forum.math.uoa.gr

Forum του Τμήματος Μαθηματικών
Ημερομηνία 20 Ιούλ 2018, 03:25

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]




Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 77 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5, 6  Επόμενο
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 27 Απρ 2015, 09:14 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Η Γερμανική Επίθεση κατά της Ελλάδας

Η επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας κατά της χώρας μας εκδηλώθηκε στις 5:15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941 στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας, 45 λεπτά πριν από την προβλεπόμενη ώρα, σύμφωνα με τη γερμανική διακοίνωση που είχε επιδοθεί νωρίτερα στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα, πρίγκιπα Έρμπαχ. Επιδίδοντας το τελεσίγραφο, ο Έρμπαχ τόνισε στον Κορυζή ότι ο πόλεμος δεν στρεφόταν κατά της Ελλάδας, αλλά κατά της Αγγλίας, που είχε σπεύσει προς βοήθεια της χώρας μας με 62.000 άνδρες και μεγάλη αεροπορική δύναμη. Ο Κορυζής είπε το δεύτερο ΟΧΙ, αυτή τη φορά στην ιταμή ναζιστική πρόκληση. Η γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδας αποτελεί συνέχεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, που ξεκίνησε την 28η Οκτωβρίου 1940 με την ιταλική επίθεση στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Η γερμανική επίθεση είχε την κωδική ονομασία Μαρίτα και η εντολή για τη σχεδίασή της είχε δοθεί από τον Χίτλερ στις 13 Δεκεμβρίου 1940. Στόχος του γερμανού δικτάτορα ήταν η βοήθεια προς τον σύμμαχό του Μουσολίνι που ήταν στριμωγμένος από τους Έλληνες στην Αλβανία και η εξασφάλιση των νώτων του ενόψει της επικείμενης επίθεσής του στη Ρωσία (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα). Το σχέδιο Μαρίτα δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα, αλλά και τη Γιουγκοσλαβία, τις μόνες χώρες των Βαλκανίων, μαζί με την Τουρκία, που δεν είχαν συμμαχήσει με τον Άξονα.

Τον διμέτωπο αγώνα κατά της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας ανέλαβε η γερμανική 12η Στρατιά υπό τον στρατάρχη Βίλχελμ Λιστ, ο οποίος είχε στη διάθεσή του 680.000 άνδρες, 1.200 τανκς και 700 αεροπλάνα. Η χώρα μας παρέταξε 70.000 άνδρες στα οχυρά των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, καθώς ο κύριος όγκος του ελληνικού στρατού μαχόταν τους Ιταλούς στην Αλβανία. Οι αγγλικές δυνάμεις έλεγχαν τον άξονα Τεμπών - Βερμίου, όμως το κέντρο του μετώπου ήταν ασθενές και η Θεσσαλονίκη ανοχύρωτη πόλη.

Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στο μέτωπο των ελληνοβουλγαρικών συνόρων κατά μήκος της λεγόμενης Γραμμής Μεταξά στην Ανατολική Μακεδονία και στα μεμονωμένα οχυρά του Εχίνου και της Νυμφαίας στη Θράκη. Ταυτόχρονα, γερμανικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον Πειραιά και τις ακτές έως τον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, προκαλώντας ανθρώπινα θύματα και τεράστιες ζημιές.

Η λεγόμενη Γραμμή Μεταξά είναι ένα φιλόδοξο οχυρωματικό έργο, στα πρότυπα της Γραμμής Μαζινό, που είχε κατασκευαστεί με πρωτοβουλία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, ως ασπίδα αποτροπής του βουλγαρικού κινδύνου. Μεγάλο θαυμασμό και έκπληξη είχαν προκάλεσε στους Γερμανούς επιδρομείς οι κρυφές έξοδοι, χωρίς όμοιες σε άλλη οχύρωση, το σχετικά χαμηλό κόστος και το μικρό διάστημα κατασκευής. Αν λάβει κανείς υπόψη ότι οι Γερμανοί δεν κατόρθωσαν να εντοπίσουν τα φατνώματα (θυρίδες) των οχυρών πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων και ότι οι Βούλγαροι δεν γνώριζαν τίποτα, εντυπωσιάζει μέχρι και σήμερα η τεχνική απόκρυψη και παραλλαγή, η άριστη ποιότητα σκυροδέματος, η έλλειψη ειδικού οπλισμού οχύρωσης και η τέλεια προσαρμογή του οπλισμού του στρατού εκστρατείας.

Οι υπερασπιστές των Οχυρών (Νυμφαία, Εχίνος, Λίσε, Ιστίμπεη, Περιθώρι, Ρούπελ, Πυραμιδοειδές, Παλουριώνες κ.ά.) αμύνθηκαν σθεναρά για τρεις ημέρες στις αλλεπάλληλες επιθέσεις των υπέρτερων γερμανικών δυνάμεων. Κάμφθηκαν μόνο όταν οι τεθωρακισμένες γερμανικές μεραρχίες, μετά την αστραπιαία κατάρρευση του νότιου Γιουγκοσλαβικού μετώπου, εισέδυσαν στα Σκόπια και από την κοιλάδα του Αξιού πέρασαν τα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα στις 8 Απριλίου, παρακάμπτοντας τη Γραμμή Μεταξά. Τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη και κατέλαβαν την πόλη.

Οι υπερασπιστές της Γραμμής Μεταξά, περικυκλωμένοι πλέον, έλαβαν εντολή από τον αρχιστράτηγο Παπάγο να συνθηκολογήσουν (9 Απριλίου). Τον ηρωισμό τους αναγνώρισαν ακόμη και οι αντίπαλοί τους, με εκδηλώσεις θαυμασμού και τιμητικά αγήματα για τους αιχμάλωτους έλληνες μαχητές. Οι ελληνικές απώλειες σε όλο το μέτωπο της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης ανήλθαν σε περίπου 1.000 νεκρούς και τραυματίες. Οι αντίστοιχες γερμανικές ανήλθαν σε 555 νεκρούς, 2.134 τραυματίες και 170 αγνοούμενους, αριθμός που αντιστοιχεί στο μισό των συνολικών απωλειών τους στη διάρκεια της επιχείρησης Μαρίτα, γεγονός που καταδεικνύει το μέγεθος της ελληνικής αντίστασης.

