λεφτά; και απλά δεν απαντήθηκε.
Κρίνοντας κι από τα λεγόμενα όλων των άλλων κομμάτων( και προφανώς και της κοινωνίας), που τα περισσότερα δεν έχουν καν οικονομικό σχέδιο,
αντικειμενικά δεν υπάρχει λύση ή μάλλον όλο αυτό να είναι και το χαρτί για τις όποιες διαπραγματεύσεις γίνονται ή δεν μας βάζετε νέα μέτρα και τελειώνουμε την 4ετία ή μας βάζετε και γίνονται εκλογές βγαίνει ο Συριζα και είτε κάνει τα ίδια με δημοψήφισματα είτε στην καλύτερη απλά η μεθεπόμενη κυβέρνηση δεν θα ναι η χρυσή αυγή, με όλους του ναζιστόφιλους που γεμίσαμε. Άλλωστε τον Συριζα τον συμφέρει να ψιλοβγάλει απ'το μνημόνιο η ΝΔ τη χώρα όπως έγινε στην Ιρλανδία και μετά να βγει στην κυβέρνηση, αυτό περιμένει. Περαστικά :P .

_________________
https://www.youtube.com/watch?v=wbZuBDJVHEI


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 09 Απρ 2014, 08:59 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3213
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου


Ο επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν μιλά για την κρίση, τον καταναλωτισμό, τις μορφές αντίστασης, την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και το πώς βλέπει το μέλλον.
Τη συνέντευξη πήραν η Ντίνα Δαβάκη και ο Δημήτρης Μπούκας για την εφημερίδα «Η Εποχή»


Η Ελλάδα και η Νότια Ευρώπη διέρχονται μια παρατεταμένη οικονομική κρίση και δέχονται συνέχεια σκληρά μέτρα λιτότητας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά που συμβαίνουν;
Τα μέτρα συνδέονται με τα δάνεια που ζητούνται.
Είναι σημαντικό όμως να δει κανείς για ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα.
Αν χρησιμοποιούνται για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τότε απλά τρέφεται η ρίζα του προβλήματος και οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν αμείωτες.
Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του.
Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων.
Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού.

Στα βιβλία σας έχετε πολλές φορές αναφερθεί στον καταναλωτισμό της σύγχρονης, μετανεωτερικής κοινωνίας. Σε τι βαθμό υπάρχει συμβατότητα μεταξύ καταναλωτισμού και μέτρων λιτότητας;
Μέχρι το 1970, υπήρχε μια κυρίαρχη κουλτούρα αποταμίευσης και οι άνθρωποι δεν ξόδευαν χρήματα αν δεν τα είχαν προηγουμένως κερδίσει. Μετά το 1970, και με τη συνδρομή πολιτικών όπως ο Ρέϊγκαν, η Θάτσερ και θεωρητικών όπως ο Φρίντμαν, το καπιταλιστικό σύστημα αντιλήφθηκε ότι υπήρχε παρθένο έδαφος που μπορούσε να κατακτηθεί.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν αυτή που είχε πει ότι ο καπιταλισμός αναζωογονείται μέσω νέων παρθένων περιοχών.
Αλλά προέβλεψε λανθασμένα ότι όταν το σύστημα κατακτήσει όλα τα παρθένα εδάφη θα καταρρεύσει.
Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι ο καπιταλισμός θα αποκτούσε την ικανότητα να δημιουργεί τεχνητές παρθένες περιοχές και να τις κατακτά.
Μία από αυτές είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν χρέη. Έτσι εφευρέθηκαν οι πιστωτικές κάρτες.
Διαμορφώθηκε λοιπόν μια κουλτούρα διαφορετική από αυτή της αποταμίευσης.
Τώρα πλέον μπορούσε κανείς να ξοδεύει χρήματα που δεν είχε αποκτήσει.
Η φάση μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, που διήρκεσε από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, βασίστηκε σε αυτήν ακριβώς την πίεση για δανεισμό.
Κι όταν κανείς χρωστούσε η αντίδραση των τραπεζών δεν ήταν όπως παλιότερα, να στείλουν τον κλητήρα, αλλά το αντίθετο: έστελναν ένα πολύ ευγενικό γράμμα, με το οποίο προσέφεραν ένα νέο δάνειο για να αποπληρωθεί το προηγούμενο χρέος!
Αυτό συνεχίστηκε για τριάντα χρόνια, μέχρι που ο Κλίντον εισήγαγε τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου, που σήμαινε ότι ακόμη και οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καλύψουν τα έξοδά τους με τα έσοδα, μπορούσαν να πάρουν στεγαστικά δάνεια κλπ.
Τελικά αυτή η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και έτσι δημιουργήθηκε η χρηματοπιστωτική κρίση.
Παρόλα αυτά, η καπιταλιστική οικονομία φαίνεται να αντέχει.
Είχαμε, για παράδειγμα, το κίνημα "Καταλάβετε τη Wall Street", το οποίο έτυχε μεγάλης προσοχής από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο.
Στο μόνο μέρος που δεν έγινε αισθητό ήταν στην ίδια τη Wall Street, η οποία λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο!
Και αυτό είναι το πρόβλημα.
Κυριαρχεί η ιδέα, στο μυαλό της κας Μέρκελ και των άλλων πολιτικών, ότι ο μόνος τρόπος είναι να υποστηρίζονται οι τράπεζες για να μπορούν να δίνουν περισσότερα δάνεια.
Αλλά αυτή είναι μια πολύ κοντόφθαλμη πολιτική, αφού αυτή η παρθένα περιοχή του καπιταλισμού έχει πια εξαντληθεί: Οποιοσδήποτε μπορούσε να χρεωθεί, έχει χρεωθεί!
Ακόμα και τα εγγόνια σας είναι ήδη χρεωμένα, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Θα πληρώνουν αυτά τα τριάντα χρόνια καταναλωτικού οργίου.
Κι ενώ στην αρχή η παρθένα περιοχή των ανθρώπων που χρεώνονται απέφερε τεράστια κέρδη, βαθμιαία τα κέρδη αυτά λιγόστεψαν και τώρα είναι μηδαμινά, σύμφωνα με το νόμο της φθίνουσας απόδοσης.
Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τώρα είναι ότι η χώρα επενδύει σε φαντάσματα, αυτό ακριβώς είναι οι τράπεζες που δίνουν δάνεια!

Ποια είναι η διέξοδος, αν, όπως είπατε σε μια ομιλία σας, «έχει το μέλλον Αριστερά»;
Μού ζητάτε να απαντήσω ένα ερώτημα το οποίο πολύ πιο έξυπνοι άνθρωποι, όπως ο Στίγκλιτς, δυσκολεύονται να απαντήσουν.
Είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν ριζικές λύσεις.
Κι εκείνο που με ανησυχεί, είναι ότι μεταξύ των πολιτικών θεσμών που έχουμε στη διάθεση μας, δεν υπάρχει ούτε ένας που να είναι σε θέση να παράσχει μακροπρόθεσμες λύσεις.
Όλες οι κυβερνήσεις υπόκεινται στους, κατά τον R.D.Laing[1], διπλούς δεσμούς, που στην περίπτωση των κυβερνήσεων, για να χρησιμοποιήσω μια αναλογία, συνίστανται στις πιέσεις που δέχονται.
Από τη μία για να επανεκλεγούν πρέπει να αφουγκράζονται τα αιτήματα του λαού, εκούσια ή ακούσια, και να υποσχεθούν την ικανοποίησή τους.
Από την άλλη, όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές και αριστερές, αδυνατούν να τηρήσουν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις λόγω των χρηματιστηρίων και των τραπεζών.
Για παράδειγμα, όταν η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σαρκοζί συναντήθηκαν μια Παρασκευή να διαβουλευτούν για το μνημόνιο της Ελλάδας, έλαβαν και κοινοποίησαν κάποιες αποφάσεις, και έτρεμαν όλο το σαββατοκύριακο μέχρι να ανοίξουν τα χρηματιστήρια τη Δευτέρα.
Δεν ξέρω αν η άποψη του Laing είναι σωστή ή λάθος ως προς την οικογένεια, αλλά θεωρώ ότι έχω δίκιο όταν υποστηρίζω πως ισχύει στην περίπτωση των κυβερνήσεων.
Ο κόσμος ψηφίζει από απογοήτευση. Εχουμε ολοένα και πιο συχνές εναλλαγές Δεξιάς και Αριστεράς.
Στα πλαίσια της ίδιας κρίσης, ο αριστερός Θαπατέρο ηττήθηκε από τον δεξιό Ραχόι στην Ισπανία, ενώ στη Γαλλία ο δεξιός Σαρκοζί αντικαταστάθηκε από τον σοσιαλιστή Ολάντ.
Αυτό ακριβώς εννοώ με τον όρο διπλοί δεσμοί.
Από τη μία η πίεση του εκλογικού σώματος και από την άλλη το παγκόσμιο κεφάλαιο, χρηματιστήρια, τράπεζες, επενδυτές, που υπερβαίνουν οποιαδήποτε κυβέρνηση.
Μέχρι και οι ΗΠΑ είναι καταχρεωμένες.
Φαντάζεστε να ζητήσουν οι δανειστές της αμερικανικής κυβέρνησης άμεση εξόφληση του χρέους
Η αμερικανική οικονομία θα καταρρεύσει εν ριπεί οφθαλμού.
Σε συνθήκες διπλών δεσμών, τόσο στην ψυχολογία όσο και στην μακροοικονομία, δεν υπάρχει επιτυχής διαφυγή.
Πρέπει να αλλάξει το σύστημα εκ βάθρων και αυτό χρειάζεται χρόνο.

Ναι, χρειάζεται ριζική λύση. Ποιά η γνώμη σας για τα κινήματα στη Νότια Ευρώπη; Εμείς ελπίζουμε πως τα κινήματα βάσης φαίνονται να ενισχύονται ολοένα. Είναι η πρώτη φορά, που στην Ελλάδα παρατηρούνται ομοιότητες με τα μέσα της δεκαετίας του ’70, μετά την πτώση της δικτατορίας. Υπάρχει συσπείρωση των πολιτών και νομίζουμε πως είναι πολύ καλός οιωνός και ελπιδοφόρος.
Είναι η μόνη ελπίδα.
Στο «Ημερολόγιο μιας κακής χρονιάς» ο Νοτιοαφρικανός συγγραφέας Κούτσι επανεξετάζει τις βασικές αρχές που διέπουν τη σκέψη μας, τα θεμέλια του στοχασμού μας, που θεωρούνται δεδομένα.
Ο αρχαίος ελληνικός όρος είναι «δόξα» και υποδηλώνει τις ιδέες με βάση τις οποίες σκεπτόμαστε, που όμως δεν αμφισβητούμε (ΣτΜ «δοξασία» στα νέα ελληνικά).
Μας διευκολύνουν να κατανοήσουμε τι γίνεται γύρω μας ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, αλλά δεν υπόκεινται σε έλεγχο.
Τις αποδεχόμαστε σιωπηρά. Ο Κούτσι τις θέτει σε αμφισβήτηση.
Και λέει λοιπόν: «Αν θέλουμε πόλεμο, τον έχουμε. Αν επιθυμούμε ειρήνη, μπορούμε να την αποκτήσουμε. Αν αποφασίσουμε πως τα έθνη πρέπει να δρουν σε καθεστώς ανταγωνισμού και όχι φιλικής συνεργασίας, αυτό θα γίνει».
Επομένως, κάθε αλλαγή είναι εφικτή.

