forum.math.uoa.gr

Forum του Τμήματος Μαθηματικών
Ημερομηνία 20 Νοέμ 2017, 13:43

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]




Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 18 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα 1, 2  Επόμενο
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 14 Σεπ 2013, 14:16 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 14 Σεπ 2013, 14:02
Δημοσ.: 10
Ένα θέμα που χρήζει απόψεις πανεπιστημιακών ώστε να υπάρξει μια σωστή τοποθέτηση, ο υποτροπιασμός, απομυθοποίηση των επονομαζόμενων αυτών σχολών καλυτερεύσεις εσωτερικής ψυχικής υγειάς μέσω τεχνικών.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 07 Ιαν 2014, 12:10 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 14 Σεπ 2013, 14:02
Δημοσ.: 10
http://nea-acropoli-truths.blogspot.gr/


Η ΝΑ σαν "επένδυση"
Τα μέλη της Νέας Ακρόπολης αφιερώνουν ένα σημαντικό μέρος της ενέργειας τους κυρίως χρόνο και χρήμα στην ΝΑ. Τι κερδίζει κάποιος σαν μέλος της ΝΑ;

Αυξάνει τον κοινωνικό του κύκλο και κάνει νέες παρέες
Μαθαίνει εσωτερισμό, φιλοσοφία και πρακτικά μαθήματα
Αλλάζει την ζωή του και τον εαυτό του

Τι πληρώνει για όλα αυτά; Ένα απλό μέλος πληρώνει 45 ευρώ τον μήνα συν τις δωρεές που "καλό" είναι να κάνει, περίπου δηλαδή 60 - 70 ευρώ τον μήνα. Ένα μέλος ΖΔ πληρώνει 45 ευρώ συν δωρεές περίπου 70 με 150 ευρώ το μήνα και ανεβαίνει ανάλογα τον βαθμό και τις φιλοδοξίες του καθενός.
Κάθε μέλος ΖΔ πληρώνει περίπου 150 ευρώ το μήνα για την ΝΑ.
Οι ώρες που αφιερώνουν στην ΝΑ (μαθήματα και ώρες εργασίας) είναι περίπου 8 ώρες την εβδομάδα το απλό μέλος και 40 με 100 ώρες την εβδομάδα το μέλος ΖΔ. Πολλά μέλη ΖΔ ζούνε την κατάσταση ότι ζώ για να υπάρχω στην ΝΑ. Με άλλα λόγια η ΝΑ είναι πρώτα απ' όλα και η δουλειά οικογένεια κλπ έρχονται δεύτερα.



Ένα μέλος 5 χρόνια στην ΝΑ (2 απλό μέλος και 3 ΖΔ), έχει συνολικά επενδύσει:
σε χρήμα 65€ x 24 μήνες = 1560€ και 150€ x 36 μήνες = 5400 συνολικά περίπου 7000€
σε ώρες 8 ώρες x 52 εβδομάδες/χρόνο x 2 χρόνια = 832 ώρες σαν απλό μέλος
και 60 ώρες x 52 εβδομάδες/χρόνο x 2 χρόνια = 6240 ώρες σαν μέλος ΖΔ
συνολικά περίπου 7000 ώρες

Την στιγμή που φεύγει τα χάνει όλα...


Ο κοινωνικός κύκλος και όλες οι παρέες της ΝΑ θα σβήσουν
Όλα τα μαθήματα που έκανε όχι μόνο θα του είναι άχρηστα, αλλά θα του είναι και εμπόδιο στο να ζήσει μία φυσιολογική ζωή. Θα χρειαστεί να περάσει κάποιος καιρός "αποτοξίνωσης" για να έρθει στα "ίσια" του. Αυτό γιατί όλες οι διδασκαλίες είχαν σαν στόχο να τον κάνουνε να υπακούει περισσότερο και να κρίνει λιγότερο.

Οι αλλαγές στην ζωή του και τον εαυτό του "προς το καλύτερο" θα σβήσουν άμεσα και αυτές. Ποιές είναι αυτές οι αλλαγές; Πολλοί με το που γίνονται μέλη στην ΝΑ παίρνουν πιο πολύ την ζωή στα χέρια τους, διαβάζουν περισσότερο για το πτυχίο τους, βρίσκουν δουλειά, τακτοποιούν το σπίτι τους κλπ. Αυτή όμως δεν είναι μία μόνιμη παρά μία προσωρινή αλλαγή για να αποδείξουνε στον εαυτό τους και στους γύρω τους ότι η πολυπόθητη αλλαγή που τόσο περίμεναν ήρθε.
Όταν όμως απουσιάζει η πίεση από τον δάσκαλο και την σχολή, οι αλλαγές παύουν και ο μαθητής γυρνάει σε μία κατάσταση χειρότερη από αυτήν που ήρθε. Γίνεται πιο τεμπέλης και λιγότερο δραστήριος καθώς βλέπει τα πάντα έξω από την ΝΑ μάταια.
Αυτή είναι μία καθημερινότητα που βιώνει κανείς όταν παρατηρεί την ζωή των ΖΔ. Τα μέλη αυτά μπορεί να έχουν 80 ώρες εργασίας στην ΝΑ και να μην έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τον εαυτό τους, το σπίτι τους, την οικογένεια τους.
Αυτά τα μέλη μπορεί να καθαρίζουν την σχολή κάθε μέρα, αλλά αν τους επισκευθείς στο σπίτι τους μπορεί να δεις ότι κανένας δεν καθάρισε εδώ και πολύ καιρό. Μπορεί να τελειώνουν όλες τις εργασίες τους στην ώρα τους αλλά όταν πρέπει να κάνουνε κάτι για τον εαυτό τους θα το αναβάλουν για εβδομάδες, μήνες ίσως και χρόνια.
Οι αλλαγές λοιπόν αυτές είναι επιφανειακές και έχουν να κάνουν κυρίως με την συνεχή ψυχολογική πίεση που ασκείται πάνω τους είτε από τα άλλα μέλη, είτε εμμέσως από τις διδασκαλίες. Όταν κάποιος φεύγει, αυτές οι αλλαγές δεν μένουν. Μάλιστα το μέλος αυτό βρίσκει την ζωή του πιο μάταια από ποτέ. Πλέον πρέπει να κάνει κάτι για τον εαυτό του και αυτό αντιτίθεται σε όλα αυτά που μάθαινε τόσα χρόνια.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 13 Ιαν 2014, 18:15 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 02 Ιουν 2008, 01:09
Δημοσ.: 259
Εγώ προτείνω να μου δίνετε εμένα 500 ευρώ το χρόνο. Λιγότερα ζητάω απο τον παραπάνω, δε θα σας δημιουργήσω πλαστές ελπίδες και προσδοκίες, δε θα σας μειώσω την κριτική σας ικανότητα βάζοντας σας να πίστεψετε οποιαδήποτε μπούρδα περί μαγείας, οπότε θέλετε μπορείτε να σταματήσετε και να μην αισθανθητε καθόλου αςχημα, ενεργειακών πεδίων, τςακρα κλπ και καμία φορά μπορεί να σας καλέσω σπίτι για μπύρες και σουβλάκια. Συμφέρει απο όλες τις απόψεις.

Υ.γ το Άι πάντ είναι για τα μπάζα. ...μενο οτοκορεκτ.

_________________
Πισω απο τα συννεφα θεο δε βρισκω αντικρυ
Βρισκω τη καρδια ενος αλητη
Που δε πουλησε τα ονειρα του
Παντα αγνο καθικι


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 00:00 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 14 Σεπ 2013, 14:02
Δημοσ.: 10
lol!!!

Ζήτω το σουβλάκι!


Ένα Ευχαριστώ Παρακαλώ...
Μετά από χρόνια υπηρεσίας στο «Ιδεώδες» πολλά μέλη αποφάσισαν να φύγουν. Κάποιοι από αυτόυς περίμεναν να ακούσουν ένα ευχαριστώ. Μετά από χρόνια υπηρεσίας και προσφοράς σε χρήμα και σε κόπο είναι λογικό να ακούσεις ένα ευχαριστώ όταν οι δρόμοι χωρίσους. Ένα απλό, ανθρώπινο, φιλικό, ευχαριστούμε χ,ψ,ζ για όλα και καλό δρόμο.
Αντίθετα αυτό που ακούσανε ήτανε τα χειρότερα. «Απέτυχες να γίνεις μαθητής». «Θα αποτύχεις στην ζωή σου». «Σε νίκησε ο δράκος σου!», «ήσουν μία αποτυχία!» και άλλα τέτοια όμορφα. Σιγά ρε φίλε, κάτσε λίγο! Αν τόσα χρόνια ήμουν αποτυχία, γιατί δεν το λεγες προτύτερα να μην τυρανιέμαι τζάμπα;

Μετά γυρνάνε και λένε στα άλλα μέλη ο χ,ψ,ζ δεν τα κατάφερε, λύγισε, δεν μπόρεσε. Το ήξερα, το περίμενα από αυτόν. Δεν ήτανε άξιος για να μείνει, το τάδε του ελλάτωμα πάντα τον κρατούσε πίσω. Ώπα, κάτσε λίγο. Πριν από ένα μήνα εσύ δεν έλεγες τι καλός και τι παράδειγμα είναι ο χ,ψ,ζ. Εσύ δεν του έδινες συγχαρητήρια και μπράβο για τον αγώνα που κάνει;

Φαίνεται πως όλα αλλάζουν όταν κάποιος φεύγει. Οι ανώτεροι του πρέπει να «τιμωρήσουν» τον αποστάτη. Γιατί όμως; Είναι ένα πολύ καλό ψυχολογικό τρικ που έχει πολά ωφέλη.