Κατά τις επόμενες μέρες, η προέλαση των Γερμανών προς Νότο υπήρξε ραγδαία, με την κατάρρευση και του μετώπου της Αλβανίας. Έως τις 30 Απριλίου είχε καταληφθεί ολόκληρη η ηπειρωτική Ελλάδα και η χώρα βρέθηκε υπό τριπλή κατοχή: γερμανική, ιταλική και βουλγαρική.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/432#ixzz3YUXNkH5e

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 28 Απρ 2015, 09:27 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

Εικόνα

Ιωάννης Μακρυγιάννης (1797-27/4/1864). Ο Ιωάννης Τριανταφυλλοδημήτρης του Δημητρίου και της Βασιλικής γεννήθηκε στο Κροκύλειο Δωρίδας, σε παιδική ηλικία όμως κατέφυγε με την οικογένειά του στη Λιβαδειά, μετά από το φόνο του πατέρα του από τους Τούρκους. Πέρασε επώδυνα και στερημένα παιδικά χρόνια. Από το 1804 ως το 1811 εργάστηκε ως ψυχογιός. Το 1811 εγκαταστάθηκε στην Άρτα, όπου εργάστηκε αρχικά ως επιστάτης στο σπίτι του Θανάση Λιδωρίκη και στη συνέχεια έκανε περιουσία ως έμπορος. Το 1820 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση. Πολέμησε σε πολλές μάχες, τραυματίστηκε πολλές φορές, συχνά βαριά.
Οι πληγές του οδήγησαν το κορμί του σε σταδιακή σήψη, η οποία τον συνόδεψε για την υπόλοιπη ζωή του. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους και την άφιξη του Καποδίστρια διορίστηκε γενικός αρχηγός της εκτελεστικής δύναμης της Πελοποννήσου, θέση την οποία έκρινε ως υποτιμητική της προσφοράς του και η οποία τον οδήγησε σε πικρία. Την περίοδο εκείνη ο Μακρυγιάννης έμαθε να γράφει, ώστε να μπορέσει να γράψει τα Απομνημονεύματά του, τα οποία θεωρήθηκαν από τους ιστορικούς της νεοελληνικής λογοτεχνίας ως πρότυπο γλωσσικού ύφους και αφηγηματικής τεχνικής και τον τοποθέτησαν στο χώρο του έντεχνου λόγου.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, τον οποίο θεωρούσε υπαίτιο για την άδικη στάση του κράτους έναντι των αγωνιστών του ’21 τάχθηκε υπέρ των Συνταγματικών. Απογοήτευση δοκίμασε και από τη στάση του Όθωνα και αποσύρθηκε στο σπίτι του στη σημερινή περιοχή της Αθήνας που φέρει το όνομά του, μαζί με τη γυναίκα του Αικατερίνη Σκουζέ, με την οποία απέκτησε δώδεκα παιδιά.
Επανήλθε στον πολιτικό χώρο λίγο αργότερα και ως το 1834 εκλέχτηκε κατ’ επανάληψιν δημοτικός σύμβουλος της πρωτεύουσας. Οι ενέργειές του για παραχώρηση Συντάγματος οδήγησαν σε κατ’ οίκον περιορισμό του, συνέχισε ωστόσο να αγωνίζεται και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843.
Το 1853 φυλακίστηκε με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και αποφυλακίστηκε ένα χρόνο αργότερα με ενέργειες του Δ.Καλλέργη. Από τότε αποσύρθηκε στο σπίτι του και μόνο μετά την έξωση του Όθωνα ξαναπήρε τιμητικά τον τίτλο του υποστράτηγου και το 1864 του αρχιστράτηγου. Την ίδια χρονιά εκλέχτηκε πληρεξούσιος Αττικής με απόφαση της Εθνικής Συνέλευσης. Πέθανε στην Αθήνα από εξάντληση στις 27 Απριλίου του 1864. Στο λογοτεχνικό του έργο ανήκουν επίσης τα Οράματα και θάματα, γραμμένα κατά τη διετία 1851-1852.


Πηγή : http://olympia.gr/2015/04/27/%CF%83%CE% ... %B3%CE%B9/

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 30 Απρ 2015, 12:08 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Ο ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής! Ε, ναι αυτός ήταν ένας αληθινός πατριώτης

Ο ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής! Ε, ναι αυτός ήταν ένας αληθινός πατριώτης
Ο ταγματάρχης Μουστακλής πέθανε παράλυτος στις 28 Απρίλη 1986, μετά από φριχτά βασανιστήρια 47 ημέρες στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, για την συμμετοχή του στο αποτυχημένο Κίνημα του Ναυτικού (Μάης 1973) και την ανατροπή της χούντας. Μέχρι να πεθάνει κατέθετε κάθε χρόνο στεφάνι στην επέτειο του Πολυτεχνείου.
Ο Σπύρος Μουστακλής ήταν αξιωματικός του Στρατού με σημαντική αντιδικτατορική δράση.
«Του ζήτησαν να μαρτυρήσει / Δε μίλησε / Του τσάκισαν τα δόντια / Του τσάκισαν τα δάχτυλα / Του τσάκισαν τα πλευρά / Σιωπούσε / Του ’καψαν το στήθος / Του ’καψαν τα πόδια / Του ’καψαν την κοιλιά / Δε μαρτυρούσε / Του θραύσαν τις μασέλες / Του μάτωσαν τα νεφρά / Του συνθλίψαν τους όρχεις / Αυτός σιωπούσε / Κοίταζε μόνο / Αιώνες μακριά / Με τα μάτια / Του Ιησού»