Είναι θέμα πολιτικής βούλησης…
Στη θέση των ιδιωτικών επιχειρήσεων, μπορούμε να έχουμε συνεταιρισμούς.
Oταν έκανα τη διατριβή μου για υφηγεσία στο LSE, το θέμα μου ήταν η κοινωνιολογική ανάλυση του βρετανικού εργατικού κινήματος.
Πώς από την παρακμή του στο τέλος του 19ου αιώνα εδραιώθηκε και απέκτησε ισχύ τον 20ο.
Δεν έγινε χάρη στις τράπεζες, ούτε χρηματοδοτήθηκε από ιδρύματα.
Ενισχύθηκε όμως από το συνεταιρισμό καταναλωτών Ροτσντέιλ, που ήταν ο πρώτος συνεταιρισμός το 19ου αιώνα.
Τα μέλη του αποφάσισαν να σταματήσουν να αγοράζουν από τα μαγαζιά, να μην πληρώνουν τους κεφαλαιούχους, αλλά να διανέμουν τα έσοδα του συνεταιρισμού στα μέλη του και στις τοπικές κοινότητες.
Ο Ροτσντέιλ δεν ήταν ο μόνος, υπήρχαν κι άλλοι. Υπήρχαν τα ταμεία αλληλοβοήθειας, που με μια μικρή συνδρομή, τα μέλη σε περίπτωση δυσκολίας μπορούσαν να δανειστούν χρήματα και να μην καταφύγουν στην τράπεζα.
Αυτά τα ταμεία δεν ήταν κερδοσκοπικά.
Επομένως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας του Κούτσι, αλλά εφικτό το να γίνουν αλλαγές.
Προΰποθέτουν όμως επανάσταση στο επίπεδο της κουλτούρας και νοοτροπίας.

Στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν παρόμοιες πρωτοβουλίες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, που παρακάμπτουν το μεσάζοντα και αγοράζουν από τους παραγωγούς και πωλούν σε τιμές κόστους απευθείας στους καταναλωτές. Μόνο έτσι μπορούν να αντεπεξέλθουν οι πολίτες , των οποίων η αγοραστική δύναμη έχει μειωθεί στο μισό από τις αλλεπάλληλες περικοπές. Πρόκειται για έγκλημα…
Αν τελικά η αλλαγή νοοτροπίας έχει αρχίσει, είναι μια αργή και μακροπρόθεσμη διαδικασία, που πρέπει να υπερνικήσει ισχυρότατους αντιπάλους.
Ετσι όταν μιλάμε για λύσεις, το μείζον πρόβλημα δεν είναι το να βρούμε το τι είναι αναγκαίο να γίνει.
Σ’ αυτό εύκολα μπορούμε να πετύχουμε σύγκλιση απόψεων.
Το θέμα είναι το ποιός θα το κάνει.

Μήπως οι αγανακτισμένοι πολίτες;
Σίγουρα όχι τα πολιτικά κόμματα, οποιασδήποτε απόχρωσης.
Ούτε οι κυβερνήσεις, που δεν ελέγχουν την οικονομία, οι δυνάμεις τις οποίας είναι παγκόσμιες.
Τα κράτη είναι εξ ορισμού υποχρεωμένα να δρουν στα πλαίσια της επικράτειάς τους.
Η οικονομία δεν ασχολείται πλέον με το τοπικό επίπεδο, τη νομοθεσία του τόπου, τις προτιμήσεις ή σύστημα αξιών των κατοίκων του.
Μόλις διαπιστωθεί σύγκρουση, παίρνουν τα laptop, τα i-pad και i-phones και μετακομίζουν σε χώρες σαν το Μπανγκλαντές, όπου βρίσκουν απρόσκοπτη πρόσβαση σε εργατικά χέρια που κοστίζουν 2 δολάρια τη μέρα.
Υπάρχει αυτό που ο Ισπανός κοινωνιολόγος Μανουέλ Καστέλς αποκαλεί «χώρο των ροών» (space of flows).
Εκατομμύρια δολλάρια μεταφέρονται ελεύθερα, με το πάτημα ενός πλήκτρου στον υπολογιστή.
Έτσι λοιπόν, από τη μια μεριά έχουμε την εξουσία που είναι απελευθερωμένη από τον πολιτικό έλεγχο, και από την άλλη έχουμε την πολιτική, που συνεχώς πάσχει από έλλειμα εξουσίας, μια και η εξουσία εξατμίζεται στον χώρο των ροών.

Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…
Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη.
Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο.
Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση.
Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.

Γίνεται στις μέρες μας συχνά λόγος για δίκτυα…
Ξέρετε, αντιμετωπίζω τον όρο αυτον με δυσπιστία.
Τα δίκτυα έχουν να κάνουν με την επικοινωνία και η επικοινωνία περικλείει ταυτόχρονα τη δυναμική της σύνδεσης και τη δυναμική της αποσύνδεσης.
Προτιμώ να μιλώ για κοινότητα, γιατί αυτός ο όρος εμπεριέχει την έννοια της δέσμευσης, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των δικτύων.
Σήμερα, μπορεί κανείς να έχει εκατοντάδες φίλους σε ένα online δίκτυο και απλά κάποια στιγμή να σταματήσει να επικοινωνεί με κάποιους, χωρίς να χρειαστεί καν να εξηγήσει γιατί ή να ζητήσει συγγνώμη.

Στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε ποσοστό περίπου 27% για πρώτη φορά στην ιστορία. Η δέσμευσή του είναι ότι θα σταματήσει την αποπληρωμή του χρέους και τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί.
Από μια άποψη ήταν ευτυχής συγκυρία που η Αριστερά δε μπόρεσε να γίνει κυβέρνηση.
Μπορώ να φανταστώ τη δυσκολία της θέσης της απέναντι σε πολιτικές που έχουν επιβληθεί, όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από τις ανώνυμες δυνάμεις της αγοράς.
Όσο ισχυρή θέληση και καλή οργάνωση και να έχουν τα κόμματα, δε νομίζω ότι μπορούν να καταφέρουν κάτι αν δεν αλλάξει το σύστημα.
Όπως ανέφερα, εκείνο που παρατηρείται σήμερα, είναι η αποκοπή της εξουσίας από την πολιτική.
Ως εξουσία αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να κάνει κανείς κάποια πράγματα.
Ως πολιτική αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να αποφασίζει κανείς τι πρέπει να γίνει.
Παλιότερα, το ζητούμενο ήταν να επιβάλλει κανείς τη δική του πολιτική ατζέντα.
Ήταν δεδομένο ότι το κράτος θα υλοποιούσε την όποια ατζέντα.
Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Δεν εννοώ ότι το κράτος είναι τελείως ανίσχυρο, αλλά ότι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών.
Έτσι, μπορεί π.χ. να αποφασίσει ποιούς θα φορολογήσει περισσότερο, αλλά δεν έχει λόγο στα μεγάλα προβλήματα.
Όλοι οι πολιτικοί θεσμοί που δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά, βασίζονταν στην αντίληψη ότι το κράτος είναι ικανό να διαχειριστεί την οικονομία, την άμυνα, όπως και τις πολιτισμικές νόρμες μιας κοινωνίας.
Αλλά τώρα πια η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί αυταπάτη, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα έθνος που να είναι κυρίαρχο.
Ακόμη και πολύ θαραλλέοι πολιτικοί, όπως ο Λούλα στη Βραζιλία, χρειάζεται να παρακολουθούν τις αντιδράσεις των αγορών όταν υιοθετούν τη μια ή την άλλη πολιτική.
Αντίθετα, κυριαρχούν τα χρηματιστήρια που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παρακολουθούν τις ισοτιμίες των νομισμάτων κι όταν εντοπίσουν μια αδυναμία, να τη διογκώνουν μέχρι να πάρει διαστάσεις τεράστιου προβλήματος, μέσω των ΜΜΕ και της πληροφορικής, ώστε να οδηγήσουν σε πτώση των μετοχών και υποτιμήσεις και να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοσκοπίας για το μεγάλο κεφάλαιο.

Πώς μπορεί να επέλθει η αλλαγή; Πώς είναι δυνατόν το σύστημα της αγοράς να παραμένει τόσο σταθερό σ’ένα περιβάλλον γενικής ρευστότητας, για να χρησιμοποιήσουμε δικούς σας όρους;
Όπως σάς είπα, δε βλέπω κάποια αρχή ικανή να επιβάλει κάτι διαφορετικό και πιστεύω ότι για να υπάρξει θα περάσουν δεκαετίες, δεν είναι κάτι που θε εμφανιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Η μόνη ριζική λύση που βλέπω είναι να εδραιωθεί ένας τρόπος ζωής, που θα καταστήσει το υπάρχον σύστημα έκπτωτο.
Δηλαδή, να σταματήσει το σκεπτικό τού να δανείζεται κανείς για την απόκτηση αυτοκινήτου ή σε επίπεδο κρατών, το να καταφεύγουν σε δανεισμό για να μειώσουν τους φόρους για τους πολύ πλούσιους, και να υιοθετηθεί ένας τρόπος ζωής, που θα παρέχει σε κάποιο βαθμό ασφάλεια σε όλους.
Σε τέτοιο περιβάλλον οι κερδοσκόποι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

Δηλαδή ένας αντικαταναλωτικός τρόπος ζωής.
Ακριβώς. Το μισό πρόβλημα είναι ο υπερβολικός καταναλωτισμός της σπατάλης, που κυριαρχεί.
Γι’ αυτό και κανένα επίδοξο κόμμα εξουσίας δεν υπόσχεται στους ψηφοφόρους πως θα πατάξει τον καταναλωτισμό.
Δεν μιλάμε φυσικά για λιτότητα, αλλά για αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής, με έμφαση στην ικανοποίηση των αναγκών και όχι την ικανοποίηση των καταναλωτών.
Ο κόσμος τότε δεν θα σπαταλάει χρήματα για την απόκτηση διάφορων gadgets, όπως για παράδειγμα το να αγοράζεις καινούριο κινητό, χωρίς το παλιό να έχει βλάβη…

Αυτό γίνεται γιατί οι κατασκευαστές των gadgets διασφαλίζουν ότι μόλις εισαχθεί το νέο μοντέλο μιας συσκευής τα παλιότερα θα γίνουν παρωχημένης τεχνολογίας και αυτό ακριβώς τονίζουν όταν τα διαφημίζουν. Τέτοια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να παγιδεύουν τους καταναλωτές.
Φυσικά.
Τα διαφημιστικά κόλπα αρχίζουν από τις διαφημίσεις στην παιδική τηλεόραση, όταν π.χ. τα νέα μοντέλα αθλητικών παπούτσιών παρουσιάζονται με τέτοιον τρόπο, που κάνει τα παιδιά να αισθάνονται πως θα γίνουν ρεζίλι στο σχολείο αν εμφανιστούν με παλιότερα.
Μ’αυτόν τον τρόπο ασκούνται πιέσεις από παντού και απαιτείται θάρρος και αντοχή για να αντισταθεί κανείς στον καταναλωτισμό. Κάποιοι το κατορθώνουν και δημιουργούνται μικροί πυρήνες, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία υπάρχει το κίνημα "slow food", που έχει εξαπλωθεί σε 160 χώρες.
Ή το "Cittaslow", που αποσκοπεί στην επιβράδυνση του ρυθμού ζωής στα αστικά κέντρα και στη διασφάλιση της ποιότητας ζωής, αντί για την ποιότητα της κατανάλωσης.
Τέτοιες πρωτοβουλίες αποτελούν «νησάκια» σε ένα αρχιπέλαγος.
Από αυτό το σημείο ως τη ριζική αλλαγή νοοτροπίας είναι μακρύς ο δρόμος.
Με παρηγορεί όμως η σκέψη πως κάθε πλειοψηφία στην ιστορία ξεκίνησε ως μειοψηφία κι έτσι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις κινήσεις που αναφέραμε. Δεν έχω δυστυχώς άλλο όραμα να σας προσφέρω.