Επιβραβεύει τα μέλη που μένουν. Πολύ απλά δείχνει πως αυτοί που μένουν είναι καλύτεροι και πιο «εξελιγμένοι» είναι αυτοί που τα κατάφεραν και όχι αυτοί που απέτυχαν.
Ανεβάζει την δυσκολία που ήδη υπάρχει για να φύγει κάποιος. Έτσι καταφέρνουν και κρατάνε κάποιους για λίγο παραπάνω καιρό.
Τιμωρεί αυτούς που φεύγουν κάνοντας τους «εξόριστους» από την «αγέλη». Φανταστείτε λοιπόν πως θα αισθανόσασταν αν όλος ο κοινωνικός σας κύκλος πλέον σας βλέπει σαν «αποτυχυμένους» πως θα νιώθατε;
Φέρνει αυτόν που αποχωρεί σε αντιπαράθεση με την σχολή. Το μέλος είτε θα βάλει την ουρά στα σκέλια και θα πει «απέτυχα». Ένας πραγματικά εντυπωσιακός αριθμός αποδέχεται να αυτήν την στάση του «θύματος».
Είτε θα γυρίσει και θα πει και αυτός κανα δύο άσχημα λόγια για την σχολή. Τότε θα πούνε: ορίστε! Το ξέραμε πως δεν είναι έτοιμος, τώρα κατηγοράει την σχολή για την αποτυχία του. Τώρα γυρνάει να δαγκώσει το χέρι που τον τάιζε τόσα χρόνια!
Συνεπώς τα στρατόπεδα χωρίζουν και τα υπόλοιπα μέλη δεν θα θέλουν ούτε να τον δούνε. Αυτό είναι πολύ χρήσιμο γιατί δεν θέλουνε τα υπόλοιπα μέλη να μιλάνε με τα αποχωρήσαντα καθώς το μέλος που αποχωρεί μπορεί να τους επηρρεάσει.
Είναι πραγματικά άξιο προσοχής πόσο ιεραρχοποιημένη ή «αγελοποιημένη» είναι η ΝΑ. Ο αρχηγός έχει τόση εξουσία πάνω στα μέλη, που όταν πει «αυτός είναι αποτυχημένος» όλα τα μέλη θα τον πιστέψουν. Κανένας δεν θα τον αμφισβητήσει και πραγματικά θα πιστέψουν αυτό που τους λέει ο αρχηγός παρά την δική τους κρίση μετά από χρόνια επαφής με το άλλο άτομο. Συνεπώς η κρίση του αρχηγού είναι πάνω από την δική τους κρίση. Αυτό επειδή ο αρχηγός είναι πιο πνευματικά «εξελιγμένος». Αυτή είναι η απόλυτη υποταγή συνείδησης.

Αν σήμερα υπάρχουν 500 μέλη της ΝΑ στην Ελλάδα, τότε υπάρχουν 5000 τουλάχιστον που έχουνε αποχωρήσει τα τελευταία χρόνια. Ένας πολύ μεγάλος αριθμός από αυτούς έχει τύψεις που δεν τα κατάφερε και συνεχίζει την ζωή του έτσι πιστεύοντας πως κάποια στιγμή ίσως γίνουν άξιοι «φιλόσοφοι». Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο σε αυτούς για να τους θυμίσει πως αξίζουν τουλάχιστον ένα «ευχαριστώ».


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 00:19 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 27 Σεπ 2011, 11:09
Δημοσ.: 169
Πολυ καλο. Μου φαινεται συναδελφοι πως το φορουμ εχει εισελθει σε μια ανωτερα κατασταση μεταφυσικης αφυπνισης τελευταιως.

lol

_________________
No, I don't want your sympathy
the fugitives say
that the streets aren't for dreaming now


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 09:51 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 14 Σεπ 2013, 14:02
Δημοσ.: 10
Και που είσαι ακόμα όσο πηγαίνει θα γίνετε και καλύτερο!!!

Ερμηνεία συνήθων λέξεων και εκφράσεων της ΝΑ

Για εσάς λοιπόν που όταν ακούτε ΝεοΑκροπολιτανούς να μιλάνε, σας ακούγονται σαν κινέζικα διαβάστε τα παρακάτω για να καταλάβετε τι λένε.


Είναι πνευματικά εξελιγμένος
Σημαίνει: είναι ΖΔ και πάνω

Ένας απλός μικροαστός
Σημαίνει: δεν είναι στην ΝΑ

Τον νίκησε ο δράκος του/έσπασε
Σημαίνει: έφυγε από την ΝΑ

Μίσος και χολή/επιτίθεται στην ΝΑ
Σημαίνει: είπε την άποψη του

Μαζεύω κάρμα
Σημαίνει: Προσφέρω στην ΝΑ και περιμένω να λυθούν τα προβλήματα μου μέσω θείας επέμβασης

Έχω πολύ κάρμα να σβήσω
Σημαίνει: Έχω πολλά προβλήματα και πρέπει να εργαστώ σκληρά στην ΝΑ για να λυθούν τα προβλήματα μου (μέσω θείας επέμβασης πάλι)

Δεν καταλαβαίνει
Σημαίνει: διαφωνεί

Δεν έχεις φτάσει στο επίπεδο για να καταλάβεις ακόμα
Σημαίνει: αν κάτσεις κι άλλο θα σε πείσουμε

Εξελίσεται γρήγορα
Σημαίνει: Λέει σε όλα ναι

Ενσάρκωση του Πολεμιστή του φωτός
Σημαίνει: Ανοίγει την πόρτα και σηκώνει τα τηλέφωνα

Ήταν ασίτης
Σημαίνει: Ήταν μάστορας (άσχετα με το αν είχε ακούσει για το ΑΣΕ ή όχι)

Ενσάρκωση της Ντάμας
Σημαίνει: Πλένει σκουπίζει και κάνει και κανα καφέ!

Ορθή δράση
Σημαίνει: Εργασία στην ΝΑ

Συμβούλιο
Σημαίνει: Συγκέντρωση για ανάθεση εργασιών

Βιντεοπροβολή
Σημαίνει: Παρερμηνεία μιας ταινίας βάση του δόγματος της ΝΑ

Συμπόσιο
Σημαίνει: Θα φάμε, θα πιούμε αλλά θα μιλήσεις μόνο γι αυτά που θα σε ρωτήσουμε και στο τέλος θα συμφωνήσεις

Εβδομαδιαία τελετή
Σημαίνει: Μαζευόμαστε, βάζουμε τα καλά μας και ο αρχηγός μας λέει πόσο γαμάτοι είμαστε

Μάθημα Δασκάλων
Σημαίνει: όσα σου είπαμε και δεν κατάλαβες στο εισαγωγικό σεμινάριο

Ακροπολιτανική φιλοσοφία
Σημαίνει: Πως να δώσεις τα πάντα στην ΝΑ και να λες και ευχαριστώ

Μάθημα Μελών
Σημαίνει: Θα σου διδάξω αυτά που δίδασκε η Μπλαβάτσκυ με δικά μου λόγια

Εισαγωγικό Σεμινάριο
Σημαίνει: Έλα τώρα τζάμπα, θα πληρώσεις μετά!

Εισαγωγικός
Σημαίνει: Ακόμα είναι στην πούδρα

Μέλος
Σημαίνει: Ακόμα δεν έχει καταλάβει τίποτα

Δόκιμος
Σημαίνει: Τώρα κάτι πιάνει

ΖΔ
Σημαινει: Δεν έχω ούτε χρόνο ούτε χρήμα

Πελεκυφόρος
Σημαίνει: Δεν είπε ποτέ όχι και ούτε πρόκειται να πει


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 10:07 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 12 Ιούλ 2010, 08:10
Δημοσ.: 101
Αυτό που κινεί την δική μου περιέργεια είναι γιατί όντως υπάρχουν άνθρωποι εν έτει 2014 που να πιστεύουν σ'αυτές τις μπούρδες :shock: Αυτοαποκαλούνται "φιλόσοφοι", αλλά η φιλοσοφία ξεκίνησε ακριβώς τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε από τον τοτεμισμό και τη μαγεία και αναζήτησε μία ορθολογική ερμηνεία του κόσμου και της ζωής.

_________________
"I don't believe in empirical science. I only believe in a priori truth."
— Kurt Friedrich Gödel


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 11:21 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 14 Σεπ 2013, 14:02
Δημοσ.: 10
constantinos έγραψε:
Αυτό που κινεί την δική μου περιέργεια είναι γιατί όντως υπάρχουν άνθρωποι εν έτει 2014 που να πιστεύουν σ'αυτές τις μπούρδες :shock: Αυτοαποκαλούνται "φιλόσοφοι", αλλά η φιλοσοφία ξεκίνησε ακριβώς τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε από τον τοτεμισμό και τη μαγεία και αναζήτησε μία ορθολογική ερμηνεία του κόσμου και της ζωής.


Θεωρώ πολύ καλή ερώτηση και κατευθείαν στο ψητό.

Μια πρόχειρη δικιά μου εκτίμηση είναι ότι: Για τον λόγο που αυτήν την στιγμή τα 2/3 του κόσμου ζούνε ήδη στον μεσαίωνα, μόνο ο δυτικός πολιτισμός έχει δημοκρατίες και ζει στο 2014.

έπειτα,

Μέσα από την εμπειρία μου έχω δώσει μια ποιο εκτενέστερη απάντηση βέβαια....

Επίτρεψέ μου να αλλάξω ελαφρός την ερώτησή σου!

Γιατί κάποιοι άνθρωποι εμπνέονται και θέλουν να ζήσουν σε μια μεσαιωνική κοινωνία, δηλαδή μια στρατιωτικού η δεσποτικού τύπου ιεραρχία;;;

Η απάντηση που έδωσα είναι ότι η βαθιά αίσθηση αδικίας για πολλά πράγματα τριγύρω μας μας παραπέμπει κάποιους να προσφύγουμε σε ένα φαντασιακό μοντέλο-σύστημα ιδεατής δικαιοσύνης.
Δηλαδή η αδικία που δεν διορθώνετε γύρο μας μας εκτρέπει σε ένα φαντασίωμα όπου εκεί η δικαιοσύνη πραγματοποιείτε απλά δια θαύματος και όλα βαίνουν καλώς.
Βέβαια αυτό δεν θα αλλάζει την πραγματικότητα αλλά εκεί είναι όμως πού ο εκάστοτε φαντασιόπληκτος βρίσκει την σχετική ηρεμία του, δηλαδή έναν απίθανο κόσμο που βυθίστηκε και που η δικαιοσύνη έρχεται και πραγματοποιείτε.
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα δηλαδή!