Εικόνα


Οι στίχοι είναι γραμμένοι από κάποιον άγνωστο για το μαρτύριο του Σπύρου Μουστακλή και την περιπέτειά του για 13 ολόκληρα χρόνια και έχουν δημοσιευθεί στην «Ελευθεροτυπία».
Από το Μάιο του 1973 έως τις 28 Απριλίου του 1986 που πέθανε δεν μίλησε ποτέ όπως όλοι οι άνθρωποι. Οι μόνες λέξεις που έβγαιναν από το στόμα του ήταν οι βρισιές που έλεγε στους βασανιστές του τις ώρες της φρίκης. Ηταν οι μόνες που έμειναν χαραγμένες στον εγκέφαλό του. Οι άλλες σβήστηκαν από τα χτυπήματα.
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ανώνυμα τηλεφωνήματα που γίνονταν καθημερινά στο γραφείο μου και με ρωτούσαν: Μίλησε;» μας λέει η κυρία Τσερμπίνη , φυσιοθεραπεύτρια στο ΚΑΤ.
Ο Σπύρος Μουστακλής δεν μίλησε, όπως περίμεναν… αυτοί που έκαναν τα ανώνυμα τηλεφωνήματα. Μίλησε όμως με τον δικό του τρόπο… Μιλούσε τα υπόλοιπα 13 χρόνια που έζησε με το… πρόσωπό του.
Με την ύπαρξή του…

Εικόνα


Πηγή : http://www.enallaktikos.gr/ar14481el_o- ... iwtis.html

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 07 Μάιος 2015, 09:33 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Στις 6 Μαίου του 1947, η Κούλα Ελευθεριάδου με το χαμόγελο στα χείλη κι' αλύγιστη θα βαδίσει από τις φυλακές Επταπύργιου για το απόσπασμα, στο πευκόδασος του Αγίου Παύλου. Ήταν 23 μόλις χρονών...
Στην εκτέλεση παρίσταται και ο βασιλικός επίτροπος Τάμβακας. Ο Τάμβακας τους διαβάζει την καταδικαστική απόφαση. Η Κούλα στα τελευταία της λόγια θα χτυπήσει στο πρόσωπο με ένα φλογερό κατηγορώ τους πρωταίτιους της κατάντιας του ελληνικού λαού και στον Τάμβακα θα πει: "Τάμβακα θα πληρώσεις για τα εγκλήματά σου! Ζήτω το ΚΚΕ!" Αμέσως ο Τάμβακας θα προστάξει το πυρ. Η Κούλα δεν πέθανε αμέσως γιατί μερικοί στρατιώτες δεν της έριξαν. Την χαριστική βολή, της την έδωσε ο Τάμβακας.

Εικόνα


Πηγή : http://istorikoarxeio.blogspot.gr/2013/ ... ost_4.html

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 09 Μάιος 2015, 15:08 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
70 χρόνια από την αντιφασιστική νίκη των λαών

Εικόνα

Σαν σήμερα, στις 9 Mαϊου 1945, έληξε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη με την άνευ όρων παράδοση της Ναζιστικής Γερμανίας.

«Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, ενεργώντας εξ ονόματος της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης, συμφωνούμε με την άνευ όρων παράδοση όλων των ενόπλων δυνάμεών μας κατά ξηράν, θάλασσα και αέρα, καθώς και όλων των δυνάμεων που βρίσκονται τώρα υπό την γερμανική διοίκηση, προς την Ανώτατη Διοίκηση του Κόκκινου Στρατού και ταυτόχρονα προς την Ανώτατη Διοίκηση των συμμαχικών εκστρατευτικών δυνάμεων». Μ' αυτά τα λόγια η ναζιστική Γερμανία αποδέχτηκε την ήττα της.

70 χρόνια από την αντιφασιστική νίκη των λαών ενάντια στο χιτλερικό φασισμό.

70 χρόνια από την ιστορική μέρα που η κόκκινη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης, των 22 εκατομμύρια νεκρών της στον αντιφασιστικό αγώνα, καρφώθηκε στο Ράϊχσταγκ, στην καρδιά του ναζιστικού τέρατος, σηματοδοτώντας το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ιστορική μνήμη δεν διαγράφεται.

Η 9η Μάη δεν είναι των πλαστογράφων της ιστορικής αλήθειας, όσων γέννησαν το τέρας.

Η 9η Μάη θα είναι πάντα των ανταρτών, των φυλακισμένων, των ηρώων που στάθηκαν περήφανα μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα, όσων συμμετείχαν στις διαδηλώσεις και τις απεργίες, όσων πολέμησαν για τη ελευθερία, όσων αγωνίστηκαν ενάντια στο ναζιστικό, ιμπεριαλιστικό Άξονα, όσων έδωσαν τη ζωή τους για ένα καλύτερο κόσμο, όσων συνεχίζουν να παλεύουν για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, κοινωνική απελευθέρωση.

Η 9η Μάη θα είναι πάντα η μέρα που τα λάβαρα των ναζιστών θα σωριάζονται μπροστά στα πόδια των ηρώων.