Ποιός θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος των διανοούμενων σε αυτήν την προσπάθεια;
Η διανόηση έχει γίνει κι αυτή ένα προϊόν που πωλείται και αγοράζεται και αυτό ισχύει για όλους, τόσο συντηρητικούς, όσο και προοδευτικούς.
Παλιότερα, ας πούμε στη δεκαετία του ’30, υπήρχαν διανοούμενοι με κάποιο όραμα, κομμουνιστικό ή ακόμη και φασιστικό.
Σήμερα οι διανοούμενοι με όραμα είναι πολύ λίγοι.
Ο Μισέλ Φουκώ έχει πει ότι δεν υπάρχουν πια ολοκληρωμένοι διανοούμενοι: οι πανεπιστημιακοί στηρίζουν τα πανεπιστήμια, οι καλλιτέχνες τα θέατρα, οι γιατροί τα νοσοκομεία, η κάθε κατηγορία τα δικά της επαγγελματικά συμφέροντα.
Λείπουν οι διανοούμενοι που θα στοχαστούν με πλαίσιο αναφοράς την ανθρωπότητα ολόκληρη.

Αυτή η απουσία έχει να κάνει με τη σχετικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της γνώσης;
Οι διαδικασίες της εμπορευματοποίησης, της απορρύθμισης, του ατομισμού χαρακτηρίζουν όλες τις πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας.
Έτσι δεν υπάρχουν πια «κέντρα βάρους», σημεία συνεύρεσης, και «εργοστάσια αλληλεγγύης».
Όλα είναι σκόρπια, ρευστά.
Συνεργαζόμαστε στιγμιαία για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος και στη συνέχεια μεταπηδάμε σε κάτι άλλο, όταν βαρεθούμε, και όχι όταν το πρόβλημα έχει επιλυθεί.
Δεν υπάρχει αγκυροβόλι.

Αν λοιπόν, όπως περιγράφετε και στα βιβλία σας, ζούμε πια σε ένα μεταμοντέρνο, ρευστό κόσμο, μια ρευστή μετανεωτερικότητα, ποιά θα είναι η διάδοχη κατάσταση;
Χρησιμοποιώ, όπως ίσως ξέρετε, τον όρο interregnum, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τίτο Λίβιο για να περιγράψει την κατάσταση στη Ρώμη μετά το θάνατο του Ρωμύλου, που βασίλεψε για 37 χρόνια, όσο ήταν τότε ο μέσος όρος ζωής.
Μετά το θάνατό του, ελάχιστοι Ρωμαίοι θυμούνταν τη Ρώμη πριν το Ρωμύλο.
Οπότε επικρατούσε μια κατάσταση τραγικής αβεβαιότητας και έλλειψης προσανατολισμού, μέχρι να βρεθεί βασιλιάς.
Ο Γκράμσι δανείστηκε τον όρο και τον προσάρμοσε για να περιγράψει μια κατάσταση όπου οι παλιές πρακτικές δεν είναι πια αποτελεσματικές, ενώ νέοι τρόποι δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψουμε ποιοί θα είναι αυτοί οι τρόποι. Ίσως σε άλλα σημεία της υδρογείου να έχουν ήδη βρεθεί και να μην το γνωρίζουμε.
Αυτό το μαθαίνουμε πάντα εκ των υστέρων.
Στη διάρκεια του 20ου αιώνα, ούτε ένα από τα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας δεν είχε προβλεφθεί.
Όλα αποτέλεσαν εκπλήξεις και ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει πως συνέβαιναν.
Οταν μελετούσα την ιστορία του εργατικού κινήματος στη Βρετανία και έκανα έρευνα στα αρχεία της Guardian στο Μάντσεστερ, διαπίστωσα πως ούτε μια φορά μέχρι το 1870 δεν είχε γίνει αναφορά στην βιομηχανική επανάσταση, ούτε στην κοιτίδα της, το Μάντσεστερ.
Ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί πως ζούσε τη βιομηχανική επανάσταση.
Επομένως, αν τώρα ζούμε μια μετα-ρευστή επανάσταση, μόνο τα παιδιά σας θα τη συνειδητοποιήσουν.

Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Ο συμπατριώτης σας Κορνήλιος Καστοριάδης, όταν λόγω των ριζοσπαστικών του θέσεων ερωτήθηκε αν στόχος του ήταν να αλλάξει τον κόσμο, απάντησε «Ούτε κατά διάνοια. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να αλλάξω τον κόσμο. Αυτό που επιθυμώ είναι να αλλάξει η ανθρωπότητα από μόνη της, όπως έκανε τόσες φορές στο παρελθόν».
Αυτή είναι οπτική αισιόδοξου ανθρώπου.

Την προσυπογράφετε σε τελική ανάλυση;
Δεν θα προλάβω να το δω, γιατί είναι μακροπρόθεσμο.
Όμως ελπίζω ο 21ος αιώνας να είναι αφιερωμένος στην επανασύνδεση εξουσίας και πολιτικής, μέσα από συλλογική δράση και κοινούς στόχους.
Η διάκριση μεταξύ αισιόδοξης και απαισιόδοξης στάσης κατά τη γνώμη μου είναι λογικά εσφαλμένη, αφού δεν εξαντλεί όλες τις πιθανότητες.
Ποιός είναι ο αισιόδοξος; Όποιος πιστεύει πως ο κόσμος ως έχει εδώ και τώρα, είναι ο καλύτερος δυνατός.
Ποιός είναι ο απαισιόδοξος; Αυτός που σκέφτεται πως ίσως ο αισιόδοξος να έχει δίκιο.
Υπάρχει και ο Καστοριάδης μεταξύ των δύο θέσεων, που λέει πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και έλπιζε πως κάποτε θα πραγματοποιηθεί.
Όσον αφορά στο απώτερο μέλλον, η άποψη του είναι σωστή, όχι όμως όσον αφορά στο άμεσο μέλλον.
Όσο για μένα, είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος και μακροπρόθεσμα αισιόδοξος.
Δεν βλέπω ριζοσπαστικές αλλαγές σύντομα, αλλά είμαι σίγουρος, πως είναι στο πρόγραμμα.

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 05 Μάιος 2014, 09:14 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3213
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Εικόνα

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Μάιος 2014, 11:11 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3213
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Ε. Μπιτσάκης: ο Καπιταλισμός αγγίζει τα Ιστορικά του Όρια, δημιουργώντας έναν Ωκεανό Φτώχειας

Ο καπιταλισμός αγγίζει τα ιστορικά του όρια, δημιουργώντας έναν ωκεανό φτώχειας, μέσα στον αυξανόμενο κοινωνικό πλούτο. Ο καπιταλισμός αποτελεί πλέον κίνδυνο για την επιβίωση της ανθρωπότητας. Ελπίδα; Η αναγέννηση του εργατικού και του κομμουνιστικού κινήματος μέσα από τα ερείπια που άφησε ο αγώνας των επαναστάσεων των μεγάλων ελπίδων, και των πλανητικών απογοητεύσεων.

Άσκηση Λογικής για μαθητές του Δημοτικού: Όταν περικόπτονται μισθοί και συντάξεις, το εμπόριο πέφτει. Όταν πέφτει το εμπόριο, τα εμπορικά κλείνουν. Όταν κλείνουν τα εμπορικά, συμπαρασύρουν βιοτεχνίες και βιομηχανίες. Και τότε η ανεργία διογκώνεται, το ακαθάριστο εθνικό προϊόν μειώνεται, και αρχίζουν τα δάνεια. Οι τράπεζες εκβιάζουν, το χρέος αυξάνει, ξεπουλιέται ότι μπορεί να ξεπουληθεί, και αρχίζει η λεγόμενη «ανθρωπιστική κρίση». Μαζί της και οι αυτοκτονίες. Ακολουθεί η μείωση των γεννήσεων, η γήρανση του πληθυσμού, η μετανάστευση των νέων, ενώ η «εθνικόφρων» κυβέρνηση, συνεχίζει να αποδέχεται τον ρόλο του υποτελούς εντολοδόχου.

Ερώτημα: Δεν ξέρανε τις συνέπειες την πολιτικής τους οι μεγάλοι του ΔΝΤ κ.λπ. και οι πρόθυμοι εντολοδόχοι; Τα ήξεραν! Ήξεραν ότι οδηγούν τη χώρα στην ερήμωση και στην καταστροφή. Εν τω μεταξύ ο αρμόδιος «υπουργός» συνεχίζει τη σφαγή. Όχι των αμνών ή των νηπίων. Τη σαφή των Ελλήνων. Πρώτα θα απολύονταν οι επίορκοι. Αλλά επίορκοι βρέθηκαν μόλις περί τους 80. Μάχαιρα συνεπώς επί δικαίους και αδίκους. Πρόσφατο φιρμάνι: τρεις χιλιάδες σε διαθεσιμότητα (αναμένοντας την απόλυση). Δύο χιλιάδες για άμεση απόλυση. Και έπεται συνέχεια το σωτήριον έτος 2015. Ετσι απλά, σα να μην πρόκειται για ανθρώπους, αλλά για άχρηστα πλαστικά. Έτσι ψυχρά: χωρίς έλεος, χωρίς αισθήματα ενοχής, χωρίς ντροπή. Αναίσθητοι, μικροί, μικρόψυχοι, ουτιδανοί φυλλομετρούν καταλόγους και διαγράφουν ζωές.

Απολυμένοι. Είχαν σχεδιάσει κάποια ζωή, ελπίδα στον πρόσκαιρο βίο του ανθρώπινου όντος: οικογένεια, παιδιά, εγγόνια, γηρατειά. Και τώρα τι θα απογίνουν; Και δεν είναι μόνον οι απολυμένοι και οι προς απόλυσιν. Είναι και το ι,5 εκατομμύριο της στρατιάς των ανέργων. Ποιος θα νοιαστεί για τους μεν και για τους δε;

Τι σημαίνει άνεργος; Ένας που μένει μετέωρος, σ” έναν εχθρικό και ακατανόητο κόσμο. Πρώτα το σοκ. Το ψυχικό τραύμα. Μετά η πείνα. Αλλά δεν είναι μόνον η πείνα. Ο άνεργος νιώθει άχρηστος. Ταπεινωμένος. Ντρέπεται για την κατάστασή του. Δεν τολμά να κοιτάξει στα μάτια τη γυναίκα και τα παιδιά του. Η θλίψη, η κατήφεια και η ντροπή, είναι οι πρώτες αντιδράσεις. Συνοδός: η απελπισία και τελικά η κατάθλιψη. Είναι τυχαίο το κύμα των αυτοκτονιών που σαρώνει τη χώρα μας, που κάποτε είχε το μικρότερο ποσοστό αυτοκτονιών απ” όλες τις χώρες της Ευρώπης; Άλλη μορφή καταβύθισης στο τέλμα της ταπείνωσης και της απελπισίας, δύο, τρεις μέρες δουλειά την εβδομάδα. Μισή απασχόληση. Δίπλα στο τηλέφωνο μήπως ο Εργοδότης τον φωνάξει για δουλειά.

Εργασία. Η εργασία συνιστά μια αντίφαση: Είναι εξωτερίκευση των δημιουργικών δυνατοτήτων του ανθρώπινου όντος. Ταυτόχρονα ανήκει στο βασίλειο τηο ανάγκης (Μαρξ). Αλλά στις ταξικές κοινωνίες η εργασία αλλοτριώνεται. Η αλλοτρίωση είναι συνέπεια της αποξένωσης του παραγτωγού από τα μέσα παραγωγής και από το προϊόν της εργασίας του. Το προϊόν-εμπόρευμα στέκεται απέναντι στον παραγωγό σαν μια οντότητα ξένη και ακατανόητη, που είναι κι αυτή μιά αντίφαση: αξία χρήσης και ανταλακτική αξία. Το εμπόρευμα, σήμα κατατεθέν του καπιταλισμού, αντί φορέας ανταλακτικής αξίας. Αλλά η ανταλλακτική αξία, κατά τον Μαρξ, δεν έχει γραμμένο στο μέτωπο της, αυτό που είναι. Είναι ένα ιερογλυφικό που πρέπει να αποκρυπτογραφηθεί. Ο Μαρξ φώτισε το μυστήριο. Αλλά το μυστήριο παραμένει άλυτο για τους πολλούς και είναι δημιουργός άλλων μυστηρίων.