Μπορεί δηλαδή να μην έχουμε δικαιοσύνη που επιθυμούμε στην κοινωνία αλλά μέσα σε μια οργάνωση μπορούμε πλέον να λέμε στον εαυτό μας ότι την χτίζουμε και έτσι να νομίζουμε ότι δεν υποφέρουμε τόσο. Αυτό βέβαια που πετυχαίνουμε είναι εντελώς το αντίθετο αφού στην ουσία γινόμαστε πολέμιοι της κοινωνίας ξεχωρίζουμε αυτόματος την οντότητά μας και τους συντρόφους μας σε κάτι το ελιτίστικο και πάει λέγοντας. Όταν είσαι πολέμιος σε κάτι δεν μπορείς να το βελτιώσεις απλά θέλεις να το αφανίσεις ώστε να επαναπροσδιορίσεις τον κόσμο από την αρχή σαν να είναι μια λευκή σελίδα.

Έτσι πατούν αυτά τα ιδεαλιστικά ουτοπικά φαντασιώματα που καταλήγουν πάντα σε απολυταρχικές και μεσαιωνικές λογικές που δεν υπάρχει η ανεκτικότητα του διαφορετικού αλλά μόνο το σπαθί της δικαιοσύνης που ανυπόμονο έρχεται και κόβει το κεφάλι σε όποιον αμφισβητήσει το οτιδήποτε. Είναι το ξεκίνημα της φασιστικής λογικής.
Βλέπεις αυτά τα σημάδια, μπορεί να τα έχει κάποιος χωρίς να γίνει τρομερός και φοβερός φασίστας που θα τρέχει στο δρόμο και θα σκοτώνει. Μπορεί να τα ζήσει μέσα στην σέκτα, οργάνωση και απλά να αυνανίζεται καθώς βυθίζετε στην φαντασία του.

Έχει πολύ ανάλυση ακόμα βέβαια και κυρίως ψυχολογικού τμήματος αγαπητέ μου!

Ένα κάλο παράδειγμα είναι το εσωτερικό τάγμα της Θούλης που τυχαίνει να είναι αδερφάκι της Νέας Ακρόπολης που από εκεί ξεπήδησε ο Χίτλερ. Αν το μελετήσουμε οι απαντήσεις σου βρίσκονται προς αυτήν την κατεύθυνση θεωρώ!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 12:37 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 14 Σεπ 2013, 14:02
Δημοσ.: 10
Η ψυχολογία σαν επιστήμη με το επίπεδο που έχει σήμερα, σίγουρα πρέπει να πάρει θέση για πολλές εκδηλώσεις της κοινωνίας. Ξέρω σίγουρα πάντως ότι η Γαλλία έχει νόμο που προστατεύει τους πολίτες από την εκμετάλλευση των σεκτών! Είναι πολύ σημαντικό θέμα διότι η οικονομική εξαθλίωση που μπορεί να υποστεί ένας πολίτης μπορεί να συντελέσει και στο τέλος της οικογενειακής ευημερίας κατ' επέκταση και τις ισορροπίας μιας κοινωνίας. Σίγουρα δεν είναι ηλίθιο το Γαλλικό κράτος!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 12:41 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 12 Ιούλ 2010, 08:10
Δημοσ.: 101
ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑ έγραψε:
constantinos έγραψε:
Αυτό που κινεί την δική μου περιέργεια είναι γιατί όντως υπάρχουν άνθρωποι εν έτει 2014 που να πιστεύουν σ'αυτές τις μπούρδες :shock: Αυτοαποκαλούνται "φιλόσοφοι", αλλά η φιλοσοφία ξεκίνησε ακριβώς τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε από τον τοτεμισμό και τη μαγεία και αναζήτησε μία ορθολογική ερμηνεία του κόσμου και της ζωής.


Θεωρώ πολύ καλή ερώτηση και κατευθείαν στο ψητό.

Μια πρόχειρη δικιά μου εκτίμηση είναι ότι: Για τον λόγο που αυτήν την στιγμή τα 2/3 του κόσμου ζούνε ήδη στον μεσαίωνα, μόνο ο δυτικός πολιτισμός έχει δημοκρατίες και ζει στο 2014.

έπειτα,

Μέσα από την εμπειρία μου έχω δώσει μια ποιο εκτενέστερη απάντηση βέβαια....

Επίτρεψέ μου να αλλάξω ελαφρός την ερώτησή σου!

Γιατί κάποιοι άνθρωποι εμπνέονται και θέλουν να ζήσουν σε μια μεσαιωνική κοινωνία, δηλαδή μια στρατιωτικού η δεσποτικού τύπου ιεραρχία;;;

Η απάντηση που έδωσα είναι ότι η βαθιά αίσθηση αδικίας για πολλά πράγματα τριγύρω μας μας παραπέμπει κάποιους να προσφύγουμε σε ένα φαντασιακό μοντέλο-σύστημα ιδεατής δικαιοσύνης.
Δηλαδή η αδικία που δεν διορθώνετε γύρο μας μας εκτρέπει σε ένα φαντασίωμα όπου εκεί η δικαιοσύνη πραγματοποιείτε απλά δια θαύματος και όλα βαίνουν καλώς.
Βέβαια αυτό δεν θα αλλάζει την πραγματικότητα αλλά εκεί είναι όμως πού ο εκάστοτε φαντασιόπληκτος βρίσκει την σχετική ηρεμία του, δηλαδή έναν απίθανο κόσμο που βυθίστηκε και που η δικαιοσύνη έρχεται και πραγματοποιείτε.
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα δηλαδή!

Μπορεί δηλαδή να μην έχουμε δικαιοσύνη που επιθυμούμε στην κοινωνία αλλά μέσα σε μια οργάνωση μπορούμε πλέον να λέμε στον εαυτό μας ότι την χτίζουμε και έτσι να νομίζουμε ότι δεν υποφέρουμε τόσο. Αυτό βέβαια που πετυχαίνουμε είναι εντελώς το αντίθετο αφού στην ουσία γινόμαστε πολέμιοι της κοινωνίας ξεχωρίζουμε αυτόματος την οντότητά μας και τους συντρόφους μας σε κάτι το ελιτίστικο και πάει λέγοντας. Όταν είσαι πολέμιος σε κάτι δεν μπορείς να το βελτιώσεις απλά θέλεις να το αφανίσεις ώστε να επαναπροσδιορίσεις τον κόσμο από την αρχή σαν να είναι μια λευκή σελίδα.

Έτσι πατούν αυτά τα ιδεαλιστικά ουτοπικά φαντασιώματα που καταλήγουν πάντα σε απολυταρχικές και μεσαιωνικές λογικές που δεν υπάρχει η ανεκτικότητα του διαφορετικού αλλά μόνο το σπαθί της δικαιοσύνης που ανυπόμονο έρχεται και κόβει το κεφάλι σε όποιον αμφισβητήσει το οτιδήποτε. Είναι το ξεκίνημα της φασιστικής λογικής.
Βλέπεις αυτά τα σημάδια, μπορεί να τα έχει κάποιος χωρίς να γίνει τρομερός και φοβερός φασίστας που θα τρέχει στο δρόμο και θα σκοτώνει. Μπορεί να τα ζήσει μέσα στην σέκτα, οργάνωση και απλά να αυνανίζεται καθώς βυθίζετε στην φαντασία του.

Έχει πολύ ανάλυση ακόμα βέβαια και κυρίως ψυχολογικού τμήματος αγαπητέ μου!

Ένα κάλο παράδειγμα είναι το εσωτερικό τάγμα της Θούλης που τυχαίνει να είναι αδερφάκι της Νέας Ακρόπολης που από εκεί ξεπήδησε ο Χίτλερ. Αν το μελετήσουμε οι απαντήσεις σου βρίσκονται προς αυτήν την κατεύθυνση θεωρώ!


Ακριβώς. Η ιδανική πολιτεία που οραματίστηκε ο Πλάτων, η οποία θα βασιζόταν στην "εξουσία των αρίστων", αποτέλεσε το πρωτο-φασιστικό ιδεολογικό έναυσμα για την οικοδόμηση των απολυταρχικών πολιτικών θεωριών στα τέλη του 19ου αιώνα ως πολιτική έκφανση του γερμανικού ρομαντισμού και της ταυτόχρονης απόρριψης της απολυτοποίησης των θετικών επιστημών από τον μεσουρανούντα υλισμό του αιώνα. Από την άλλη, ο φασισμός/ναζισμός επηρεάστηκε καθοριστικά σε θρησκευτικό επίπεδο από τις ανατολικές θρησκείες(ινδουισμός, βουδισμός) και φυσικά τη θεοσοφία για να τα εγκαταλείψει όταν είχε ήδη πετύχει τον σκοπό του, δηλαδή την κατάληψη της εξουσίας και την εξαπάτηση εκατομμυρίων ανθρώπων σε Ιταλία, Γερμανία και Ισπανία. Επίσης, ενδεικτικό του όλου πνευματικού κλίματος για μένα, είναι ότι η απολυταρχία γενικά απορρίπτει την ιδιότητα του διανοούμενου ως "επικίνδυνου για την λαϊκή/εθνική εξουσία", "ελιτιστή" κτλ και μαζί του ο,τιδήποτε πολύ αφηρημένο ή πολύ ορθολογικό. Γι' αυτό, γενικεύοντας, η σημερινή παγκόσμια δικτατορία θέλει να διαβρώσει την ανθρώπινη σκέψη όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε φιλοσοφικό/θρησκευτικό επίπεδο μέσω της σχεδόν βίαιης επιβολής τέτοιων ανορθολογικών ιδεολογημάτων ως υψηλό και απρόσιτο νόημα της ζωής.