Εικόνα


Πηγή : http://www.ertopen.com/news/kosmos/item ... h-twn-lawn

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Μάιος 2015, 09:07 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
"Εκεί όπου καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε και ανθρώπους"

Εικόνα

Aυτήν την Παρασκευή συμπληρώνονται 80 χρόνια από εκείνο το 'auto da fe', τη νύχτα που 20.000 βιβλία κατακάηκαν στη μανία των ναζί. Τα βιβλία των μεγαλύτερων προσωπικοτήτων της γερμανόφωνης διανόησης κατακαίγονταν σε ολόκληρη τη Γερμανία, καθώς, τέσσερις μήνες μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, οι ναζί επιχειρούσαν με αυτή τη σειρά των 'auto da fe' τον "πνευματικό αποκεφαλισμό" της χώρας.
Τα έργα αναπαλαίωσης της Οπερας του Βερολίνου έχουν καλύψει με σκόνη την πλάκα που έχει τοποθετηθεί στο πλακόστρωτο της Μπέμπελπλατς για να θυμίζει το auto da fe. Ομως τα μάτια των περαστικών σταματούν στα λόγια του Χάινριχ Χάινε: "Εκεί όπου καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε και ανθρώπους". Στην πλατεία αυτή, μπροστά στο κτίριο του Πανεπιστημίου Humboldt, 20.000 βιβλία ρίχτηκαν στην πυρά στις 10 Μαΐου 1933.
Μέχρι τις 11.00 το βράδυ, τα βιβλία των Σίγκμουντ Φρόιντ, Χάινριχ Μαν, Κουρτ Τουχόλσκι, Καρλ Κάουτσκι, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Εριχ Κέστνερ, Καρλ φον Οσιέτσκι, Εριχ Μαρία Ρεμάρκ, Φραντς Βέρφελ, Αρνολντ Τσβάιχ και Στέφαν Τσβάιχ είχαν γίνει στάχτη.
Η ανάμνηση του 'auto da fe', που επαναλήφθηκε σε 20 ακόμη πόλεις της Γερμανίας, παραμένει ζωντανή στην γυάλινη πλάκα στο πλακόστρωτο της πλατείας , μέσα από την οποία διακρίνεται κάτω από το έδαφος μία βιβλιοθήκη με άδεια ράφια, ένα έργο του ισραηλινού καλλιτέχνη Μίσα Ούλμαν που συμβολίζει αυτήν την πρόθεση του ξεριζώματος της καρδιάς της χώρας των ποιητών και το στοχαστών που κυριάρχησε στις πράξεις των ναζιστών φοιτητών.
"Περί τους 400 συγγραφείς χάθηκαν στις φλόγες, ανάμεσά τους το άνθος της λογοτεχνικής, επιστημονικής και πνευματικής κοινότητας της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης", εξηγεί η Ιρμελα φον ντερ Λύχε, καθηγήτρια Λογοτεχνίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Επρόκειτο για τον "πνευματικό αποκεφαλισμό της Γερμανίας", είχε πει η κοινωνιολόγος Χέλγκε Προς.
Η ενέργεια σκηνοθετήθηκε "ως τελετουργία", συνεχίζει η Ιρμελα φον ντερ Λύχε. "Αναψαν φωτιές, τα βιβλία έφθασαν με αμαξίδια υπό τους ήχους των ταμπούρλων... ιδιαίτερα λόγια προφέρθηκαν πριν ριχθούν στη φωτιά".
Το ίδιο βράδυ στο Βερολίνο, ο υπουργός Εκπαίδευσης του Λαού και Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς θα πει: "ο αιώνας του ακραίου εβραϊκού διανοουμενισμού τελείωσε και η γερμανική επανάσταση άνοιξε και πάλι τον δρόμο στο γερμανικό ον".
Αυτά τα auto da fe είναι η κατάληξη μίας ολόκληρης επιχείρησης "κατά του μη γερμανικού πνεύματος" που ενορχηστρώθηκε από τους φοιτητές. Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 8 Μαΐου 1933, οι φοιτητές συνοψίζουν έτσι τον αγώνα τους: "Αγωνιζόμαστε υπέρ της καθαρότητας του πολιτισμού μας". Η επιχείρηση θεωρήθηκε συνέχεια της ημέρας μποϊκοτάζ των εβραϊκών καταστημάτων την 1η Απριλίου 1933.
Πολλοί από τους συγγραφείς που έγιναν στόχος των auto da fe είχαν ήδη φύγει από τη Γερμανία, αυτοεξορισμένοι μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία στις 30 Ιανουαρίου 1933.
Η καύση των βιβλίων όμως έσπειρε τον τρόμο μεταξύ των συγγραφέων που είχαν καταφύγει στο Παρίσι, τη Βιέννη, την Πράγα, την Ελβετία, λέει η Ιρμελα φον ντερ Λύχε. "Από τη στιγμή εκείνη , κανείς δεν είχε πια ψευδαισθήσεις". Πέντε χρόνια αργότερα ήταν η σειρά της πυρπόλησης των συναγωγών κατά τη Νύκτα των Κρυστάλλων. Και μέχρι να φθάσει η Τελική Λύση, τα λόγια του Χάινριχ Χάινε δεν έφευγαν από τον νου κανενός από τους συγγραφείς των καμμένων βιβλίων.
Ο Εριχ Κέστνερ, συγγραφέας του "Ο Αιμίλιος και οι ντετέκτιβ", επέλεξε να παραμείνει στη Γερμανία, ξεκινώντας μία περιπέτεια εσωτερικής μετανάστευσης. Περιέγραψε με αυτά τα λόγια την κατάσταση αυτή της παθητικής αντίστασης των διανοουμένων: "Είμαστε ζωντανά πτώματα". Αλλοι θα αποφασίσουν την ακραία πράξη, όπως ο Στέφαν Τσβάιχ, ο οποίος αυτοκτόνησε το 1942 στη Βραζιλία όπου είχε αυτοεξορισθεί.
Επιστήμονες, αρχιτέκτονες πανεπιστημιακοί δάσκαλοι , "το σύνολο της επιστημονικής αριστείας που έδωσε στην προ του 1933 Γερμανία τόσα βραβεία Νόμπελ", σύμφωνα με τον ιστορικό Βέρνερ Τρες θα διαφύγουν μετά τα auto da fe. "Εκτοτε η Γερμανία δεν κατόρθωσε ποτέ να ξαναβρεί τη θέση που τής ανήκε πριν από το 1933", σύμφωνα με τον ερευνητή του Κέντρου Ιουδαϊκών-Ευρωπαϊκών Μελετών του Πότσνταμ.