Κεφαλαιοκρατική παραγωγή. Σκοπός της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής είναι η ιδιοποίηση της υπεραξίας η οποία δημιουργείται στο χώρο της παραγωγής. Συνέπειες: ο ανταγωνισμός, ο «πόλεμος όλων εναντίων όλων» (Χομπς), οι πόλεμοι, η αποικιοκρατία, ο ξεριζωμός των αγροτικών πληθυσμών, οι άθλιες συνθήκες ζωής του προλεταριάτου στις πόλεις του πρώιμου και του μετέπειτα καπιταλισμού. Η ανεργία και ο μόνιμος εφεδρικός στρατός των ανέργων, ήταν και είναι ενδογενής, νομοτελειακή συνέπεια του κεφαλαιοκρατικού τρόπου μεταβολισμού του ανθρώπου με την φύση και με τους ομοίους του.

Η ιστορία του καπιταλισμού γράφτηκε και γράφεται με αίμα. Με το αίμα των θυμάτων του. Αντίθετα με τον μύθο της ειδυλλιακής προέλευσης της ατομικής ιδιοκτησίας και ειδικά του καπιταλισμού, τόνιζε ο Μαρξ, στην πραγματική Ιστορία, η κατάκτηση, ο φόνος, με δυο λόγια η βία παίζουν τον κυριότερο ρόλο. Η κεφαλαιοκρατική τάξη πραγμάτων συγκροτήθηκε μέσω της βίας της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου. Και η βία στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στην κοινωνία, στις διεθνείς σχέσεις, συνεχίζεται με τις παλαιές και με νέες μορφές.

Και σήμερα; Με την ορθολογική χρήση των νέων τεγνολογιών, θα ήταν δυνατό να εξαληφθεί η πείνα απ” τον πλανήτη;

Η τεχνολογία πολλαπλασιάζει την απόδοση της εργατικής δύναμης. Αυτό συνεπάγεται την απελευθέρωση του ςεργάτη και την άρση της αποξένωσης; Οπως έγραφε ο Μάρξ στην εποχή του, ο καπιταλισμός ανέπτυξε στο έπακρον τις δυνάμεις της παραγωγής, για να τις εκμεταλλευθεί αποτελεσματικότερα. Ο Μαρξ μιλούσε για βιομηχανική παθολογία. Τον καταμερισμό εργασίας τον θεωρούσε δολοφονία του λαού. Ο Σαρλό, από την πλευρά του, εξέφρασε με ένα αθάνατο έργο τέχνης την υποδούλωση του εργάτη στη μηχανή. Την κυριαρχία της νεκρής εργασίας (του κεφαλαίου) πάνω στη ζωντανή εργασία . Στην εποχή μας ο εργάτης, αντίθετα με τον μάστορα της προβιομηχανικής εποχής, μετατρέπεται, ακόμα περισσότερο, σε μονοδιάστατο άνθρωπο, εξάρτημα της άψυχης μηχανής. Υποτάσσεται στο ρυθμό της. Δεν έχει καιρό να σκεφτεί. Να αφήσει ελεύθερη τη φαντασία του. Η μηχανή, ιδιοκτησία του κεφαλαιοκράτη, κοινωνικοποιεί την παραγωγή, αλλά εξατομικεύει την οδύνη.

Η τεχνολογία θα μείωνε τον αναγκαίο χρόνο εργασίας και θα άφηνε ελεύθερο χρόνο γιa τον εργαζόμενο. Αλλά ο χρόνος του εργάτη είναι υποταγμένος στο ρυθμό της μηχανής. Και ο ελεύθερος χρόνος είναι χρόνος κενός, μονοδιάστατος, χωρίς ποιότητα στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις της μοναξιάς και της ένδειας. Οικογένεια; Οι Γάλλοι λένε για τη ζωή του εργαζόμενου: Μετρό (για να πάει στη δουλειά). Μπουλό (εργασία). Ντοντό (ύπνος). Αλλά αν η ανθρώπινη ουσία καθορίζεται από το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων, τότε τι απομένει από την ιστορικά διαμορφωμένη ανθρώπινη ουσία; Παρά τη θυελλώδη ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας, η βαρβαρότητα και η αμάθεια είναι συνοδός του σημερινού ανθρώπου, που «ζει στην μολυσμένη πνοή του πολιτισμού» (Μαρξ).

Και η Ελλάδα; Πώς βιώνει τις συνθήκες της δομικής κρίσης του καπιταλισμου; Η χώρα μας επιλέχτηκε σαν πειραματόζωο, επειδή κυβερνιόταν από ασήμαντους, δουλοπρεπείς πολιτικούς. Ετσι φτάσαμε να είμαστε πρώτοι στην ανεργία στην Ε.Ε. Στη συνέχεια, αντί για μια προσπάθεια παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας, οι απολύσεις …

Και η «κυβέρνηση» ετοιμάζει νέα δεσμά για τους εναπομείναντες υπαλλήλους: Αξιολόγηση, αποδοτικότητα, μισθός ανάλογα με την απόδοση. Ποιος θα τολμήσει να διαμαρτυρηθεί; (Και όμως διαμαρτύρονται!).

Επιπλέον: Ετοιμάζεται η άρση της μονιμότητας των υπαλλήλων. Και στον ιδιωτικό τομέα; Ποιος θατολμήσει να διαμαρτυρηθεί, όταν στην πόρτα των εργοστασίων ή του γραφείου περιμένουν δεκάδες άνεργοι; Και όμως εργαζόμενοι και άνεργοι αντιστέκονται.

Αυτή είναι η μοίρα μας; «Άνθρωπος προς άνθρωπον λύκος»; Η βαρβαρότητα κυριάρχησε στην αυγή του καπιταλισμού και που κυριαρχεί με παλαιές και νέες μορφές στην εποχή μας; Ο άνθρωπος είναι το άριστο από τα ζώα αλλά και το χείριστο όταν ξεφεύγει από το νόμο (Αριστοτέλης), Ομως, σύμφωνα με τις σημερινές επιστήμες, είναι γενετικά κοινωνικό ον. Η βαρβαρότητα δεν οφείλεται σε κάποιο γεννετικό σφάλμα. Δεν είναι εγγεγραμμένη στο ανθρώπινο γονιδίωμα. Η τέχνη, η επιστήμη, η φιλία, ο αλτρουισμός, η αυτοθυσία είναι η άλλη όψη της οδυνηρής ανθρώπινης περιπέτειας. Οι ρίζες της βαρβαρότητας βρίσκονται στις κυρίαρχες, ανταγωνιστικές κοινωνικές σχέσεις των ταξικών κοινωνιών. Κατά τις σημερινές επιστήμες δεν ύπαρχε, ανθρωπολογικό εμπόδιο για μια ανθρώπινη κοινωνία ελευθερίας κι αλληλεγγύης.

Τέλος της Ιστορίας; Μετά Χριστόν προφήτες πρόβλεψαν το τέλος της Ιστορίας. Σύντομα διαψεύστηκαν. Η Ιστορία γραψεται ακόμα και με αιμα. Αλλα: Ο καπιταλισμός αγγίζει τα ιστορικά του όρια, δημιουργώντας έναν ωκεανό φτώχειας, μέσα στον αυξανόμενο κοινωνικό πλούτο. Ο καπιταλισμός αποτελεί πλέον κίνδυνο για την επιβίωση της ανθρωπότητας. Ελπίδα; Η αναγέννηση του εργατικού και του κομμουνιστικού κινήματος μέσα από τα ερείπια που άφησε ο αγώνας των επαναστάσεων των μεγάλων ελπίδων, και των πλανητικών απογοητεύσεων. Παρά ταύτα, η κοινωνία των ελεύθερων και ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών (Μαρξ) είναι μια δυνατότητα η οποία κυοφορείται στα σπλάχνα του σημερινού άκαρδου κόσμου.

Και η Ελλάδα; Μετά τον Εμφύλιο χάθηκε μια γενιά των αγροτόπαιδων και εργατών που εγκατέλειψαν τον τόπο τους για να επιβιώσουν. Σήμερα το κύμα των μεταναστών αποτελείται από γιατρούς, μηχανικούς, χημικούς, γεωπόνους, ηλεκτρονικούς, ειδικούς στην πληροφορία κ.λπ. Σήμερα, συνεπεία της κρίσης και της κυβέρνησης της υποτέλειας, κινδυνεύει να χαθεί ό,τι στα δύσκολα χρόνια μετά τον Εμφύλιο δημιουργήθηκε ως επιστημονικό δυναμικό με υψηλή κατάρτιση.

Αλληλεγγύη. Ανεργία, πείνα. Το Ε AM στην κατοχή δημιούργησε την εθνική αλληλεγγύη (το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα…, έλεγε τότε το τραγούδι). Σήμερα, τίθεται για άλλη μια φορά το θέμα της επιβίωσης του ελληνικού λαού. Οι κινήσεις βοήθειας στους ανέργους και στους ανήμπορους, είναι μια αυθόρμητη εκδήλωση αλληλεγγύης, σύμφωνα με τις παραδόσεις της Αριστεράς και γενικότερα με την κοινωνική φύση του ανθρώπου. Η αλληλεγγύη δεν ταυτίζεται με την ελεημοσύνη! Οι κινήσεις αλληλεγγύης είναι δυνατόν να αποτελέσουν όπως και στην κατοχή μια πράξη εκδήλωσης ενός πατρι-ωτικού-κοινωνικού κινήματος ανατροπής.

*Δημοσιεύθηκε στο «Δρόμο της Αριστεράς», 04/05/14

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 09 Μάιος 2014, 09:49 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3213
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Καταπέλτης το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην μνημονιακή Ελλάδα... γράφει ο Γιώργος Ιεροδιάκονος

Έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, δημοσιευθείσα την 07/03/2014 στο σάιτ του ΟΗΕ, επικρίνει...
με τον πιο περιγραφικό τρόπο την Ελληνική κυβέρνηση για την μεθοδική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ατομικών, πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην ανάπτυξη και την πρόοδο.