_________________
"I don't believe in empirical science. I only believe in a priori truth."
— Kurt Friedrich Gödel


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 14:46 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 14 Σεπ 2013, 14:02
Δημοσ.: 10
Παράθεση:
Ακριβώς. Η ιδανική πολιτεία που οραματίστηκε ο Πλάτων, η οποία θα βασιζόταν στην "εξουσία των αρίστων", αποτέλεσε το πρωτο-φασιστικό ιδεολογικό έναυσμα για την οικοδόμηση των απολυταρχικών πολιτικών θεωριών στα τέλη του 19ου αιώνα ως πολιτική έκφανση του γερμανικού ρομαντισμού και της ταυτόχρονης απόρριψης της απολυτοποίησης των θετικών επιστημών από τον μεσουρανούντα υλισμό του αιώνα. Από την άλλη, ο φασισμός/ναζισμός επηρεάστηκε καθοριστικά σε θρησκευτικό επίπεδο από τις ανατολικές θρησκείες(ινδουισμός, βουδισμός) και φυσικά τη θεοσοφία για να τα εγκαταλείψει όταν είχε ήδη πετύχει τον σκοπό του, δηλαδή την κατάληψη της εξουσίας και την εξαπάτηση εκατομμυρίων ανθρώπων σε Ιταλία, Γερμανία και Ισπανία. Επίσης, ενδεικτικό του όλου πνευματικού κλίματος για μένα, είναι ότι η απολυταρχία γενικά απορρίπτει την ιδιότητα του διανοούμενου ως "επικίνδυνου για την λαϊκή/εθνική εξουσία", "ελιτιστή" κτλ και μαζί του ο,τιδήποτε πολύ αφηρημένο ή πολύ ορθολογικό. Γι' αυτό, γενικεύοντας, η σημερινή παγκόσμια δικτατορία θέλει να διαβρώσει την ανθρώπινη σκέψη όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε φιλοσοφικό/θρησκευτικό επίπεδο μέσω της σχεδόν βίαιης επιβολής τέτοιων ανορθολογικών ιδεολογημάτων ως υψηλό και απρόσιτο νόημα της ζωής.


Βρίσκω την σκέψη σου πολύ συγκροτημένη.

Σωστά, η πολιτεία του Πλάτωνα έχει πάρα πολλά παράδοξα, η ανάγκη κάποιου να γεννήσει μια εξω-φυσική κοινωνία ιδανικότητας, δημιουργεί ερωτήματα για τον κάθε φιλοσοφικό νου.

Η φιλοσοφία είναι μια συμπερασματική και συλλογιστική αντίληψη όπου την διακατέχει η σφαιρικότητα και η προσπάθεια βύθισης στην ουσία χωρίς να αγκιστρώνεσαι από αυτήν. Αυτό είναι που μας αναγκάζει να απορρίπτουμε την προσπάθεια τέτοιων εγχειρημάτων ιδανικότητας ως φιλοσοφική υγιείς αντίληψη ακριβώς για λόγο της φύσης της απολυτότητας της ιδεοληψίας της.
Δηλαδή της τρομακτικής σιγουριάς μιας ιδέας που εκφράζει ένα μοντέλο που παντρεύεται ειδικά με θρησκευτικό συναισθηματισμό. Ο ναζισμός νομίζω ότι όντος μπορεί να μας διδάξει πολλά πάνω σε αυτό!

Αυτοί οι κύκλοι σε οδηγούν βάση των λεγομένων τους, στο συμπέρασμα ότι η φιλοσοφία εστί πράξη, πράγμα που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα!

Δεν υπάρχει φιλοσοφική πράξη, η πράξη είναι κάτι άλλο και η φιλοσοφία κάτι άλλο.

Οι άνθρωποι είμαστε πολύ ευάλωτοι σε πολιτικοκοινωνικές έννοιες που δεν αργούν να πατήσουν σε κενά αντιλήψεων και να παράγουν ημιμαθείς εκδηλώσεις βασισμένες στην έξαρση πρωτόγονων ενστίκτων καθώς πιέζονται από την αίσθηση τις αδικίας γύρο μας!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 15:44 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφη: 12 Ιούλ 2010, 08:10
Δημοσ.: 101
ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑ έγραψε:
Παράθεση:
Ακριβώς. Η ιδανική πολιτεία που οραματίστηκε ο Πλάτων, η οποία θα βασιζόταν στην "εξουσία των αρίστων", αποτέλεσε το πρωτο-φασιστικό ιδεολογικό έναυσμα για την οικοδόμηση των απολυταρχικών πολιτικών θεωριών στα τέλη του 19ου αιώνα ως πολιτική έκφανση του γερμανικού ρομαντισμού και της ταυτόχρονης απόρριψης της απολυτοποίησης των θετικών επιστημών από τον μεσουρανούντα υλισμό του αιώνα. Από την άλλη, ο φασισμός/ναζισμός επηρεάστηκε καθοριστικά σε θρησκευτικό επίπεδο από τις ανατολικές θρησκείες(ινδουισμός, βουδισμός) και φυσικά τη θεοσοφία για να τα εγκαταλείψει όταν είχε ήδη πετύχει τον σκοπό του, δηλαδή την κατάληψη της εξουσίας και την εξαπάτηση εκατομμυρίων ανθρώπων σε Ιταλία, Γερμανία και Ισπανία. Επίσης, ενδεικτικό του όλου πνευματικού κλίματος για μένα, είναι ότι η απολυταρχία γενικά απορρίπτει την ιδιότητα του διανοούμενου ως "επικίνδυνου για την λαϊκή/εθνική εξουσία", "ελιτιστή" κτλ και μαζί του ο,τιδήποτε πολύ αφηρημένο ή πολύ ορθολογικό. Γι' αυτό, γενικεύοντας, η σημερινή παγκόσμια δικτατορία θέλει να διαβρώσει την ανθρώπινη σκέψη όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε φιλοσοφικό/θρησκευτικό επίπεδο μέσω της σχεδόν βίαιης επιβολής τέτοιων ανορθολογικών ιδεολογημάτων ως υψηλό και απρόσιτο νόημα της ζωής.


Βρίσκω την σκέψη σου πολύ συγκροτημένη.

Σωστά, η πολιτεία του Πλάτωνα έχει πάρα πολλά παράδοξα, η ανάγκη κάποιου να γεννήσει μια εξω-φυσική κοινωνία ιδανικότητας, δημιουργεί ερωτήματα για τον κάθε φιλοσοφικό νου.

Η φιλοσοφία είναι μια συμπερασματική και συλλογιστική αντίληψη όπου την διακατέχει η σφαιρικότητα και η προσπάθεια βύθισης στην ουσία χωρίς να αγκιστρώνεσαι από αυτήν. Αυτό είναι που μας αναγκάζει να απορρίπτουμε την προσπάθεια τέτοιων εγχειρημάτων ιδανικότητας ως φιλοσοφική υγιείς αντίληψη ακριβώς για λόγο της φύσης της απολυτότητας της ιδεοληψίας της.
Δηλαδή της τρομακτικής σιγουριάς μιας ιδέας που εκφράζει ένα μοντέλο που παντρεύεται ειδικά με θρησκευτικό συναισθηματισμό. Ο ναζισμός νομίζω ότι όντος μπορεί να μας διδάξει πολλά πάνω σε αυτό!

Αυτοί οι κύκλοι σε οδηγούν βάση των λεγομένων τους, στο συμπέρασμα ότι η φιλοσοφία εστί πράξη, πράγμα που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα!

Δεν υπάρχει φιλοσοφική πράξη, η πράξη είναι κάτι άλλο και η φιλοσοφία κάτι άλλο.

Οι άνθρωποι είμαστε πολύ ευάλωτοι σε πολιτικοκοινωνικές έννοιες που δεν αργούν να πατήσουν σε κενά αντιλήψεων και να παράγουν ημιμαθείς εκδηλώσεις βασισμένες στην έξαρση πρωτόγονων ενστίκτων καθώς πιέζονται από την αίσθηση τις αδικίας γύρο μας!



Α, μπράβο. Έπιασες το σημείο ακριβώς σε σχέση με το χάσμα θεωρίας και πράξης. :wink: Φυσικά αυτό ισχύει και γενικότερα, όπως π.χ. στη σχολή μας: Ακούω συνεχώς ανθρώπους να ισχυρίζονται ότι τα μαθηματικά που κάνουμε είναι μη εφαρμόσιμα και πρακτικά άχρηστα. Ναι, ισχύει εν μέρει, αν και τα τελευταία χρόνια η εφαρμογή "καθαρών" μαθηματικών στην τεχνολογία όλο και αυξάνεται. Γιατί πρέπει όμως ό,τι σπουδάζουμε να έχει ντε και καλά οικονομική χρησιμότητα; Απλά ας σκεφτούμε αυτό που είπε ο Hardy, ότι δηλαδή ο μαθηματικός έχει ήσυχη τη συνείδησή του, ότι τα αποτελέσματα που παράγει δεν μπορούν να προκαλέσουν κακό σε άλλους ή στη φύση, επειδή ακριβώς σχετίζονται με αφηρημένα νοητικά αντικείμενα.

_________________
"I don't believe in empirical science. I only believe in a priori truth."
— Kurt Friedrich Gödel


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 21:21 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 14 Σεπ 2013, 14:02
Δημοσ.: 10
Παράθεση:
Α, μπράβο. Έπιασες το σημείο ακριβώς σε σχέση με το χάσμα θεωρίας και πράξης. :wink: Φυσικά αυτό ισχύει και γενικότερα, όπως π.χ. στη σχολή μας: Ακούω συνεχώς ανθρώπους να ισχυρίζονται ότι τα μαθηματικά που κάνουμε είναι μη εφαρμόσιμα και πρακτικά άχρηστα.