Πηγή : http://www.agelioforos.gr/default.asp?p ... tid=178140

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Μάιος 2015, 09:12 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
10 Μαίου 1956. Οι Άγγλοι απαγχονίζουν τον Μιχαλάκη Καραολή και τον Ανδρέα Δημητρίου.

Εικόνα

Ο Μιχαλάκης Καραολής (1933 - 10 Μαΐου 1956) και ο Ανδρέας Δημητρίου (1934 - 10 Μαΐου 1956) ήταν αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. και ήρωες της Κύπρου αγωνιζόμενοι για την ελευθερία της μέχρι θανάτου τους.
Οι γονείς του Μιχαλάκη Καραολή ήταν ο Σαββας και η Παναγιώτα Καραολή. Τα αδέρφια του ήταν η Ελένη, ο Ανδρεας, η Μαρούλλα και η Νίκη, ο Μιχαλάκης ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο του Παλαιχωρίου και αποφοίτησε με υποτροφία από την Αγγλική Σχολή. Απόφοιτος καθώς ήταν έπιασε δουλειά στο Φόρο Εισοδήματος. Ήταν επίσης αθλητής δρόμου και εργαζόταν στον ΑΠΟΕΛ.
Εντάχθηκε στη Ε.Ο.Κ.Α. πολύ πριν από την 1η Απριλίου 1955 και ήταν μέλος της ομάδας του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη.
Στις 28 Αυγούστου 1955 ανέλαβε μαζί με το συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου την δολοφονία του αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή. Η απόπειρα πέτυχε. Ο Παναγιώτου διέφυγε ενώ ο Καραολής συνελήφθη σε ενέδρα από τις αγγλικές δυνάμεις ενώ ετοιμαζόταν να ενωθεί με την αντάρτικη ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου και φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας.
Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
....
Οδηγήθηκε στην αγχόνη στις 10 Μαΐου 1956 τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου. Εκτελέστηκε πρώτος λέγοντας: «Εμένα δεν πρέπει να με λυπάστε, αφού εγώ δεν βρίσκω λόγο για να με κλαίω, ούτε οι συγγενείς μου πρέπει να με κλαίνε».
Οι Άγγλοι δεν επέτρεψαν στην οικογένειά του να πάρει το σώμα του και να το θάψει, αλλά αντ' αυτού το έθαψαν οι ίδιοι σε ένα περιφραγμένο χώρο εντός των φυλακών, τα λεγόμενα Φυλακισμένα Μνήματα.
...
Ο Ανδρέας Δημητρίου καταγόταν από τον Άγιο Μάμα Λεμεσού.
Η δράση του Δημητρίου στην ΕΟΚΑ ήταν πολυσήμαντη. Μια από τις επιχειρήσεις στις οποίες πρωταγωνίστησε ήταν και η αρπαγή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες Αμμοχώστου, στις οποίες εργαζόταν. Η επιχείρηση πέτυχε απόλυτα και η Ε.Ο.Κ.Α. ενισχύθηκε σημαντικά.
Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο έχοντας κατηγορηθεί για την εκτέλεση ενός Άγγλου στην Αμμόχωστο στις 28 Νοεμβρίου 1955. Έκανε έφεση η οποία απορρίφθηκε, όπως απορρίφθηκε και η αίτηση για χάρη, την οποία υπέβαλαν οι δικηγόροι στον Κυβέρνητη Χάρνιγκ και στη Βασίλισσα Ελισάβετ.
Απαγχονίστηκε μαζί με τον Μιχαλάκη Καραολή την πέμπτη μετά το Πάσχα στις 10 Μαΐου 1956.
Οι δολοφονίες των δύο αυτών ηρώων αποτέλεσαν παράδειγμα θυσίας για τον αγωνιζόμενο κυπριακό λαό και οι αγώνες για την ελευθερία εντάθηκαν.
Η εκτέλεση αυτών των Κυπρίων αγωνιστών προκάλεσε εντονότατο ρεύμα αγανάκτησης σ΄ ολόκληρο τον κόσμο.
...
Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκαν πολλές συγκεντρώσεις και πορείες. Τιμής ένεκεν ο Δήμος Αθηναίων μετονόμασε την οδό Λουκιανού όπου και το οίκημα της Αγγλικής Πρεσβείας σε οδό Καραολή και Δημητρίου, το ίδιο έπραξε και ο Δήμος Πειραιά μετονομάζοντας την οδό Ναυάρχου Μπιτ στη σημερινή οδό Καραολή και Δημητρίου. Επίσης, στην Καισαριανή δύο δρόμοι φέρουν τα ονόματα των δύο αγωνιστών, ο ένας του Μιχαήλ Καραολή και ο άλλος του Ανδρέα Δημητρίου. Μα και σε πολλές πόλεις της Ελλάδος δρόμοι και πλατείες έχουν ονομαστεί με τα ονόματα των Καραολή και Δημητρίου.
Και στο Ρέθυμνο, δίπλα στη Μητρόπολη υπάρχει η ονομασία των δύο ηρώων.
...
Ο Μιχαλάκης Καραολής κατά την διάρκεια της κράτησης του ανέφερε σε ένα γράμμα προς τους φίλους του τα παρακάτω:

Τα ελληνόπουλα δεν ξέρουν
μόνο πως πρέπει να ζουν
Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν
Kαι πως την πατρίδα να τιμούν.