Μάλιστα, ο διεθνής εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ Cephas Lumina εκφράζει τη λύπη του για την έλλειψη δέσμευσης από την Ελλάδα στην εντολή του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να αντιμετωπίσει τις προφανείς προκλήσεις στην προοδευτική υλοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών.
Επίσης επικρίνει την ελληνική κυβέρνηση για την βάναυση καταπάτηση των συνταγματικών και διεθνών δεσμεύσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αναφέρει η έκθεση του ΟΗΕ:
«Το Σύνταγμα της Ελλάδα θέτει μια σειρά από υποχρεώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Κράτος. Το άρθρο 2(1), υπογραμμίζει ότι «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Το μέρος ΙΙ του Συντάγματος προβλέπει ρητά μια σειρά από άλλες υποχρεώσεις του κράτους, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας της ιδιοκτησίας (άρθρο 17) της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (άρθρο 21.1) η ειδική φροντίδα για την υγεία (άρθ. 21 (2) και (3)), η εξέλιξη των συνθηκών εργασίας (άρθρο 22 (1)) και της κοινωνικής ασφάλισης (Άρθρο 22 (5)). Διάφορα δικαιώματα αντιστοιχούν σε αυτές τις υποχρεώσεις, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων στην ισότητα όλων των Ελλήνων (άρθρο 4), την κοινωνική, οικονομική και πολιτική συμμετοχή (άρθρο 5), την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας (άρθρο 5Α), αίτηση (άρθρο 10), της ειρηνικής συνάθροισης (11 art.), δωρεάν δημόσια εκπαίδευση (άρθρο 16 (2)), ιδιοκτησίας (άρθρο 17 (2)), την υγειονομική περίθαλψη (άρθρο 21 (3)), εργασία (άρθρο 22 (1)), την κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 (5)) και την ελευθερία του συνδικαλισμού (άρθ. 23). Το άρθρο 21.4 ορίζει ότι « η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που τη στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Κράτους ». Το άρθρο 25, παράγραφος 1 αναφέρεται ρητά στην αρχή του κράτους πρόνοιας και υπογραμμίζει ότι όλα τα δημόσια ιδρύματα οφείλουν να διασφαλίζουν την αποτελεσματική εφαρμογή αυτών των δικαιωμάτων».
Οι διατάξεις αυτές καθορίζονται από τα πρότυπα που καθορίζονται σε διάφορες βασικές διεθνείς και περιφερειακές συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Συμφώνου για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, στα οποία η Ελλάδα είναι συμβαλλόμενο μέρος.
Σύμφωνα με το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίσει πως αυτά τα δικαιώματα πρέπει να κατοχυρώνονται σε αυτήν, θεσπίζοντας και εφαρμόζοντας νόμους και πολιτικές που αποσκοπούν στην επίτευξη της βελτίωσης της καθολικής πρόσβασης σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, όπως η υγειονομική περίθαλψη, η εκπαίδευση, η στέγαση, η κοινωνική ασφάλιση και η συμμετοχή στην πολιτιστική ζωή. Ως εκ τούτου, έχει καθήκον να αποφεύγει ανά πάσα στιγμή τη λήψη αποφάσεων που μπορεί να οδηγήσει στην άρνηση ή παραβίαση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων.
Την ίδια υποχρέωση, τονίζει η έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, έχουν και οι μη κρατικοί φορείς, συμπεριλαμβανομένων των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, να διασφαλίζουν ότι οι πολιτικές και οι δραστηριότητές τους τηρούν τα διεθνή πρότυπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η υποχρέωση αυτή συνεπάγεται την υποχρέωση να απέχουν από τη διατύπωση, την έγκριση, τη χρηματοδότηση, την προώθηση και την εφαρμογή των πολιτικών και των προγραμμάτων που άμεσα ή έμμεσα εμποδίζουν την απολαβή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Είναι επίσης καλά τεκμηριωμένο, τονίζει η έκθεση, ότι τα κράτη μέλη πρέπει να τηρούν τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο όταν ενεργούν μέσω των διεθνών οργανισμών. Επιπλέον, ένα σημαντικό στοιχείο του καθήκοντος της διεθνούς συνεργασίας, όπως αποτυπώνεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τις δεσμευτικές διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι πως τα συμβαλλόμενα κράτη, είτε ατομικά είτε μέσω της συμμετοχής τους σε διεθνείς οργανισμούς, δεν θα πρέπει να υιοθετούν ή να προωθούν πολιτικές ή να συμμετέχουν σε πρακτικές που θέτουν σε κίνδυνο την άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η έκθεση αναφέρεται επίσης στην ληστρική επιδρομή κατά των 15.000 Ελλήνων ομολογιούχων, οι οποίοι είχαν συμπεριληφθεί στην πρωτοβουλία του PSI, χωρίς τη συγκατάθεσή τους (άρα παρανόμως), με αποτέλεσμα να απολέσουν πλέον του 70% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων τους, αλλά και στο πρόγραμμα προσαρμογής, που εφαρμόζει αυστηρά μέτρα λιτότητας. Εκτός από τις αυξήσεις στο συντελεστή του φόρου προστιθέμενης αξίας, τα μέτρα περιλαμβάνουν μείωση των θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα κατά 150.000 έως το 2015, πάγωμα των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα, τη μείωση των μισθών του δημόσιου τομέα, την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, περικοπές στις κοινωνικές παροχές ύψους 1,5 ανά εκατό του ΑΕΠ (κατάργηση των συνταξιοδοτικών δώρων, ονομαστικό πάγωμα των συντάξεων και την εισαγωγή των μέσων ελέγχου για τα επιδόματα ανεργίας), εξάλειψη των μπόνους και των επιδομάτων, και μείωση των επενδυτικών δαπανών. Η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί για περαιτέρω περικοπές των δαπανών κατά τη διάρκεια της δημοσιονομικής περιόδου 2013/14.
Ένα βασικό στοιχείο του προγράμματος προσαρμογής, λέει η έκθεση, είναι η πώληση των κρατικών επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων, προκειμένου να συμβάλει στη μείωση του δημόσιου χρέους και εκφράζεται η ανησυχία ότι πολλές από τις επιχειρήσεις που αποτελούν στόχο για ιδιωτικοποίηση παρέχουν βασικές δημόσιες υπηρεσίες, όπως η ύδρευση και η αποχέτευση, οι μεταφορές και η ενέργεια, και ότι υπάρχει πιθανότητα σημαντικής αύξησης των τελών χρήσης για τις υπηρεσίες που προσφέρονται από αυτές τις οντότητες μετά την ιδιωτικοποίηση τους, με πιθανές αρνητικές επιπτώσεις για την άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Εξάλλου, αν η πρόθεση είναι να αντλήσει κεφάλαια για να πληρώσει το χρέος, η απόφαση να ιδιωτικοποιήσει την ελληνική εθνική λαχειοφόρο αγορά, μία από τις πιο κερδοφόρες στον κόσμο, μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση.
Ακόμα και η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, τονίζει η έκθεση του ΟΗΕ, έκρινε ότι η μείωση των ελάχιστων μισθών για εργαζόμενο κάτω των 25 ετών παραβιάζει το δικαίωμα σε δίκαιη αμοιβή στο άρθρο 4 (1) του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, καθώς παρέχει μισθό κάτω από το όριο της φτώχειας.
Όσον αφορά δε την δήθεν υποχρέωση της κυβέρνησης για πλήρη αποπληρωμή και με κάθε κόστος του χρέους, η έκθεση του ΟΗΕ τονίζει ότι:
«Από την άποψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους ΔΝΤ, ενέχει περιορισμούς. Είναι πολύ στενά επικεντρωμένη στην ικανότητα αποπληρωμής του χρέους. Δεδομένου ότι ο Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας έχει τονίσει σε προηγούμενες περιπτώσεις, οι αναλύσεις βιωσιμότητας του χρέους θα πρέπει να περιλαμβάνουν μια αξιολόγηση του επιπέδου του χρέους που μια χώρα μπορεί να εξυπηρετήσει, χωρίς να υπονομεύει την ικανότητά της να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της για τα ανθρώπινα δικαιώματα».
Με λίγα λόγια, η έκθεση επανεπιβεβαιώνει πρόσφατες αποφάσεις του ΟΗΕ ότι προέχει η επιβίωση ενός λαού της υποχρέωσης αποπληρωμής ενός χρέους και ότι ούτε οι κυβερνήσεις, αλλά ούτε τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δικαιούνται να υπονομεύουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα με πρόσχημα το εξωτερικό χρέος μιας χώρας.
Τα μέτρα που εφαρμόζονται στο πλαίσιο της προσαρμογής, ειδικότερα οι περικοπές θέσεων εργασίας και οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, έχουν ως συνολικό αποτέλεσμα να θέτει σε κίνδυνο το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού και την δυνατότητα άσκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύμφωνα με τον Εθνικό Διαμεσολαβητή, «οι δραστικές προσαρμογές που επιβάλλονται για την ελληνική οικονομία και την κοινωνία στο σύνολό της είχε δραματικές συνέπειες για τους πολίτες, ενώ οι ευπαθείς ομάδες αυξάνονται και να πολλαπλασιάζονται». Στο ίδιο πνεύμα, η Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παρατήρησε μια «ταχεία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου σε συνδυασμό με τη διάλυση του κράτους πρόνοιας και την υιοθέτηση μέτρων, ασυμβίβαστων με την κοινωνική δικαιοσύνη, τα οποία υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατία».

Και συνεχίζει η έκθεση του ΟΗΕ:

«Μία από τις πιο βαθιές συνέπειες του προγράμματος προσαρμογής ήταν η ραγδαία αύξηση της ανεργίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να μειώσει 150.000 τις θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα (περίπου 22 τοις εκατό της δημόσιας απασχόλησης) έως το 2015. Περίπου 80.000 έως 120.000 εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα, είχαν ήδη χάσει τη δουλειά τους κατά τη στιγμή της επίσκεψης του Ανεξάρτητου Εμπειρογνώμονα. Ως αποτέλεσμα, η ανεργία αυξήθηκε από 7,3 τοις εκατό τον Ιούνιο του 2008 με 27,9 τοις εκατό τον Ιούνιο του 2013, το υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν περίπου 1,4 εκατομμύρια άνεργοι στην Ελλάδα. Περίπου 778.000 άτομα έχασαν τη δουλειά τους κατά την περίοδο 2010-2013 και μόνο. Περαιτέρω απολύσεις στον δημόσιο τομέα προγραμματίζονται. Στη νεολαία η ανεργία έφτασε σε πρωτοφανή ρυθμό 64,9 τοις εκατό το Μάιο του 2013 (σε σύγκριση με μέσο όρο 24,4 στη ζώνη του ευρώ). Έτσι, οι προοπτικές ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού να έχει πρόσβαση στην αγορά εργασίας και η εξασφάλιση ενός επαρκούς βιοτικού επιπέδου έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση.
»Επιπλέον, οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας στο πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής, έχουν υπονομεύσει την υλοποίηση του δικαιώματος στην εργασία. Μαζί με τις διαδοχικές περικοπές μισθών και τις αυξήσεις φόρων, οι μεταρρυθμίσεις έχουν αποτύχει στο να επιτευχθεί ο στόχος της προώθησης της ασφαλούς ανάπτυξης και της απασχόλησης. Αντίθετα, έχουν οδηγήσει σε μαζικές απολύσεις, επιδείνωση των εργασιακών προτύπων, στην γενίκευση της εργασιακής ανασφάλειας, με υπέρ-ευέλικτες θέσεις εργασίας κακοπληρωμένες, όπου οι γυναίκες και οι νέοι, έχουν κυρίαρχη θέση. Ο κατώτατος μισθός έχει ωθηθεί κάτω από τα όρια της φτώχειας και έχει, σε μεγάλο βαθμό, χάσει τη λειτουργία του ως εργαλείο για την αποτροπή της φτώχειας. Επιπλέον, περισσότεροι από 120.000 επαγγελματίες - μεταξύ των οποίων γιατροί, μηχανικοί και επιστήμονες - έχουν μεταναστεύσει από το 2010.
»Μπορεί να υποστηριχθεί ότι η κατάσταση αυτή έρχεται σε αντίθεση με την υποχρέωση του κράτους σύμφωνα με το άρθρο 22 (1) του Συντάγματος για την προστασία του δικαιώματος στην εργασία και τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών».
Όσον αφορά δε την κοινωνική ασφάλιση, η έκθεση του ΟΗΕ τονίζει:
«Σημαντικές περικοπές δαπανών στο πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής επηρέασαν μια σειρά από οφέλη, συμπεριλαμβανομένων των επιδομάτων ανεργίας, τις συντάξεις και τα οικογενειακά επιδόματα. Για να επιτείνουν το πρόβλημα, υπάρχουν σημαντικές καθυστερήσεις στην έκδοση αποφάσεων συνταξιοδότησης, την καταβολή των συντάξεων και των παροχών και ερμηνευτικά προβλήματα κατά την εφαρμογή της νέας νομοθεσίας για τις συντάξεις. Λόγω της αύξησης της μακροχρόνιας ανεργίας, μόνο ένα κλάσμα του συνόλου από τους εγγεγραμμένους ανέργους λαμβάνουν παροχές (27 τοις εκατό ως το Φεβρουάριο 2013). Επιπλέον, οι παροχές ανεργίας λήγουν μετά από 12 μήνες, με αποτέλεσμα την απώλεια της δημόσιας υγείας και την ασφαλιστική κάλυψη. Πολλοί νέοι άνθρωποι δεν είναι επιλέξιμοι για στήριξη, επειδή δεν είχαν ποτέ μια δουλειά και δεν έχουν καταβληθεί οι απαιτούμενες εθνικές ασφαλιστικές εισφορές».
»Διαδοχικές περικοπές έχουν μειώσει τις συντάξεις έως και 60 τοις εκατό (για υψηλότερες συντάξεις) και μεταξύ 25 και 30 τοις εκατό για χαμηλότερες. Το συνολικό μηνιαίο εισόδημα από σύνταξη άνω των ? 1000 έχει μειωθεί κατά 5 έως 15 τοις εκατό, ενώ τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι τα επιδόματα για τους συνταξιούχους έχουν καταργηθεί. Αυτές οι χονδροκομμένες περικοπές συντάξεων έχουν ωθήσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στη φτώχεια.
»Ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας συμμερίζεται την άποψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών υποθέσεων. Το "σωρευτικό αποτέλεσμα" από τις διάφορες νομοθεσίες που εισάγονται ως «μέτρα λιτότητας» στην Ελλάδα από τον Μάιο του 2010, ο περιορισμός και η μείωση τόσο των δημόσιων όσο και των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών παροχών, συνιστούν παραβίαση του δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση που κατοχυρώνεται στο άρθρο 12 (3) του το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Άρθρο. Δεδομένου ότι η Επιτροπή σημείωσε, τελικά, πως οι περικοπές στις συντάξεις είναι πιθανό να προκαλέσουν "σημαντική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και των συνθηκών διαβίωσης πολλών από των εν λόγω συνταξιούχων". Είναι συνεπώς ζωτικής σημασίας, η κυβέρνηση να κάνει προσπάθειες για να εξασφαλιστεί επαρκές επίπεδο προστασίας για τις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού».