Λάθος προσέγγιση, τα μαθηματικά δεν τα θεωρώ μη πρακτικά, η αρχιτεκτονική δεν λειτουργεί χωρίς μαθηματικά, για να πραγματοποιήσουμε αποστολές στον Άρη δεν πραγματοποιούνται χωρίς μαθηματικά και η θεωρία της σχετικότητας δεν αποδεικνύετε χωρίς μαθηματικά. Διαφωνώ! Δεν είναι καθόλου αφηρημένα.
Εκτός αν δεν καταλαβαίνω και εννοείς μαθηματικά σαν τα ολοκληρώματα κ.τ.λ

Παράθεση:
Ναι, ισχύει εν μέρει, αν και τα τελευταία χρόνια η εφαρμογή "καθαρών" μαθηματικών στην τεχνολογία όλο και αυξάνεται. Γιατί πρέπει όμως ό,τι σπουδάζουμε να έχει ντε και καλά οικονομική χρησιμότητα;
Απλά ας σκεφτούμε αυτό που είπε ο Hardy, ότι δηλαδή ο μαθηματικός έχει ήσυχη τη συνείδησή του, ότι τα αποτελέσματα που παράγει δεν μπορούν να προκαλέσουν κακό σε άλλους ή στη φύση, επειδή ακριβώς σχετίζονται με αφηρημένα νοητικά αντικείμενα.


Το θέμα όμως με τα αφηρημένα φιλοσοφήματα του εσωτερισμού είναι εντελώς διαφορετικά, προκαλούν πολλά προβλήματα στην πράξη και κυρίως την πτώχευση της οικονομικής υγείας σε βαθμό βιοπορισμού, επίσης υπάρχουν πολλά παιδιά που παράτησαν το πανεπιστήμιο επειδή θεώρησαν σημαντικότερο να αφιερωθούν στην Ν.Α.

Τα μαθηματικά είναι επιστήμη, δεν μας συμβουλεύουν για τον τρόπο ζωής μας, δεν συμβουλεύουν στο πως να ζούμε, αντιθέτως ο εσωτερισμός στοχεύει στο να σου εμφυσήσει έναν τρόπο ζωής που στην πράξη είναι προβληματικός.
Δεν συγκρίνονται όλα κάτω από το πρίσμα του Hardy, δεν είναι όλα αναλογικά, ο κάνονας της αναλογία δεν υφίσταται όσον αφορά τα αφηρημένα.
Δεν μπορώ να εφησυχαστώ και στήσω την ζωή μου νομίζοντας ότι επειδή κάποια πράγματα είναι "χ,ψ" στην καθημερινότητα, θα είναι ¨χ,ψ" και στον μεγάκοσμο η στο μικρόκοσμο.
Κλασικό παράδειγμα η Ευκλείδεια γεωμετρία η οποία είναι πολύ πρακτική στην ζωή μας αλλά δεν μπορεί να λύσει προβλήματα του μεγάκοσμου.

Στον εσωτερισμό αλλά και στις θρησκείες λειτουργούν με το εξής παράδοξο, θεωρούν κάποια πράγματα ότι είναι "χ,ψ" στο αόρατο κόσμο και έπειτα καθορίζουν σύμφωνα με αυτά την καθημερινότητα, έλλειψη κοινής λογικής λέγετε!

Είναι το πλατωνικό παράδοξο που θέλει να στήσει την ζωή σύμφωνα τα θεϊκά ενώ ο Αριστοτέλης σύμφωνα με τα γήινα.
Βρίσκω πολύ πρακτικό τον αριστοτελικό τρόπο διότι προχωρά στα αόρατα με βάση την επιστήμη ενώ φαντασιόπληκτο τον Πλάτωνα που καταλήγει να αποζητά αναπόφευκτα την πίστη για τα λεγόμενά του από τους μελετητές του.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Μαρ 2014, 22:32 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφη: 12 Μαρ 2014, 22:17
Δημοσ.: 1
Γεια σας, μόλις ανακάλυψα την όμορφη συζήτησή σας και γράφτηκα στο φόρουμ.
Είμαι ο πρώην αρχηγός της Νέας Ακρόπολης της Θεσσαλονίκης και εύχομαι να μπορέσω να συνεισφέρω και εγώ στις αναζητήσεις σας.

constantinos, χαίρομαι για την κατανόηση που έχεις για το θέμα.
Σας μεταφέρω κάποιες σκέψεις για τον φασισμό, που όπως νομίζω θα φανούν χρήσιμες στη συνέχεια της συζήτησής μας.

Το θέμα του φασισμού, αν και οι περισσότεροι θεωρούν πως το γνωρίζουν, είναι ένα αρκετά δύσκολο θέμα, και αυτό επειδή, ενώ για όλους τους άλλους πολιτικούς χώρους έχουμε εκτενή βιβλιογραφία, για τον φασισμό δεν έχουμε.
Τα όσα λίγα γνωρίζουμε τα έχουν γράψει κυρίως οι αντίπαλοί του παρά οι ιδεολογικοί εκπρόσωποί του.
Γιατί συνέβη αυτό?
Επειδή, απλά, η ιδεολογία του φασισμού μεταδόθηκε μέσα από τις διάφορες μυστικές εταιρείες, τύπου τάγματος της θούλις (παρακλάδι της Θεοσοφικής Εταιρείας), μέλος της οποίας ήταν και ο Χίτλερ και στη συνέχεια εξ αιτίας καταστάσεων σοκ και δέους που πέρασαν οι διάφορες κοινωνίες, επεκράτησαν και αναρριχήθηκαν στις εξουσίες των χωρών τους και έκαναν ότι έκαναν.
Ταυτόχρονα όμως με τη γρήγορη και οδυνηρή πτώση τους, μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και την επικράτηση της δημοκρατίας, κανείς από τους θιασώτες του φασισμού δεν τόλμησε να βγάλει προς τα έξω τις θεωρίες του.
Έτσι λοιπόν, ακόμα και τα λίγα που ξέρουμε προέρχονται από τους νικητές αντιπάλους τους.
Σήμερα, όταν λέμε την λέξη «φασίστας», την χρησιμοποιούμε συνήθως με αρνητική σημασία, συχνά ως μια ετικέτα για επίκριση μιας αντίθετης άποψης, υποδηλώνοντας απολυταρχισμό και αντιδημοκρατική αντίληψη. Αποτέλεσμα αυτής της στάσης είναι ακόμα και μια φασιστική ομάδα να μη δέχεται να ονομάζεται έτσι
Όμως, στην πραγματικότητα, ο φασισμός, είναι πολλά περισσότερα από μια ετικέτα ή ακόμα και από την αίσθηση μιας αντιδημοκρατικής αντίληψης.

Έτσι, αν κάνουμε τον κόπο να εξετάσουμε το θέμα ακόμα πιο βαθειά, θα αντιληφθούμε πως, παρά τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους τα διάφορα φασιστικά καθεστώτα, διαθέτουν όλα τους, κάποια θεμελιώδη χαρακτηριστικά. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως σε κάθε φασιστικό καθεστώς θα συνυπάρχουν όλα τα φασιστικά χαρακτηριστικά.
Για τον λόγο αυτό, έχουν υπάρξει φασιστικά καθεστώτα, όπως το ιταλικό που ήταν γεμάτο από δομημένη σύγχυση και ιδεολογικές αντιφάσεις και άλλα όπως το γερμανικό που ήταν αυστηρά οριοθετημένο ως προς την εθνοσοσιαλιστική του ιδεολογία..

Έτσι η χρήση του όρου «φασισμός» έχει γίνει τόσο ευρεία και περιεκτική ώστε να μπορείς να αφαιρέσεις κάποιο χαρακτηριστικό από ένα φασιστικό καθεστώς και παρόλα αυτά αυτό θα εξακολουθεί να είναι φασιστικό.


Παρά την ασάφεια αυτή, μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε… «άχρονο φασισμό»
Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα• πολλά απ’ αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων πολιτικών συστημάτων, όπως των δεσποτικών. Η παρουσία ενός και μόνο απ’ αυτά όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να αναπτυχθεί γύρω του.

Όπως και να έχει το θέμα, ο ιστορικός φασισμός δεν είναι παρά μια ριζοσπαστική και αυταρχική ιδεολογία που έχει σαν στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτιστικών ή και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα.
Ο όρος φασισμός προέρχεται από την ιταλική λέξη fascio που με την σειρά της ετυμολογείται από το λατινικό fosces που σημαίνει <<ράβδοι δεμένες μαζίς σε έναν πέλεκι>>. Η λέξη παραπέμπει στους littores που ήταν ένα είδος ομάδων σωματοφυλάκων των γερουσιαστών της αρχαίας Ρώμης οι οποίοι διακρίνονταν από μια ράβδο που κρατούσαν και η ποία ήταν σύμβολο της εξουσίας τους. Οι fasces ήταν στην αρχαία Ρώμη σύμβολο της εξουσίας των δικαστών και συμβόλιζαν << την ισχύ δια της ενώσεως>> Οι ράβδοι ήταν δεμένες γύρω από ένα διπλό πέλεκι που έγινε σύμβολο του φασισμού. Η αντιστοιχία με τους φασίστες της δεκαετίας του 1920 βρίσκεται στο ότι οι πρώτες ομάδες φασιστών στην Ιταλία ονομάστηκαν fascio di combattimento δηλ. ομάδες - δέσμες μάχης..
Ο ναζισμός ή εθνικοσοσιαλισμός στοχεύει στην αντικατάσταση του μισητού δημοκρατικού συστήματος με καθεστώς που θα βασίζεται στην αρχή της <<κοινότητας>> με την έννοια της εθνικής και βιολογικής ενότητας, με επικεφαλής τον Φύρερ.
Ο όρος <<εθνικοσοσιαλισμός>> χρησιμοποιήθηκε από τους ίδιους τους εθνικοσοσιαλιστές για να χαρακτηρίσουν το κίνημα, ενώ ο όρος ναζισμός, ο οποίος στη Γερμανία χρησιμοποιείται πολύ σπάνια (οι εθνικοσοσιαλιστές δεν τον χρησιμοποιούν καν), προέρχεται από την αγγλική λέξη nazism, η οποία έχει την ρίζα της στην συντόμευση της γερμανικής λέξης nationalsozialismus.
Μετά την πτώση του Γ ράιχ ο όρος του εθνικοσοσιαλισμού υιοθετήθηκε από την κατοπινή Δυτική Γερμανία, ενώ στην Ανατολική Γερμανία, όπως και στην ΕΣΣΔ καθιερώθηκε ο όρος του φασισμού.
Η φυλή αποτελούσε κεντρική έννοια της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας. Τέθηκε ως αίτημα <<η ανωτερότητα της άριας φυλής>>, η οποία έπρεπε οπωσδήποτε να προστατευθεί από την ανάμειξη με άλλες φυλές που θα αποτελούσαν <<επιβλαβή επιρροή>>.
Οι Ναζί πέτυχαν την απόλυτη κατάληψη της εξουσίας με τον <<εξουσιοδοτικό νόμο>>, ο οποίος παραχώρησε όλη τη νομοθετική εξουσία στην κυβέρνηση. Είχαμε δηλ. ενοποίηση της εκτελεστικής με την νομοθετική εξουσία. Έτσι ξεκίνησε το Γ Ράιχ.
Η λέξη Ράιχ σημαίνει βασίλειο ή αυτοκρατορία. Είναι παρμένη από το ιστορικό όνομα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους ( Heiliges Romisches Reich Deutscher Nation ) η οποία υπήρξε από το 962 μέχρι το 1806 και αποτελεί το ''πρώτο Ράιχ''
Ως δεύτερο Ράιχ υπολογίζεται η αυτοκρατορία της εποχής του Οττο φον Μπίσμαρκ, συμπεριλαμβανομένης και της Δημοκρατίας της Βοιμάρης 1918-1933 και ως ''Τρίτο Ράιχ'' από το 1933-1945 σύμφωνα και με την προπαγανδιστική ονομασία των ναζιστών για την περίοδο που ήταν στην εξουσία.
Υπάρχουν σήμερα πολλές νεοναζιστικές και κρυφοναζιστικές ομάδες, οι οποίες πιστεύουν πως η μεγάλη άρια φυλή, η φυλή των υπερανθρώπων όπως καυχιόταν ο Χίτλερ, δεν είναι φυλή εξ αίματος αλλά από πνευματική ουσία με πηγή απ την αρχαία Βαβυλώνα και την αρχαία Ινδία, σύμφωνα πάντα με τις διδασκαλίες της Θεοσοφικής Εταιρείας. Αν τώρα στις θεωρίες περί άριας φυλής προσθέσουμε και την ιδέα της αναβίωσης μιας νέας πνευματικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τότε το θεωρητικό μίγμα γίνεται λίαν εκρηκτικό.