Πηγή : http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE% ... E%AE%CF%82

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 15 Μάιος 2015, 08:57 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Η κυρά της Ρω - Η ιστορία της γυναίκας που ύψωνε κάθε μέρα την ελληνική σημαία

Πηγή: www.lifo.gr

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 19 Μάιος 2015, 09:14 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Το ελληνικό... ολοκαύτωμα - Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από τους Νεότουρκους

Η στρατιωτική κυριαρχία των Οθωμανών ήταν απόλυτη μετά την άλωση της Πόλης το 1453 αλλά και της Τραπεζούντας οκτώ χρόνια μετά. Ποτέ όμως δεν κατάφεραν να επιβληθούν πραγματικά στον ποντιακό ελληνισμό που παρά τους διωγμούς κατάφερε να διατηρήσει την πατριωτική του συνείδηση. Αποκομμένοι από την «μητέρα» κράτησαν ζωντανό μέσα τους το ελληνικό πνεύμα και γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα. Αυτό οι Τούρκοι δεν τους το συγχώρησαν ποτέ.

Η ανάπτυξη του ποντιακού ελληνισμού ήταν ραγδαία. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο. Όταν λοιπόν το 1908 ο Σουλτάνος μπήκε στο περιθώριο από το κίνημα των Νεότουρκων ο ποντιακός ελληνισμός μπήκε στο στόχαστρο. Άμεσα άρχισαν οι διωγμοί των χριστιανικών πληθυσμών και με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο να μαίνεται οι Τούρκοι βρήκαν όλες τις δικαιολογίες που έψαχναν για τα εγκλήματα τους.

Με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των «Αμελέ Ταμπουρού», τάγματα δηλαδή ασφαλείας που έδρασαν με απίστευτη αγριότητα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν ασχολείται καν με το θέμα μια και τότε έχει δώσει βάρος στην Κρήτη και οι Τούρκοι δρουν ανενόχλητοι. Δημιουργούνται τα «Τάγματα Εργασίας» όπου Έλληνες του Πόντου γίνονται σκλάβοι και δουλεύουν κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Η κατάσταση οδηγεί τους Ελληνοπόντιους αλλά και τους Αρμένιους σε ανταρτοπόλεμο. Το 1916 γίνεται η απίστευτη σφαγή των Αρμενίων και σειρά παίρνουν οι Πόντιοι. Η προσπάθεια των Ελλήνων με τους Αρμένιους και την υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου, το 1919 για δημιουργία ενός αυτόνομου κράτους οδηγεί στην απόφαση από τον Κεμάλ για την «τελική λύση». Η άφιξη των ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη επιταχύνει τα πράγματα.

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα και ξεκινά η και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και με την στήριξη των σοβιετικών. Η αγριότητα των εκκαθαρίσεων είναι απίστευτη. Ολόκληρα χωριά εξαφανίζονται, γυναίκες βιάζονται και σκοτώνονται, παιδιά και γέροι δολοφονούνται. Ο Κεμάλ δεν θέλει να υποτάξει των ελληνικό πληθυσμό, θέλει να τον εξαφανίσει. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000. Ο κόσμος που γλίτωσε αναγκάζεται είτε μέσω μιας Οδύσσεια να έρθει στην Ελλάδα είτε να καταφύγει στη Νότια Ρωσία.

Χαρακτηριστικό της αγριότητας της σφαγής είναι η συγκλονιστική αφήγηση του Σάββα Κανταρτζή που περιέχεται σε βιβλίο που εξέδωσε το 1975. Μιλάει για την καταστροφή του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:

«Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν' αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος... Αλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ' αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει... Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι' οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.

Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξεσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλοιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.

Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ' όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Ετσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι' έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπεδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι' ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την "πατριωτική" του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλλες άλλες με τους γέρους γονείς κι' άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ' οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

Κι' όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι' οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι' αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση...

Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής... επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν' ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι' απ' έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.

Οι μητέρες ξετρελαμένες, έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν "μάνα, μανίτσα!". Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι' άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ' αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους - χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατήρι τους - πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι' έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι' ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν».

Με τεράστια καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Οι τουρκικές κυβερνήσεις αρνούνται πως υπήρξε γενοκτονία και τοποθετούν επισήμως το θάνατο των Ελλήνων στα πλαίσια των ευρύτερων απωλειών του πολέμου, του λιμού ή άλλων κοινωνικών αναταράξεων. Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται από καμία πολιτική. Ζει στις ψυχές εκείνων που έχασαν συγγενείς, ξεριζώθηκαν και άκουσαν τις ιστορίες από τα δακρυσμένα μάτια παππούδων και γιαγιάδων. Η διεθνής κοινότητα άλλαξε στάση στο θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων, είναι ώρα λοιπόν να γίνει κάτι παρόμοιο και για το φρικιαστικό έγκλημα που συντελέστηκε κατά των Ποντίων.


Πηγή : http://www.aek365.com/a-396992/to-ellhn ... -video.htm

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 20 Μάιος 2015, 09:40 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Του Α. Μάρκελλου

Εικόνα

Η φωτογραφία έχει τη δική της σημασία.
Και το τι μπορώ να πω γι΄αυτήν, ε, σε αφορά.
Προφανώς ότι γράφω το έχω απόλυτα τεκμηριωμένο αλλά εν προκειμένω, δε χρειάζεται να μπω εκεί.
Αρκούν οι προσωπικές αναμνήσεις ενός πολύ δικού μου ανθρώπου...
Ιδού:
5 ή 6 Απριλίου του 67 γίνεται μια συνάντηση, ανεπίσημη του τότε αμερικανού πρέσβη Henry Joseph Tasca στην Πινδάρου 2 στο σπίτι του Παναγή Παπαληγούρα.
Μετέχουν Ράλλης, Κανελόπουλος, Παπαληγούρας και ο θείος μου Δημήτρης Ρότσιος, διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Παπαληγούρα.
Και ένας ακόμη, που ζει και μου τα λέει...
Να μην τα μασάω:
-Αμερικανός πρέσβης: -Δεν θα επιτρέψουμε εκλογή Παπανδρέου.
-Τι να κάνουμε;
-Ακόμη και δια της βίας να το αποτρέψετε.
-Μα είμαστε κοινοβουλευτική δημοκρατία και οι παριστάμενοι πολιτικοί αρνούμαστε...
-Καλά δε σας ρώτησα κιόλας. Αν δε θέλετε εσείς, το έχουμε κανονίσει σε χαμηλότερο επίπεδο.
-Μα....
-Τέλος συζήτησης.