Για την καταρράκωση κάθε συνταγματικού δικαιώματος στην περίθαλψη και την υγεία, λέει η έκθεση:

«Ο συνδυασμός των περικοπών στις δαπάνες για την υγεία-περίθαλψη κάτω από 6 τοις εκατό του ΑΕΠ (περίπου ? 12,4 δισεκατομμύρια το 2012) από περίπου 10 τοις εκατό κατά τα τελευταία χρόνια, οι περικοπές θέσεων εργασίας στον τομέα της δημόσιας υγείας, η αύξηση των αμοιβών και οι συμμετοχές πληρωμών, το κλείσιμο / συγχώνευση των νοσοκομείων και των υγειονομικών υποδομών, η μείωση του αριθμού στις νοσοκομειακές κλίνες και ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που χάνουν τη δημόσια ασφάλιση υγείας (κυρίως λόγω της μακροχρόνιας ανεργίας), έχουν υπονομεύσει τη διαθεσιμότητα και την πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, ιδίως για τους φτωχότερους.
»Από το 2010, η Ελλάδα έχει μειώσει τις δαπάνες για την υγεία-περίθαλψη σημαντικά, σε επίπεδα κάτω από το μέσο όρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία μειώθηκαν από 7,1 τοις εκατό του ΑΕΠ το 2010 σε 5,8 τοις εκατό το 2012, και προβλέπεται να μειωθεί στο 5,3 τοις εκατό το 2013, πολύ κάτω από το 6,3% του μέσου όρου για κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνολικά, ο προϋπολογισμός για την υγεία έχει μειωθεί κατά περίπου 40 τοις εκατό.

»Οι πολιτικές λιτότητας δημιουργούν επίσης τα παρεπόμενα προβλήματα των σοβαρών επιπτώσεων στην υγεία. Για παράδειγμα, οι περικοπές στις δαπάνες για τη δημόσια υγεία, έχουν σαν αποτέλεσμα, ασθένειες που πιστευόταν ότι έχουν εξαφανιστεί από τη χώρα από καιρό, όπως η ελονοσία, έχουν επανεμφανιστεί λόγω της διακοπής των προγραμμάτων καταπολέμησης των κουνουπιών και της παύσης των αεροψεκασμών.

»Μία αύξηση της τάξης του 52 τοις εκατό των μολύνσεων από τον ιό HIV αναφέρθηκε 2010 - 2011. 66 εκθέσεις δείχνουν ότι, αν και αρχικά, είχαν κατηγορηθεί οι εργαζομένοι του σεξ και οι παράνομοι μετανάστες, η έκρηξη οφείλεται κυρίως σε μη ασφαλείς πρακτικές ενέσιμης χρήσης μεταξύ των τοξικομανών, καθώς ιδιαίτερα απελπισμένοι νέοι Έλληνες που αντιμετωπίζουν την ανεργία, έχουν στραφεί στα ναρκωτικά.

»Ο ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας φοβάται, πως σε απάντηση της ανωτέρω κατάστασης, η αρχές εξέδωσαν οδηγία (Κανονισμός Υγείας Αρ. GY/39A) τον Απρίλιο του 2012, η οποία επέτρεψε στο Υπουργείο Υγείας, να ελέγχει τη βία οποιονδήποτε για ορισμένα λοιμώδη νοσήματα, συμπεριλαμβανομένης της γρίπης, της φυματίωσης, της πολιομυελίτιδας, της ηπατίτιδας και των σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του HIV. Ο Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας ανησυχεί επίσης ότι ο κανονισμός αριθ. GY/39Aαποκαταστάθηκε στις 26 Ιουνίου 2013 μόνο λίγους μήνες μετά αφού είχε προηγουμένως καταργηθεί.

»Υπήρξε επίσης μια αύξηση των προβλημάτων ψυχικής υγείας. Οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί κατά 37 τοις εκατό από την έναρξη της κρίσης χρέους (από 677 σε 2009 με 927 το 2011). Σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, η αύξηση στις αυτοκτονίες και στις απόπειρες αυτοκτονίας μπορεί, σε μεγάλο βαθμό, να αποδοθεί στην οικονομική και κοινωνική πίεση που επιβάλλονται στα άτομα από την οικονομική κρίση.

»Η πρόσβαση στα φάρμακα έχει γίνει επίσης πρόβλημα. Τον Φεβρουάριο του 2013, περισσότερα από 200 ιατρικά προϊόντα ήταν σε έλλειψη σε νοσοκομεία και φαρμακεία, συμπεριλαμβανομένων φαρμάκων για την αρθρίτιδα, την ηπατίτιδα C και την υπέρταση, παράγοντες μείωσης της χοληστερόλης, αντιψυχωτικά και αντιβιοτικά. Η εισαγωγή της συμμετοχής επιδείνωσε το πρόβλημα, δεδομένου ότι πολλοί ασθενείς δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά, στο πλαίσιο της σοβαρής λιτότητας, να πληρώσουν για τα φάρμακά τους».

Για την εκπαίδευση η έκθεση του ΟΗΕ τονίζει:

«Οι ετήσιες δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση μειώθηκαν από ? 7.23 δις το 2009 σε ? 5,84 δισ. ευρώ το 2013, μια μείωση κατά 30 τοις εκατό. Ο προϋπολογισμός για την εκπαίδευση έχει μειωθεί κάνοντας περικοπή στις κρατικές δαπάνες για τους ανθρώπινους πόρους, καθώς και μέσω δραστικών περικοπών στα καθημερινά τρέχοντα έξοδα λειτουργίας και συντήρησης για τα σχολεία, καθώς και τα έξοδα για την αγορά εκπαιδευτικού υλικού. Αυτές οι δαπάνες μειώθηκαν κατά 24 τοις εκατό το 2011 και επιπλέον 19 τοις εκατό το 2012.

»Στο πλαίσιο της λιτότητας, μεταξύ των σχολικών ετών 2009-2010 και 2013-2014, περίπου 14,5 τοις εκατό όλων των σχολικών μονάδων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (συμπεριλαμβανομένης της προσχολικής εκπαίδευσης) και 4 τοις εκατό των σχολικών μονάδων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουν συγχωνευθεί. Το κλείσιμο των σχολείων, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει αυξήσει σημαντικά την απόσταση για να φτάσουν τα παιδιά το σχολείο, και η περιορισμένη πρόσβαση, έχει -με τη σειρά της- προκαλέσει, αυξανόμενα ποσοστά εγκατάλειψης του σχολείου, ιδίως μεταξύ των παιδιών των Ρομά και προκαλούν ανησυχία.

»Επιπλέον, ο αριθμός των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχει μειωθεί, κυρίως μέσα από τη συνταξιοδότηση και τους περιορισμούς που τίθενται στις νέες προσλήψεις από τα μέσα του 2010 και ιδίως για το σχολικό έτος 2012-13 κατά περίπου 11 τοις εκατό. Προβλέπεται ότι 2.500 περισσότεροι καθηγητές θα τοποθετηθούν σε κινητικότητα και μπορεί τελικά να απολυθούν. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία έχουν επίσης περικοπεί».

Την ίδια επιδείνωση περιγράφει και για την στέγαση:

«Ως αποτέλεσμα της ύφεσης και του προγράμματος προσαρμογής, υπήρξε μια αύξηση του αριθμού των αστέγων από το 2009, εκτιμάται σε 25 τοις εκατό. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις εκτιμούν ότι τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι είναι πλέον άστεγοι. Πολλά από τους «νεοάστεγους», είναι σχετικά καλά εκπαιδευμένοι που έχουν βρεθεί σε αυτή την κατάσταση λόγω των οικονομικών δυσκολιών που προκύπτουν από την απώλεια της εργασίας, καθώς και των παροχών.

»Στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εξυγίανσης, Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας, το μόνο μείζον ίδρυμα που παρείχε επιδόματα στέγασης, καταργήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012 και οι αρμοδιότητες του, περιήλθαν στον Οργανισμό Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού. Ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας, υπό κάποιες προϋποθέσεις, έδινε μεταξύ άλλων, μια επιδότηση ενοικίου, σε σχεδόν 120.000 νοικοκυριά και παροχές στέγασης σε μη ασφαλισμένους ηλικιωμένους ανθρώπους.

»Παράλληλα, οι μειώσεις στους προϋπολογισμούς των κοινωνικών υπηρεσιών έχουν επηρεάσει σοβαρά την ικανότητα των υπηρεσιών υποστήριξης για παροχή βοήθειας σε άστεγους σε μια εποχή που ήδη αγωνίζονται να καλύψουν την αυξανόμενη ανάγκη. Για παράδειγμα, το Νοέμβριο του 2010, 61 από τα 85 μέλη του προσωπικού του Δήμου Αθηναίων στο Ίδρυμα Αστέγων απολύθηκαν, μειώνοντας σημαντικά τις υπηρεσίες που θα μπορούσαν να παρασχεθούν.

»Το 2009, η κυβέρνηση έλαβε μέτρα για την προστασία χαμηλών και μεσαίων εισοδηματικά ιδιοκτητών ακινήτων, οι οποίοι αδυνατούσαν να εξυπηρετήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια και τους προστάτευε από κατασχέσεις από τις τράπεζες. Για το σκοπό αυτό, την κυβέρνηση επέβαλε απαγόρευση στις τράπεζες να πραγματοποιούν κατασχέσεις σε κύριες κατοικίες αξίας έως ? 200.000. Ο Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας κατανοεί, ωστόσο, ότι οι διεθνείς δανειστές του κράτους έχουν πιέσει την κυβέρνηση να άρει την απαγόρευση. Ο ίδιος καλεί αυτούς τους δανειστές να αποφευχθεί η συνταγογράφηση πολιτικών δράσεων που ενδέχεται να υπονομεύσουν τις διεθνείς υποχρεώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην επαρκή στέγαση.

»Ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας συμμερίζεται την ανησυχία του Ειδικού Εισηγητή για το δικαίωμα σε επαρκή στέγαση ως συστατικό του δικαιώματος για επαρκές βιοτικό επίπεδο, και για το δικαίωμα στη μη-διάκριση. Στο πλαίσιο αυτό, η κατάργηση των επιδοτήσεων στέγασης, οι αλλαγές στη νομική προστασία κατά των εξώσεων και κατασχέσεων και ο έκτακτος φόρος περιουσίας είχαν αρνητικές συνέπειες στην υλοποίηση του δικαιώματος για επαρκή στέγαση των φτωχότερων και πιο περιθωριοποιημένων τμημάτων της κοινωνίας. Ο ίδιος καλεί τις ελληνικές αρχές να θεσπίσουν ένα ολοκληρωμένο, εξαρτώμενο από το εισόδημα στεγαστικό επίδομα, που θα απευθύνονται σε φτωχούς και στις οικογένειες, για να κλείσει το χάσμα της κοινωνικής προστασίας στον τομέα της στέγασης, το οποίο επιδεινώθηκε από τη διάλυση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η στέγαση, όπως και η απασχόληση, αποτελεί σημαντικό εγγυητή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Για την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, λέει:

Παρόλο που η Ελλάδα ήδη είχε το υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στη ζώνη του ευρώ πριν από το 2009, τα μέτρα λιτότητας, ιδιαίτερα οι απολύσεις και οι περικοπές θέσεων εργασίας και οι περικοπές σε μισθούς και επιδόματα, έχουν ωθήσει ακόμη περισσότερους ανθρώπους στη φτώχεια. Περίπου το 11 τοις εκατό του πληθυσμού ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Αυτά τα επίπεδα της φτώχειας συνέβαλαν στην αύξηση της ανισότητας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

»Σύμφωνα με μια μελέτη από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Επιχειρήσεων και το Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, το ποσοστό σχετικής φτώχειας (δηλαδή, το ποσοστό των ατόμων που έχουν λιγότερο από το 60 τοις εκατό του μέσου εισοδήματος στη διάθεσή τους) αυξήθηκε από 20 τοις εκατό το 2009 σε 21,29 τοις εκατό το 2012. Συγκεκριμένα, οι άνεργοι (σχετικό ποσοστό φτώχειας από 41.08 τοις εκατό) και πολλά παιδιά (26,75 τοις εκατό) έχουν πέσει κάτω από το όριο σχετικής φτώχειας. Τα δεδομένα από την Ελληνική Στατιστική Αρχή για το 2011 δείχνει ότι το 44 τοις εκατό του συνόλου των ανέργων έχουν πέσει κάτω από το όριο της φτώχειας και επιβεβαιώνουν την τάση αυτή. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα μονογονεϊκά νοικοκυριά με παιδιά αντιμετωπίζουν παρόμοιο κίνδυνο φτώχειας (ποσοστό 43,2 τοις εκατό).

»Η εισοδηματική ανισότητα έχει επίσης αυξηθεί. Συνολικά, ο δείκτης Gini, που παίρνει τιμές από 0 (απόλυτη ισότητα) έως 1 (συνολική ανισότητα), μετακινήθηκε από το 0,3449 το 2009 έως 0,3678 το 2012. Παρά το γεγονός ότι τα μέτρα λιτότητας περιλαμβάνουν παραμέτρους ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή των περισσότερο εύπορων, ωστόσο η προσαρμογή έχει μειώσει περαιτέρω το εισόδημα των ομάδων του πληθυσμού που ήταν ήδη στο κάτω μέρος της κατανομής του εισοδήματος το 2009, επιδεινώνοντας έτσι τη φτώχεια τους. Οι άνθρωποι στο κατώτερο δεκατημόριο, είχαν απώλεια εισοδήματος 24,2 τοις εκατό σε σχέση με πριν από την κρίση και μεταξύ 2009 και 2012. Εάν τα δεκατημόρια εισοδήματος προσαρμόζονται με βάση την κατανομή του εισοδήματος του 2012, η απώλεια του εισοδήματος του φτωχότερου 10 τοις εκατό του πληθυσμού ανέρχεται σε ένα ανησυχητικό 56,5 τοις εκατό.

«Είναι δύσκολο να απομονωθούν οι διανεμητικές επιπτώσεις των πολιτικών λιτότητας από την ευρύτερη ύφεση, καθώς και οι δύο είναι στενά συνδεδεμένες. Οι ειδικοί, ωστόσο, φτάνουν στο συμπέρασμα ότι το 63,3 τοις εκατό του πληθυσμού που βρέθηκε κάτω από το όριο της φτώχειας το 2010 και το 2011, βρέθηκαν εκεί σαν αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας και μόνο - που σημαίνει ότι μπορούν να αποδοθούν άμεσα οι αλλαγές που επιβάλλονται στη φορολογία, τους μισθούς και στις περικοπές κοινωνικών παροχών. Σημειώνουν επίσης ότι η απότομη αύξηση της φτώχειας και της ανισότητας οφείλεται κυρίως στη μεγάλη πτώση στο μερίδιο του εισοδήματος του φτωχότερου 10 τοις εκατό του πληθυσμού».

Το ίδιο αποκαλυπτική είναι η έκθεση και στα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα:

«Οι αρνητικές επιπτώσεις του προγράμματος προσαρμογής επεκτείνεται σε αστικά και πολιτικά δικαιώματα. Για παράδειγμα, οι μαζικές διαμαρτυρίες των πολιτών που πραγματοποιήθηκε κατά των σκληρών μέτρων λιτότητας, φέρεται να αντιμετωπίσθηκαν με έναν αδέξιο τρόπο από τις αρχές. Τον Μάιο του 2013, η κυβέρνηση επικαλέστηκε την εθνική νομοθεσία έκτακτης ανάγκης, η οποία επιτρέπει να υποχρεώνονται οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα, ώστε να εργαστούν και να απαγορεύσει μια προγραμματισμένη απεργία από το Συνδικαλιστικό Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ενάντια στα μέτρα λιτότητας, κατά τη διάρκεια των εισαγωγικών εξετάσεων για το πανεπιστήμιο. Η Κυβέρνηση υποστήριξε ότι το μέτρο ήταν αναγκαίο για να αποφευχθεί μια σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας.

»Ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας θεωρεί, ωστόσο, ότι τέτοιες αντιδράσεις είναι δυσανάλογες και ενδέχεται να αποτελούν παραβίαση στις ελευθερίες του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι, τα οποία είναι επίσης εγγυημένα από το Σύνταγμα».

Και καταλήγει η έκθεση του ΟΗΕ στις παρακάτω συστάσεις προς την Ελληνική κυβέρνηση και τους διεθνείς δανειστές:

«Συμπεράσματα και συστάσεις

Το πρόγραμμα προσαρμογής και, ιδίως, τα υπερβολικά άκαμπτα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζονται από το Μαΐου του 2010 έχουν προκαλέσει σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος για τον ελληνικό πληθυσμό. Το πρόγραμμα έχει ωθήσει την οικονομία σε ύφεση, σε κίνδυνο το βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας του πληθυσμού και γενικά υπονόμευσε την άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Ένα μεγάλο ποσοστό των δανείων διάσωσης έχουν χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή των τραπεζών που δάνεισαν χρήματα απερίσκεπτα στην Ελλάδα, ενώ αύξησαν το χρέος της χώρας. Δυστυχώς, ο ρόλος του κράτους ως φορέα παροχής προσβάσιμων δημόσιων υπηρεσιών έχει εξαρτηθεί από τον ολοένα και πιο άπιαστο στόχο της αποκατάστασης ενός βιώσιμου δημόσιου προϋπολογισμού. Με βάση τις διαπιστώσεις που περιέχονται στην παρούσα έκθεση, ο Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας κάνει τις παρακάτω συστάσεις.

Α. Προς την Κυβέρνηση της Ελλάδας

Ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας συνιστά την κυβέρνηση:

(α) Την εφαρμογή των διεθνών χρηματοοικονομικών της υποχρεώσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που υπάγονται στο πρόγραμμα προσαρμογής, χωρίς να καταφεύγουν σε περαιτέρω περικοπές των δημοσίων δαπανών και άλλα μέτρα λιτότητας που μπορεί να υπονομεύουν την ελεύθερη άσκηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων στη χώρα.

(β) Βεβαιωμένα να διατηρεί επαρκείς πόρους για να μπορέσει να τους χρησιμοποιήσει στο «Μέγιστο των δυνατοτήτων", για την υλοποίηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, ειδικότερα, για να εξασφαλιστεί η απόλαυση του ελάχιστου απαραίτητου επιπέδου, των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, στον ίδιο βαθμό με τις οικονομικές της υποχρεώσεις.

(γ) Διεξαγωγή ενός ανεξάρτητου, διαφανή και συμμετοχικού λογιστικού ελέγχου του χρέους της, προκειμένου να προσδιορίσει την προέλευσή του, να εντοπιστούν και να λογοδοτήσουν εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για το χρέος.

(Χρησιμοποιώ έντονη γραμματοσειρά στην γ' σύσταση, διότι για πρώτη φορά σε επίσημο έγγραφο του ΟΗΕ τίθεται υπό άμεση αμφισβήτηση το ύψος του δημοσίου χρέους μιας χώρας, και απαιτεί τον εντοπισμό και την τιμωρία των πολιτικών εκείνων που το δημιούργησαν. Επίσης ιδιαίτερη σημασία έχει η έλλειψη εμπιστοσύνης στα ελληνικά δικαστήρια και απαιτεί την διεξαγωγή ενός ανεξάρτητου, διαφανή και συμμετοχικού λογιστικού ελέγχου του χρέους της Ελλάδας).

(δ) Διεξαγωγή εκτίμησης επιπτώσεων στα ανθρώπινα δικαιώματα για να εντοπίσει τις πιθανές αρνητικές επιπτώσεις του προγράμματος προσαρμογής και τις πολιτικές που είναι απαραίτητες για να γίνει σωστή αντιμετώπιση.

(ε) Να εντείνει τις προσπάθειές της για την καταπολέμηση της φοροαποφυγής και της φοροδιαφυγής και, κυρίως, να βελτιωθεί η είσπραξη των ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών.

(στ) Να διατεθούν επαρκείς πόροι επειγόντως και να κλείσει τα κενά στο κοινωνικό σύστημα προστασίας.

(ζ) Να εξετάσει την επέκταση των υφισταμένων προγραμμάτων που στοχεύουν στην αντιμετώπιση της ανεργίας, ιδίως μεταξύ των νέων, μέσω της κατάρτισης και των ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης.

(η) Αύξηση του κατώτατου μισθού (μετά από φόρους) το συντομότερο δυνατό σε επίπεδα πάνω από το όριο της φτώχειας.

(i) Εξετάστε την επέκταση του πιλοτικού συστήματος εγγυημένου ελάχιστου εισοδήματος που θα δοκιμαστεί σε δύο περιοχές το 2014, σε εθνικό επίπεδο, προκειμένου να κλείσει το δίχτυ ασφαλείας της κοινωνικής πρόνοιας, σύμφωνα με τη ΔΟΕ Επίπεδο Κοινωνικής Προστασίας Σύσταση 2012 (Νο. 202).

(ι) Επειγόντως να καταργήσει ή να προσαρμόσει οποιαδήποτε μέτρα λιτότητας είχαν αρνητική επίπτωση στην κατανομή του εισοδήματος.

(ια) Να εξασφαλίσει οικονομικά προσιτή πρόσβαση στην πρωτοβάθμια υγειονομική περίθαλψη, χωρίς διακρίσεις και να αντιμετωπίσει τον αποκλεισμό ατόμων από την ιατρική ασφάλιση λόγω της μακροχρόνιας ανεργία ή άλλους λόγους.

(ιβ) Κατάργηση και επειγόντως του κανονισμού Υγείας αριθ. GY/39A.

(m) Να επανεξεταστούν τα μεταρρυθμιστικά μέτρα που είχαν αρνητικό αντίκτυπο στο δικαίωμα στην εκπαίδευση, ιδίως για τα μέλη των ευάλωτων ομάδων.

(ιδ) Να ενισχυθεί η στήριξη αστέγων και να αυξηθούν οι προσπάθειες για την πρόληψη της περαιτέρω εξάπλωσης του φαινόμενου των αστέγων. Να εξετάσει τη θέσπιση στεγαστικού επιδόματος για τα χαμηλά εισοδηματικά νοικοκυριά, το οποίο θα καλύψει το κενό που προκαλείται από το κλείσιμο της Οργάνωσης Εργατικής Κατοικίας και να συνεχιστεί η προστασία των ιδιοκτητών ακινήτων με χαμηλό εισόδημα και των οικογενειών τους οι οποίοι δεν είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια έναντι πιθανή έξωση από τα δικά τους σπίτια.