Αλλά, ας ξαναγυρίσουμε στα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του άχρονου φασισμού…

1. Το πρώτο χαρακτηριστικό του άχρονου φασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης.
Η παραδοσιαρχία, βέβαια γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών, που οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο, άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες — στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους πάπυρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας.

Αυτή η νέα κουλτούρα έπρεπε, κατ ανάγκη, να είναι συγκρητιστική. Ο συγκρητισμός δεν είναι απλά, όπως λένε τα λεξικά, «ο συνδυασμός διαφόρων μορφών πίστης και λατρευτικής πρακτικής» και δεν έχει καμία σχέση με έναν εκλεκτισμό κατά τον οποίο ο άνθρωπος διαλέγει το καλύτερο ανάμεσα από όσα βρίσκει, ούτε και με τον όρο συν-κρίνω ο οποίος δηλώνει μια λογική αντιπαράθεση. Ο όρος συγκρητισμός επικράτησε από την διαγωγή των Κρητών, οι οποίοι λησμονούσαν τις διαφορές και έριδες που είχαν μεταξύ τους και ενώνονταν εναντίον του κοινού εχθρού. Ο όρος αυτός στη φιλοσοφία δείχνει την εναρμόνιση διαφορετικών στοιχείων και στη θρησκειολογία χαρακτηρίζει την τάση της ανάμειξης θρησκειών, θεών και θρησκευτικών τελετών.
Ο συγκρητισμός αυτός ορίζει δύο στρατόπεδα. Στο ένα αυτούς που ακολουθούν την χριστιανική, την ιουδαϊκή ή την μουσουλμανική διδασκαλία και στο άλλο αυτούς που ακολουθούν διδασκαλίες κυρίως ινδουιστικής προέλευσης. Αυτό διαπιστώνεται από την ανθρωπολογία των δύο στρατοπέδων. ¨Όλες αυτές οι κινήσεις, που ανήκουν στην νέα κουλτούρα, απορρίπτουν την δυνατότητα προσωπικής σχέσης με τον θεό και αντί γι αυτή κηρύττουν την ενότητα της ουσίας και όχι τη σχέση προσώπων.
Για τις κινήσεις δηλ. αυτές υπάρχει η ενιαία παγκόσμια ψυχή, η οποία δεν είναι προσωπικό ον. Ο άνθρωπος όπως και τα ζώα αποτελούν τμήμα της παγκόσμιας αυτής ψυχής με προορισμό την απώλεια της ατομικότητάς τους στην ενιαία θεία ουσία, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη σταγόνα του νερού που διαλύεται μέσα στον ωκεανό ή της σπίθας που μέσα στη φλόγα έχει χαθεί.
Έτσι για τις κινήσεις αυτές ούτε ο θεός έχει πρόσωπο αλλά ούτε και ο άνθρωπος.
Οι άνθρωποι, στις κινήσεις αυτές, λειτουργούν μέσα σε ένα ολοκληρωτικού τύπου σύστημα, που προτεραιότητα έχει το απρόσωπο και όχι το προσωπικό, ο θεσμός και όχι ο άνθρωπος. Οι άνθρωποι υπάρχουν για να επανδρώνουν τους θεσμούς και όχι οι θεσμοί για να υπηρετούν τον άνθρωπο. Ολόκληρη η δομή του συστήματος έχει αυτονομηθεί από τον άνθρωπο, έχει την δικιά της οντότητα και έχει γίνει κάτι σαν τον ανεμόμυλο, κατά την λειτουργία του οποίου οι άνθρωποι δεν αποτελούν παρά τον περαστικό άνεμο, ενώ η πέτρα στο κέντρο που αλέθει είναι ο σκληρός πυρήνας του συστήματος.
Έτσι οι άνθρωποι είναι περαστικοί, αναλώσιμοι, όπως και ο αέρας που κινεί τα φτερά του ανεμόμυλου και αυτό που έχει προτεραιότητα είναι «το σύστημα».
Αυτό που εναπομένει στον άνθρωπο είναι να συμμορφωθεί, να αποδεχτεί την κατάσταση όπως είναι, αν θέλει να πετύχει, να γίνει κάποιος και να προχωρήσει μέσα στο σύστημα.
Έτσι βέβαια δημιουργείται ο μέσος άνθρωπος με τη μικροσυνείδησή του, ο άνθρωπος με τη δοτή και ετεροκεντρική αιτία ύπαρξης, που δεν έχει αμφιβολίες, που δεν βασανίζεται με διλήμματα, που δεν έχει συγκρούσεις και εσωτερικές ανησυχίες. Η έλλειψη ρίζας και συνείδησης τον ωθεί να στοιχηθεί στη μάζα των ανθρώπων του συστήματος, να θητεύσει στην ισοπέδωση, να ικανοποιείται στα ψευδοπρότυπα ελευθερίας ανάμεσα σε 3-4 λύσεις που άλλοι του προτείνουν, μόνο και μόνο επειδή είναι πιο πάνω ιεραρχικά από αυτόν.
Τα δε συστήματα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά κλειστά φονταμεταλιστικά δόγματα που δεν μπορούν να συνυπάρξουν με άλλα συστήματα πεποιθήσεων, καθώς οι οπαδοί τους απορρίπτουν τη διαφορετικότητα και απαιτούν να έχουν τα χέρια τους ελεύθερα για να επιβάλλουν το τέλειο σύστημά τους. Γι αυτούς, ο κόσμος όπως είναι πρέπει να ισοπεδωθεί, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το ανόθευτο επινόημά τους. Έτσι λοιπόν θα τους δείτε να προετοιμάζουν το έδαφος μιλώντας για ένα νέο μεσαίωνα, για τους κύκλους της ιστορίας, για καταστροφές από την μεταπτωτική κίνηση του άξονα της γης, για κατακλυσμούς, για πυρκαγιές και τόσα άλλα καταστροφικά φαινόμενα και αυτό γιατί το μόνο που έχουν στο μυαλό και τις καρδιές τους είναι η λαχτάρα για μια <<λευκή σελίδα>>, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω κάποιου τέτοιου είδους καταστροφής.
Τέτοιες λογικές είναι που δίνουν τις δικαιολογίες για να προετοιμαστούν οι οπαδοί τους για την <<αναπόφευκτη βία>> που θα επακολουθήσει...
Συνήθως όταν μεγαλώνουν και βρίσκουν πολλούς οπαδούς αυτές οι ιδεολογίες οργανώνονται σε θρησκείες και φυλετικά συστήματα ιδεών που απαιτούν να αφανίσουν ολόκληρους λαούς και πολιτισμούς προκειμένου να εκπληρωθούν τα εξαγνισμένα οράματά τους για τον κόσμο.
Σήμερα μπορεί λοιπόν να παρουσιάζονται με όποιο απαλό προσωπείο κρίνουν πως θα βρουν ανταπόκριση από τον πολύ κόσμο, αύριο όμως μοιραία και αναπόφευκτα θα καταλήξουν στη βία.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι ανακαλύψεις της εποχής μας.
Η Αθηναϊκή πολιτεία, δημιούργημα της οποίας ήταν η Ακρόπολη που θαυμάζουμε όλοι μας, ήταν η αρμονική σύνθεση δύο τελείως διαφορετικών συστημάτων αγωγής. Της ομαδικής αγωγής της Σπάρτης και της ατομικής αγωγής των πόλεων της Ιωνίας. Η αγωγή της Σπάρτης ήταν ομαδική. Δεν επέτρεπε την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη. Γι΄αυτό δεν έχουμε παρά ελάχιστες προσωπικότητες στο χώρο των γραμμάτων και σχεδόν καθόλου στο χώρο της τέχνης. Αντίθετα στις πόλεις της Ιωνίας, δόθηκε πάντοτε η προτεραιότητα στην ατομική ελευθερία. Η ελευθερία του πολίτη ήταν πάνω από την πολιτεία. Γι΄αυτό αναπτύχθηκαν προσωπικότητες σαν τον Θαλή, τον Αναξαγόρα, του Αναξιμένη και άλλων.
Το αποτέλεσμα αυτής της σύνθεσης, στην αρχαία Αθήνα, ήταν, ο ένας να υπάρχει για χατίρι του άλλου. Οι πολίτες να αναδεικνύονται και να ευημερούν για χατίρι της πολιτείας και η πολιτεία να αναδεικνύεται και να ευημερεί για χατίρι του πολίτη.
Αντίθετα, οι σύγχρονοι φασίστες έχοντας γεννηθεί στους κόλπους των πυκνότερων σκιών, δημιουργήματα σκοτεινών κέντρων εξουσίας, είναι άνθρωποι μιας νέας νοοτροπίας που γνωρίζονται χωρίς ποτέ να έχουν ειδωθεί, καταλαβαίνονται χωρίς επεξηγήσεις, εξυπηρετούνται χωρίς να είναι φίλοι.
Υιοθετούν τον μυστικισμό αρχαίων λαών, την διάνοια των αρχαίων Ελλήνων, την οργάνωση και πειθαρχία των Ρωμαίων, την ευλάβεια των χριστιανών και τις δοκιμασίες των τεκτόνων.
Έτσι ενώ η Ακρόπολη ήταν αποτέλεσμα της γέννησης της Δημοκρατίας και του διαλόγου μεταξύ των αντιθέτων, οι θιασώτες του άχρονου φασισμού έρχονται για να καταργήσουν τον διάλογο εν ονόματι της (υποτιθέμενης) δημιουργίας (συνήθως) ενός χιλιόχρονου πολιτισμού.
Αν κοιτάξει κανείς τις βιβλιοθήκες διαφόρων φασιστικών καθεστώτων, θα βρει όλους τους μεγάλους διανοητές της παραδοσιαρχίας. Η ναζιστική εσωτερική γνώση τρεφόταν με παραδοσιαρχικά, συγκρητιστικά και μυστικιστικά στοιχεία. Η πηγή που επηρέασε περισσότερο τις θεωρίες της νέας ιταλικής δεξιάς ήταν ο Ιούλιος Έβολα ο οποίος συνδύαζε το Άγιο Δισκοπότηρο με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, και την αλχημεία με την Αγία Ρωμαϊκή και Γερμανική Αυτοκρατορία. Και μόνο το γεγονός ότι η ιταλική δεξιά, για να δείξει πόσο ανοιχτό μυαλό διαθέτει, διεύρυνε αυτό τον κατάλογο ώστε να συμπεριλάβει και έργα του Ντε Μαιτρ, του Γκενόν και του Γκράμσι, αποτελεί ολοφάνερη απόδειξη συγκρητισμού.
Ο συγκρητισμός αυτός, πρέπει, από την φύση του, να είναι ικανός να συνδυάζει όλα τα αντιφατικά στοιχεία. Για τον λόγο αυτό, υποτίθεται πως, κάθε ένα από τα αρχικά μηνύματά του, περιέχει μόνο ψήγματα σοφίας, και έτσι, όποτε φαίνεται πως λένε διαφορετικά ή ασυμβίβαστα, μεταξύ τους, πράγματα αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί (σύμφωνα με αυτούς) όλα παραπέμπουν, με αλληγορικό τρόπο, στην ίδια αρχέγονη αλήθεια.
Στο τέλος-τέλος, η γνώση για τον άχρονο φασίστα δεν παράγεται, μέσα από μια ορθολογική διαδικασία, αλλά γίνεται κοινό κτήμα στα πλαίσια μιας κοινής βιωματικής εμπειρίας και μυστικής-μυητικής τελετής,