Λίγες ημέρες μετά, έγινε η χούντα.
Τον Παπαληγούρα τον συνέλαβαν στα διόδια του Λουτρακίου, ήταν Υπουργός Άμυνας.
Ο διάλογος:
(Λοχίας με πολυβόλο στα διόδια 21 Απριλίου 1967):
-"κε Υπουργέ θα έρθετε μαζί μας"
-"Τι λες παιδί μου; Είμαι ο Υπουργός σου..."
-"Όχι πλέον κε Υπουργέ, έγινε πραξικόπημα".
"Α, έγινε ε; Εντάξει παιδί μου είμαι ενήμερος, πάω στο Υπουργείο".
-"¨οχι κε Υπουργέ, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Ακολουθήστε με σας παρακαλώ..."
Τον πήγαν στο ξενοδοχείο Πικέρμι. Τον ανέλαβε μαζί με τους άλλους πολιτικούς ο λοχαγός Μπουγάς από το Βασιλικό Κορινθίας.
Έλα που από κει ήταν κι θείος μου, διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Παπαληγούρα!
-"Αγόρι μου, να πας να βρεις τον Τζίμι τον συγχωριανό, να σου ανοίξει το γραφείο στη Σταδίου στο ΤΣΑ και να καταστρέψετε τα έγγραφα που έχω".
Έτσι κι έγινε.
Να μαθαίνουμε από αυτά, οφείλω να τα δημοσιοποιώ.


Πηγή : https://www.facebook.com/photo.php?fbid ... 586&type=1

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Μάιος 2015, 14:52 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Δολοφονία Γρηγόρη Λαμπράκη: Η «πρόβα τζενεράλε» της χούντας

Το βράδυ της 22ας Μαΐου 1963 ο Λαμπράκης μίλησε σε εκδήλωση που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη η «Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη». Πριν ακόμα η εκδήλωση ξεκινήσει, πλήθος παρακρατικών και αστυνομικών με πολιτικά είχαν καταλάβει τα γειτονικά πεζοδρόμια, κραυγάζοντας συνθήματα και προπηλακίζοντας όσους προσέρχονταν στην αίθουσα για να πάρουν μέρος σε αυτή.

Εικόνα

Άλλοι αστυνομικοί, ένστολοι, αν και παρόντες σε μεγάλο αριθμό δεν λάμβαναν κανένα μέτρο για την απώθηση των παρακρατικών, παρά τις διαμαρτυρίες των οργανωτών και του ίδιου του Λαμπράκη, ενός μέλους δηλαδή του ελληνικού κοινοβουλίου.
Μάλιστα, ένας παρακρατικός κατόρθωσε να χτυπήσει το Λαμπράκη στο κεφάλι με ρόπαλο κατά την είσοδό του στην αίθουσα της εκδήλωσης, τραυματίζοντάς τον ελαφρά. Σοβαρά, αντίθετα, τραυματίστηκε από τους ανεξέλεγκτους διαδηλωτές ο έτερος παρών αριστερός βουλευτής, Γιώργος Τσαρουχάς.

Με την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, ο Λαμπράκης εγκατέλειψε την αίθουσα με πρόθεση να κατευθυνθεί σε κοντινό ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει.

Εικόνα

Τον ακολούθησαν μόνο δύο σύντροφοί του, καθώς η αστυνομία απέκλεισε το κοινό της εκδήλωσης στο εσωτερικό της αίθουσας, απαγορεύοντας προσωρινά την έξοδο. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Ελ. Βενιζέλου και παρά το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους, ένα τρίκυκλο εμφανίστηκε από το πουθενά, πλησίασε το Λαμπράκη με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τον έριξε στο έδαφος. Κανείς αστυνομικός δεν κινήθηκε για να εμποδίσει το τρίκυκλο πριν το χτύπημα, να συλλάβει τον οδηγό του μετά, ή ακόμα και να βοηθήσει τον αιμόφυρτο Λαμπράκη. Όπως αποδείχτηκε, το θύμα είχε δεχτεί ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι από μεταλλικό αντικείμενο.

Εικόνα

Το πιθανότερο είναι ότι οι δράστες της επίθεσης θα είχαν διαφύγει ανενόχλητοι, αν ένας παριστάμενος Θεσσαλονικιός, ο Μανόλης Χατζηαποστόλου (με το παρατσούκλι «Τίγρης») δεν είχε πηδήσει αστραπιαία στην καρότσα του τρίκυκλου. Για ένα περίπου χιλιόμετρο το τρίκυκλο έτρεχε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης χωρίς κανένα αστυνομικό ή άλλο όχημα να το καταδιώκει.

Ο Χατζηαποστόλου εξουδετέρωσε μετά από σκληρή πάλη το μοναδικό επιβάτη της καρότσας, Μανόλη Εμμανουηλίδη (ήταν αυτός που είχε καταφέρει το θανατηφόρο χτύπημα στο Λαμπράκη) και κατόπιν υποχρέωσε τον οδηγό Σπύρο Γκοτζαμάνη να σταματήσει. Ακολούθησε νέα πάλη αυτή τη φορά ανάμεσα στον Χατζηαποστόλου και τον Γκοτζαμάνη, έως ότου εμφανίστηκε ένας απλός τροχονόμος, ο οποίος μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη κατόπιν υποδείξεων των περαστικών.

Ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ σε κωματώδη κατάσταση από την οποία δεν εξήλθε ποτέ. Πέθανε τέσσερις μέρες αργότερα.