(ιε) Εφαρμογή των συστάσεων του Επιτρόπου του Συμβουλίου της Ευρώπης, για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, να περιοριστεί η αύξηση των ρατσιστικών επιθέσεων και η ξενοφοβική βία. Να συνεχίσει να λαμβάνει αποφασιστικά μέτρα για την καταπολέμηση του βίαιου εξτρεμισμού, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

(ιστ) Να αναλογιστεί, την ανάγκη να επικυρώσει, βασικές διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, στις οποίες το κράτος δεν είναι ακόμη συμβαλλόμενο μέρος, ειδικότερα, το Προαιρετικό Πρωτόκολλο στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα.

Β. Προς τους Διεθνείς Δανειστές

Ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας καλεί τους διεθνείς δανειστές της χώρας:

(α) Να αποφεύγουν την παροχή οικονομικής βοήθειας υπό τη συνθήκη ενοχλητικών και επαχθών πολιτικών, οι οποίες μπορούν να υπονομεύσουν τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας και την άσκηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

β) Να υποστηρίξουν τη λήψη της απόφασης από την κυβέρνηση της Ελλάδας, να διεξάγει ένα ανεξάρτητο, διαφανή και πολυσυμμετοχικό λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους.

(γ) Nα εξετάσουν περαιτέρω μείωση του δημόσιου χρέους στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης μιας διαγραφής των ελληνικών ομολόγων που κατέχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για να επιτραπεί στη χώρα να μειώσει το χρέος της σε ένα πιο βιώσιμο επίπεδο, όπως καθορίζεται στην παρούσα έκθεση.

(δ) Να συμπεριλαμβάνουν τη μείωση της ανεργίας και της φτώχειας ως μετρήσιμους στόχους κατά το τρέχον πρόγραμμα προσαρμογής, και να παρακολουθείται τακτικά η πρόοδος.

(ε) Να διασφαλίσουν τη διαφάνεια στις σχέσεις τους με την κυβέρνηση της Ελλάδας κατά τρόπο που να σέβεται πλήρως τα δικαιώματα του λαού της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος τη συμμετοχή του κοινού.

(στ) Με ιδιαίτερη έμφαση προς το ΔΝΤ, να διασφαλίσει ότι οι εκτιμήσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους, λαμβάνουν υπόψη τις άλλες απαιτήσεις των διαθέσιμων πόρων της κυβέρνησης, ιδιαίτερα εκείνες που είναι απαραίτητες για κοινωνικές επενδύσεις και την εγκαθίδρυση των προϋποθέσεων για την πλήρη υλοποίηση του συνόλου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων.

(ζ) Να μελετηθεί η προετοιμασία ενός νέου προγράμματος προσαρμογής για την Ελλάδα με καλύτερους όρους, που θα της επιτρέψουν να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του ελλείμματος και του χρέους της, χωρίς να υπονομεύεται η άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Μάιος 2014, 15:23 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 25 Σεπ 2007, 17:31
Δημοσ.: 4228
Ερωτήματα που γεννιούνται εν μέσω προεκλογικής περιόδου.

Σήμερα που ναι και η συγκέντρωση του συριζα, πως νιώθει ο ραντομ συριζαίος του 2008 τώρα που ο διπλανός του κατά 50% είναι ένας πρώην πασοκος βολέμένος που ξαφνικά την είδε επαναστάτης, επειδή είδε φαΐ και έτρεξε;

Ο Γλέζος που είπε για εσωτερικό δανεισμό, σκέφτεται με το δικό του μυαλό που πήγε και κατέβασέ τη σημαία με κίνδυνο να φάει το κεφάλι του και όχι με το μέσο μυαλό που δεν θέλει να δώσει φράγκο άμα υπάρχει ανάγκη;

Ο τσιπρας νομίζει ότι είναι ο μπελογιάννης;

Θα βρω ποτέ σκαναρισμένο το ΚΟΜΙΞ 77 ή όχι;

_________________
https://www.youtube.com/watch?v=wbZuBDJVHEI


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Μάιος 2014, 18:50 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 21 Οκτ 2008, 17:04
Δημοσ.: 139
Η απάντηση στην πρώτη απορία σου εδώ.
Ειδικά στο 2.

Μερικές ακόμα απαντήσεις εδώ:

Εικόνα

Καλή ψήφο την Κυριακή.

_________________
The less u know, the more u believe...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Μάιος 2014, 21:21 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 25 Σεπ 2007, 17:31
Δημοσ.: 4228
Βαριέμαι να το διαβάσω όλο (τα στατιστικά τα διάβασα πάντως), το φόρουμ του μαθηματικού ενδείκνυται για προσωπικές απόψεις. Τις άλλες έχουμε μάτια και τις διαβάζουμε γενικότερα.
Παράθεση:
Έχουν μεταπηδήσει στον ΣΥΡΙΖΑ οι «κακοί» ΠΑΣΟΚοι και οι ευνοημένοι δημόσιοι υπάλληλοι;;

εγώ τους δημόσιους υπάλληλους δεν τους θεωρώ κακούς

Για το 2 δεν είδα κάτι, πάντως αν η πλειοψηφία της ελλάδας ήταν έτοιμη για να πει θα δώσω για το καλό του άλλου (με τις κλασσικές αξίες της αλληλεγγύης), όπως θα ήθελε ο Γλέζος τότε είμαστε έτοιμοι για αναρχοκομουνισμό (προσωπικά δεν έχω πρόβλημα αν γίνει σωστά)

Το μερικές απαντήσεις εδώ είναι τελείως άκυρο δεν μου λέει κάτι για τον Συριζα, θες να σου βάλω κανά κατεβατό από το ριζοσπάστη ή (για να μην με χαρακτηρίσεις κιόλας) από την ανταρσύα ή από κανα αναρχικόσαιτ για το πως κάποιοι αριστερίζοντας θέλουν να κερδίσουν ψήφους;;


Για το αν το παίζει μπελογιάννης δεν μου απάντησες;; (για να μην είμαι άδικος, ο Τσίπρας θεωρώ ότι κατά βάθος έχει καλές προθέσεις)

Επίσης άσχετο αλλά αφού τα παμε, άσχετα τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει εθνικές εκλογές τώρα, ξέρει πολύ καλά τι κάνει, είναι διαβασμένος.

Τελειώνοντας δεν ήταν ειρωνικό αυτό με το στανταρ συριζαιο του 2008, είναι όντως άσχημο να βλέπεις αυτόν που τόσα χρόνια σε έλεγε ειρωνικά κουμούνι κλπ τέτοια ξαφνικά δίπλα σου να σου το παίζει επανάσταση (ρώτα κάποιον παλιό Συριζαίο (όχι παλιό Συριζαιο wanabe pasok που ήταν μέχρι πριν αλαβάνου, μεταγενέστερο) θα το χει νιώσει).

_________________
https://www.youtube.com/watch?v=wbZuBDJVHEI


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Μάιος 2014, 22:29 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 21 Οκτ 2008, 17:04
Δημοσ.: 139
Το μερικές απαντήσεις εδώ πήγαινε στο ότι ενώ ο λαός καταστρέφεται από τις πολιτικές ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΗΜΑΡ εσύ επιλέγεις 2 μέρες πριν τις εκλογές να ρωτήσεις αν ο Τσίπρας την έχει δει Μπελογιάννης επειδή κρατάει ένα γαρύφαλλο. Αυτή είναι η κριτική σου απέναντι στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ;

Όσο για τον αν ο λαός είναι έτοιμος να δώσει για το καλό του, να είσαι σίγουρος ότι είναι. Αρκεί να του το πουν τα ΜΜΕ φυσικά. Άλλωστε 4 χρόνια τώρα μόνο δίνει. Οι κομμουνιστές περίμεναν να τους πάρουν τα σπίτια αλλά τελικά τους τα παίρνουν οι καπιταλιστές.

Τέλος όσον αφορά τους ΠΑΣΟΚους του ΣΥΡΙΖΑ τι να κάνουμε; Όταν ένα κόμμα πηγαίνει από το 3-4% στο 27% και πλέον ίσως ξεπεράσει και το 30% θα γεμίσει και με ΠΑΣΟΚους και νεοδημοκράτες και κάθε καρυδιάς καρύδι. Και ο Κουτσούμπας ζήτησε σήμερα την ψήφο από Συριζαίους και Πασόκους. Αν θέλει να αυξήσει το ΚΚΕ τα ποσοστά του δεν θα αναγκαστεί να πάρει από διπλανές δεξαμενές; Υπάρχει παρθενογέννεση; Είναι κατακριτέο αυτό;

_________________
The less u know, the more u believe...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Μάιος 2014, 22:48 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 25 Σεπ 2007, 17:31
Δημοσ.: 4228
Το ότι το λέω 2 ημέρες πριν τις εκλογές πιστεύεις ότι έχει σημασία;;
Επηρεάζω την ψήφο κανενός; Ελευθερία λόγου δεν έχουμε; Για μενα είναι αστείο αυτό με το γαρύφαλλο.

Η κριτική μου απέναντι στο Συριζα είναι ένα τεράστιο σεντόνι που βαριέμαι να γράψω και θα το γραφα αλλά 1) δεν ενδιαφέρει και κανέναν, 2) θα πρέπει να κάνω σε όλα τα κόμματα αλλιώς θα μαι μεροληπτικός.

Για το λαό δεν ξέρω, 4 χρόνια τώρα μόνο δίνει προφανώς, άρα άμα του ζητήσεις κι άλλα έστω και για καλό (ας πούμε ότι έτσι θα ναι) θα στα δώσει;

Η διαφορά του ΚΚΕ με το Συριζα είναι ότι το ΚΚΕ λέει αυτό έχουμε αυτό παίρνεις κι άμα σ'αρέσει, ο Συριζα (όπως και η πλειονότητα των κομμάτων) λέει σε όλα ναι θα σου το κάνουμε, αλλά θα το κάνει;
Άμα και ο Κουτσούμπας μου χε τα γαρύφαλλα το ίδιο θα λεγα, άμα και το ΚΚΕ ήταν κόμμα εξουσίας πάλι κάτι αντίστοιχα θα έλεγα όσον αφορά τα άλλα. (δεν με νοιάζει ούτε να υποστηρίξω το κκε, ούτε την κυβέρνηση όπως υπαινισσόσουν στο προηγούμενο ποστ σου)

Δεν είναι το θέμα οι πασοκοι, υπάρχουν και καλοί πασοκοι, το θέμα είναι η νοοτροπία όποιος μου τάζει τα πολλά τρέχω από πίσω του και πολλά άλλα.

_________________
https://www.youtube.com/watch?v=wbZuBDJVHEI


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Κοινωνική και Οικονομική κρίση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Μάιος 2014, 23:21 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 21 Οκτ 2008, 17:04
Δημοσ.: 139
Πιθανώς και να επηρεάζεις, σαφώς. Δεν είναι κακό αυτό. Απλώς γνώμη μου είναι ότι πρέπει να ιεραρχούμε τα προβλήματα.
Όσο για την ελευθερία του λόγου, έλα τώρα, πραγματικά ήταν λίγο "φτηνό" αυτό που είπες. Δηλαδή αν κρίνω αυτό που λες πάει να πει ότι είμαι κατά της ελευθερίας του λόγου;

Τέλος για το τάξιμο που λες:
ΠΑΣΟΚ-Βενιζέλος: 972.400 θέσεις εργασίας
ΝΔ-Σαμαράς: 550.000 νέες θέσεις εργασίας μέχρι το 2018
ΝΔ-Σαμαράς: 770.000 θέσεις εργασίας έως το 2020

Παρόλα αυτά οι ψηφοφόροι απομακρύνονται μαζικά από τα δύο κόμματα. Άρα το επιχείρημά σου ότι ο κόσμος πηγαίνει εκεί που του τάζουν περισσότερα θεωρώ ότι είναι λίγο επιφανειακό. Πάντως για να μην παρεξηγηθώ ούτε εγώ πιστεύω στο σοφό λαό παρόλο που σέβομαι τις έστω και ηλίθιες επιλογές του.

_________________
The less u know, the more u believe...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 65 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5  Επόμενο

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group