Στην νέα αυτή κουλτούρα, προωθείται η στρεβλή αντίληψη πως ο πανθεϊσμός, ο πολυθεϊσμός και ο μονοθεϊσμός είναι ένα και το αυτό και αυτό γιατί έτσι τους βολεύει στη παρερμηνεία και παραποίηση των αρχαίων διδασκαλιών και της ιστορίας. Το σίγουρο όμως είναι πως, αν οι αρχαίοι Έλληνες, δεν είχαν πολυθεϊσμό, κατά τον οποίο οι ανθρωπόμορφοι Θεοί δεν ήταν τίποτα άλλο παρά υπεράνθρωποι με τα ίδια ελαττώματα και προτερήματα με τους κοινούς ανθρώπους, δεν θα μπορούσαν να αυτονομηθούν από την εξουσία των αντιπροσώπων των Θεών, βασιλέων τους και να τους καταργήσουν δημιουργώντας το πρώτο δημοκρατικό πολίτευμα.
Όλοι, όσοι υποστηρίζουν την νέα αυτή κουλτούρα, το μόνο που θέλουν είναι να υιοθετήσουν κάποιες "αιώνιες αλήθειες" και ταμπουρωμένοι πίσω απ αυτές, απ τη μια να αισθανθούν μέρος ενός συνόλου ομοϊδεατών (μαζί με όση ψυχολογική ασφάλεια τους παρέχει η ομάδα) και απ την άλλη να το παίξουν τιμητές της "αιώνιας αλήθειας" τους, με όση ικανοποίηση μπορεί να τους προσφέρει αυτό, με το να τους δίνει κάποιο υποτιθέμενο ανώτερο σκοπό στη ζωή τους.
Το θέμα των "αιώνιων αληθειών" είναι ένα αιώνιο πρόβλημα των παραδοσιακών κοινωνιών και αυτό γιατί μας αναγκάζουν να προσχωρήσουμε σ ένα στείρο ιδεολογικό απολογητισμό, να κρίνουμε δηλ. ό,τι πιστεύουμε σύμφωνα πάντα με τις "αιώνιες αλήθειες" της παραδοσιακής κοινωνίας χωρίς να βάλουμε στα πράγματα ένα ιστορικό προσδιορισμό και έτσι να καταλήγουμε πάντα στο ίδιο σημείο όπου οι "αιώνιες αλήθειες" διεκδικούν την κυριαρχία τους στα πάντα και απαιτούν παραίτηση από την κριτική σκέψη.
Τι ελευθερία πνεύματος και πράξεων να διεκδικήσεις, τη στιγμή που δεσπόζει η υποταγή σε ασάλευτες αρχές παρελθόντων αιώνων? Με τον τρόπο αυτό, δεν μπορεί να υπάρξει καμία πρόοδος στη γνώση. Η αλήθεια έχει ήδη καταγραφεί μια για πάντα, κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε το δυσνόητο μήνυμά της.
Ποιό μπορεί να είναι το πραγματικά νέο που θα μπορούσε να μας προσφέρει η υποταγή μας σε μια παραδοσιακή κοινωνία με τις "αιώνιες αλήθειες" της?
Σίγουρα απολύτως τίποτα!
Χρειάζεται μια διαρκής προστριβή και σύγκρουση μεταξύ, μιας κλειστής αμυντικής πνευματικότητας με τις "αιώνιες αλήθειες" της και μιας σύγχρονης ανοικτής κοινωνίας, μεταξύ δηλ. μιας δογματικής αλήθειας και μιας αλήθειας διαρκώς συζητήσιμης.
Ναι, είναι χρήσιμο να παίρνουμε κάτι από το παρελθόν, χρειάζεται όμως να το εισαγάγουμε στον χωρόχρονό μας και να το προεκτείνουμε σε κάτι νέο και έτσι μολονότι θα παραμένει υλικώς αμετάβλητο, πρέπει να είναι πάντα ανοικτό στο χρόνο. Αυτό είναι και το πραγματικό νόημα της λέξης ερμηνεύω.
Χρειάζεται επομένως να ερμηνεύουμε κάθε "αιώνια αλήθεια" ,χρειάζεται μια διαρκής αναδιαπραγμάτευση και αυτό γιατί τίποτα δεν είναι ακίνητο και αμετάβλητο.


2. Η παραδοσιαρχία συνεπάγεται την απόρριψη του μοντερνισμού. Και οι φασίστες και οι εθνικοσοσιαλιστές Ναζί, κυριολεκτικά λάτρευαν την τεχνολογία, ενώ οι διανοητές της παραδοσιαρχίας συνήθως την απορρίπτουν ως αντίθετη προς τις παραδοσιακές πνευματικές αξίες. Όμως, παρόλο που ο ναζισμός υπερηφανευόταν για τα βιομηχανικά του επιτεύγματα, ο εγκωμιασμός του μοντερνισμού δεν ήταν παρά η επιφάνεια μιας ιδεολογίας βασισμένης στην ιδέα Αίμα και Σώμα (Blut und Boden) κατά ην οποία, για να έχει αξία κάτι, θα πρέπει να έχει γίνει με πολύ μεγάλες θυσίες και με πολύ κόπο. Η απόρριψη του σύγχρονου κόσμου ήταν μεταμφιεσμένη σαν αντίκρουση του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, αλλά αφορούσε κυρίως στην απόρριψη του Πνεύματος του 1789 (και του 1776, φυσικά). Ο Διαφωτισμός για τους άχρονους φασίστες και η Εποχή του Ορθολογισμού, γίνεται αντιληπτή ως απαρχή ενός σύγχρονου μεσαίωνα. Κατ’ αυτή την έννοια, ο άχρονος φασισμός μπορεί να οριστεί ως ανορθολογισμός.

3. Ο ανορθολογισμός βασίζεται επίσης στη λατρεία της δράσης για τη δράση. Επειδή η δράση είναι από μόνη της όμορφη, πρέπει να αναλαμβάνεται πριν, ή χωρίς, οποιαδήποτε σκέψη. Η σκέψη είναι μια μορφή αποδυνάμωσης, μια μορφή τροχοπέδης. Επομένως, η κουλτούρα είναι ύποπτη, στο βαθμό που ταυτίζεται με την κριτική στάση. Η καχυποψία απέναντι στον κόσμο της διανόησης αποτελούσε πάντοτε σύμπτωμα του άχρονου φασισμού, από την υποτιθέμενη ρήση του Γκέμπελς («όταν ακούω να μιλάνε για κουλτούρα αρπάζω το όπλο μου») μέχρι τη συχνή χρήση εκφράσεων όπως «εκφυλισμένοι διανοούμενοι» ή «κουλτουριάρηδες». Έτσι οι επίσημοι φασίστες διανοούμενοι ασχολούνταν κυρίως με το να επιτίθενται στον σύγχρονο πολιτισμό και την διανόηση, που έχουν προδώσει τις παραδοσιακές αξίες.