Για την δολοφονία του προσήχθησαν στο εδώλιο 32 άτομα, μέλη του κρατικού και του παρακρατικού μηχανισμού της εποχής

Ομόφωνη ήταν η ετυμηγορία των ενόρκων, παρά την αντίθετη πρόταση του Εισαγγελέα:

Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΔΕΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ!!!

Από τους 32 μόνο 3 καταδικάσθηκαν για σωματικές κακώσεις!!!!! για συνέργεια και για τραυματισμό...

Στα χρόνια της χούντας οι καταδικασθέντες αποφυλακίσθηκαν και όλοι οι εμπλεκόμενοι κρατικοί και παρακρατικοί ανέλαβαν υψηλές θέσεις και αξιώματα.


Πηγή : http://www.stokokkino.gr/article/100000 ... ou-palepse

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 31 Μάιος 2015, 10:09 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Σαν σήμερα Γλέζος και Σάντας κατεβάζουν την σβάστικα απ' την Ακρόπολη

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 03 Ιουν 2015, 11:52 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Στο Κοντοαρί Χανίων διαπράχτηκε η πρώτη αζική εκτέλεση αάχων στην κατεχόενη Ευρώπη.

Στις 2 Ιουνίου 1941, στο χωριό Κοντομαρί Χανίων, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 23 άνδρες, ως αντίποινα για τις εκτελέσεις και τη σφαγή πολλών Γερμανών αλεξιπτωτιστών, που είχαν πέσει μέσα στους θάμνους. Πτώματα Γερμανών είχαν εντοπιστεί κοντά στο χωριό. Οι Γερμανοί όρμησαν στα σπίτια, έβγαλαν όλο τον κόσμο έξω, ξεχώρισαν τους άνδρες και τους εκτέλεσαν σε παρακείμενο ελαιώνα.
Η εκτέλεση έγινε από ομάδα αλεξιπτωτιστών υπό την ηγεσία του ανθυπολοχαγού της Luftwaffe, Horst Trebes και τη διαταγή του στρατηγού Kurt Student και ήταν η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.


Πηγή : http://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD- ... E%BD%CE%B1

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 10 Ιουν 2015, 11:15 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
71 χρόνια από την Σφαγή στο Δίστομο

71 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, Τετάρτη 10 Ιουνίου 2015, από την ημέρα κατά την οποία ναζιστικά στρατεύματα πραγματοποίησαν την Σφαγή στο Δίστομο.

Πρωτεργάτες του ολοκαυτώματος ήταν ο Φριτς Λάουφενμπαχ, λοχαγός των SS του 2ου Λόχου του 1ου Τάγματος του 7ου Τάγματος Τεθωρακισμένων της Αστυνομίας SS, και ο Χανς Τσάμπελ. Ο λόχος του είχε διαταχθεί να μετακινηθεί από τη Λειβαδιά προς το Δίστομο, με σκοπό τον εντοπισμό ανταρτών στον Ελικώνα, ενώ προς την κατεύθυνσή του κινούνταν άλλοι δύο λόχοι από την Άμφισσα. Ωστόσο, δεν εντοπίστηκαν αντάρτες πέρα από 18 παιδιά που κρύβονταν σε στάνες- έξι εκ των οποίων εκτελέστηκαν.

Οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και έμαθαν για την παρουσία ανταρτών στο Στείρι, με τον 2ο Λόχο να κατευθύνεται προς τα εκεί. Στη θέση Λιθαράκι έπεσε σε ενέδρα ανταρτών του ΕΛΑΣ, υπέστη απώλειες και αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει.

Επιστρέφοντας στο Δίστομο, τα γερμανικά στρατεύματα πήραν την εκδίκησή τους στους αμάχους, αρχίζοντας την σφαγή όσων έβρισκαν μπροστά τους, περιλαμβανομένων γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων, διαπράττοντας κτηνώδη εγκλήματα, με αποκεφαλισμούς και βιασμούς, καθώς και φόνους εγκύων γυναικών, αλλά και βρεφών στις κούνιες τους με ξιφολόγχες. Η σφαγή σταμάτησε το βράδυ, όταν επέστρεψαν στη Λειβαδιά- έχοντας πρώτα βάλει φωτιά στα σπίτια του χωριού και σκοτώσει αμάχους που βρήκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί εκτιμάται ότι έφτασαν τους 228, μεταξύ τους και 53 παιδιά κάτω των 16, ενώ μαρτυρία απεσταλμένου του Ερυθρού Σταυρού έκανε λόγο για 600.


Πηγές : http://www.huffingtonpost.gr/2015/06/10 ... 49664.html
http://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/s ... to-distomo

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ιστορία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 20 Ιουν 2015, 18:14 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3514
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Δύο διαδηλώσεις το 1944: Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα(;) Άλλη Εποχή ;


Με αφορμή τις δύο διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών αυτή κατά της λιτότητας και αυτή υπέρ του ευρώ με κάθε κόστος, αναδημοσιεύουμε ένα ντοκουμέντο από το 1944, όταν και πάλι στους δρόμους της Αθήνας είχαν κατέβει τόσο ετερόκλητες πληθυσμιακές ομάδας, οι υποστηρικτές του ΕΑΜ και οι αστοί του Κολωνακίου. Όπως έγραφε ο Γιώργος Θεοτοκάς στα «Τετράδια Ημερολογίου» ήταν «η πρώτη φορά που ένιωσα στην Ελλάδα τόσο έντονα, τόσο ξεκάθαρα και απόλυτα τον κοινωνικό διχασμό, την ατμόσφαιρα του ταξικού πολέμου. Αυτή είναι πια στο εξής η "ελληνική πραγματικότητα"».
...


Πηγή : http://tvxs.gr/news/ellada/oi-dyo-diadi ... 0%A6-farsa

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 77 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5, 6  Επόμενο

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group