4. Καμιά συγκρητιστική πίστη δεν αντέχει στην αναλυτική κριτική. Το κριτικό πνεύμα κάνει διακρίσεις μεταξύ των εννοιών, και αυτές οι διακρίσεις αποτελούν σημάδι μοντερνισμού. Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα επαινεί τη διαφωνία ως μέθοδο βελτίωσης της γνώσης. Για τον άχρονο φασισμό, η διαφωνία είναι προδοσία.

5. Εξάλλου, η διαφωνία αποτελεί σημάδι ποικιλομορφίας. Ο άχρονος φασισμός καλλιεργεί και αναζητεί τη συναίνεση με το να οξύνει και να εκμεταλλεύεται το φυσικό φόβο του διαφορετικού. Η πρώτη έκκληση ενός φασιστικού ή πρώιμου φασιστικού κινήματος είναι η έκκληση ενάντια στους παρείσακτους. Αυτούς δηλαδή που προέρχονται απ έξω, κουβαλώντας μια διαφορετική άποψη ή κουλτούρα. Επομένως, ο άχρονος φασισμός είναι εξ ορισμού ρατσιστικός.

6. Ο άχρονος φασισμός πηγάζει από την ατομική ή κοινωνική απογοήτευση. Αυτός είναι και ο λόγος που ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η επίκληση προς μια απογοητευμένη μεσαία τάξη που μαστιζόταν από μια οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη και φοβισμένη από την πίεση που ασκούσαν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Παρ όλα αυτά όμως δεν διστάζει να συμπράξει με τα «φωτισμένα μυαλά» , τους νεοφιλελεύθερους του Μίλτον Φρήντμαν και της Σχολής του Σικάγου με οδυνηρά αποτελέσματα για την μεσαία τάξη. Στην εποχή μας, που οι παλιοί «προλετάριοι» είναι πλέον μικροαστοί (και τα λούμπεν στοιχεία είναι κατά κανόνα αποκλεισμένα από την πολιτική σκηνή), ο φασισμός του αύριο θα βρει το ακροατήριό του σ’ αυτή τη νέα πλειοψηφία.
Έτσι σήμερα, στην πατρίδα μας, ο άχρονος φασισμός, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την οικονομική κρίσι που περνάει τώρα η χώρα μας και η οποία έχει σοκάρει ψυχολογικά και έχει διώξει το χαμόγελο από εκατομμύρια συνέλληνες. Το μεγαλύτερο κακό είναι η απώλεια της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, αυτή δυστυχώς είναι η ψυχολογική κατάσταση που θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν όλοι οι βοναπάρτηδες του σήμερα διαβλέποντας την δημιουργία, ένεκα της κρίσης, μιας λευκής σελίδας , εύφορο έδαφος για την επανεγγραφή των δικών τους καταστροφολάγνων ιδεολογιών.



7. Στους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν έχουν πλέον ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα, ο άχρονος φασισμός λέει πως το μοναδικό τους προνόμιο είναι το πιο κοινό, ότι έχουν γεννηθεί στην ίδια χώρα. Αυτή είναι και η απαρχή του εθνικισμού. Άλλωστε, το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει ταυτότητα στο έθνος είναι οι εχθροί του. Έτσι, στη ρίζα της άχρονης φασιστικής ψυχολογίας υπάρχει μια εμμονή με τις συνωμοσίες, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν πολιορκημένοι. Ο πιο εύκολος τρόπος να πολεμήσεις μια συνωμοσία είναι η επίκληση στην ξενοφοβία.

8. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο και την δύναμη των εχθρών τους Έτσι, με μια συνεχή μετατόπιση της ρητορικής εστίασης, οι εχθροί είναι ταυτόχρονα πολύ ισχυροί και πολύ αδύναμοι. Αυτός όμως, είναι και ο λόγος που, οι φασιστικές κυβερνήσεις είναι καταδικασμένες να χάνουν τους πολέμους τους, γιατί είναι, από την φύση τους, ανίκανες να κάνουν μια αντικειμενική εκτίμηση της δύναμης του εχθρού.

9. Για τον άχρονο φασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή• αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Επομένως, ο ειρηνισμός ισοδυναμεί με συναλλαγή με τον εχθρό. Είναι κακός, γιατί η ζωή είναι ένας συνεχής πόλεμος. Αυτό, όμως, επιφέρει ένα «σύμπλεγμα Αρμαγεδδώνα». Εφόσον οι εχθροί πρέπει να ηττηθούν, θα πρέπει να υπάρξει μια τελική μάχη, μετά από την οποία το κίνημα θα έχει υπό τον έλεγχό του ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια «τελική λύση», όμως, θα σημάνει την αρχή μιας περιόδου ειρήνης, μιας Χρυσής Εποχής, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με το δόγμα του συνεχούς πολέμου. Κανείς φασίστας ηγέτης δεν έχει καταφέρει ποτέ να λύσει αυτό το πρόβλημα.

10. Ο ελιτισμός αποτελεί χαρακτηριστική διάσταση κάθε αντιδραστικής ιδεολογίας, στο βαθμό που είναι θεμελιωδώς αριστοκρατικός, και ο αριστοκρατικός και μιλιταριστικός ελιτισμός συνεπάγεται την περιφρόνηση προς τους αδύναμους. Ο άχρονος φασισμός μπορεί να εκφράσει μόνο έναν λαϊκό ελιτισμό. Κάθε πολίτης του άχρονου φασιστικού συστήματος… «ανήκει στον καλύτερο λαό του κόσμου», τα μέλη του είναι… « οι καλύτεροι πολίτες», κάθε πολίτης.. « μπορεί (ή πρέπει) να γίνει μέλος του» .
Αλλά δεν μπορεί να υπάρχουν πατρίκιοι χωρίς πληβείους. Ο Ηγέτης που, γνωρίζει ότι η εξουσία δεν του απονεμήθηκε δημοκρατικά, γνωρίζει επίσης ότι η δύναμή του βασίζεται στην αδυναμία των μαζών• (οι μάζες, γι αυτόν, είναι αδύναμες, και γι’ αυτό χρειάζονται και αξίζουν έναν ηγεμόνα.) Και εφόσον η ομάδα είναι οργανωμένη ιεραρχικά (σύμφωνα με το στρατιωτικό πρότυπο), κάθε ηγέτης περιφρονεί τους υφισταμένους του, και καθένας απ’ αυτούς περιφρονεί τους κατωτέρους του καθώς και όλους όσους δεν ανήκουν στην ομάδα , αφού όπως θεωρείται δεδομένο, είναι κατώτεροι. Αυτό ενισχύει την αίσθηση του μαζικού ελιτισμού.

11. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική, όλοι μαθαίνουν, πως πρέπει να γίνουν ήρωες.
Σε κάθε μυθολογία, ο ήρωας είναι ένα εξαιρετικό ον και σε κάθε κοινωνία η έννοια του ήρωα είναι ταυτισμένη με την στάση που κρατάει κάποιος όταν, κάτω από λίαν αντίξοες συνθήκες επιβίωσης, χρειάζεται να ριψοκινδυνεύσει, να ρισκάρει δηλαδή την σωματική ακεραιότητά του για να βοηθήσει αυτούς που βρίσκονται σε βέβαιο κίνδυνο, κάτι τέτοιο βέβαια, στις πολιτισμένες κοινωνίες, δεν αποτελεί καθημερινό φαινόμενο , αλλά για την άχρονη φασιστική ιδεολογία ο ηρωισμός είναι ο κανόνας. Αυτή η λατρεία του ηρωισμού συνδέεται στενά με τη λατρεία του θανάτου. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα συνθήματα που είχαν οι ισπανοί φαλαγγίτες ήταν το «viva la muerte» («ζήτω ο θάνατος»). Στις μη φασιστικές κοινωνίες, ο απλός λαός μαθαίνει ότι ο θάνατος είναι κάτι το δυσάρεστο που όμως πρέπει να το αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια• Αντίθετα, ο άχρονος φασίστας ήρωας αποζητά τον ηρωικό θάνατο, ο οποίος διαφημίζεται και οι οπαδοί μαθαίνουν ότι είναι ένας οδυνηρός τρόπος για να περάσουν σε μια μεταφυσική ανώτερη κατάσταση, σαν μια μεγάλη ανταμοιβή εξ αιτίας μιας ηρωικής ζωής. Ο άχρονος φασίστας ήρωας ανυπομονεί να πεθάνει. Μέσα στην ανυπομονησία του, συχνά στέλνει τους άλλους στο θάνατο.

12. Επειδή και ο συνεχής πόλεμος και ο ηρωισμός είναι δύσκολα παιχνίδια, ο άχρονος φασίστας μεταθέτει τον πόθο του για εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Έτσι προκύπτει η διδασκαλία της υπεροχής του αρσενικού χαρακτήρα, που συνεπάγεται αφενός την περιφρόνηση προς κάθε τι το θηλυκό και αφετέρου την καταδίκη παρεκκλινουσών ερωτικών συνηθειών, όπως η αγνότητα ή η ομοφυλοφιλία. Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο άχρονος φασίστας ήρωας προτιμά να παίζει με τα όπλα – σαν φαλλικό υποκατάστατο.

13. Ο άχρονος φασισμός βασίζεται σε έναν επιλεκτικό λαϊκισμό, έναν ποιοτικό λαϊκισμό, θα έλεγε κανείς.
Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες έχουν ατομικά δικαιώματα, αλλά οι πολίτες συνολικά έχουν πολιτική επιρροή μόνο από ποσοτική άποψη — ακολουθούνται οι αποφάσεις της πλειοψηφίας. Για τον άχρονο φασισμό, όμως, τα άτομα ως άτομα δεν έχουν δικαιώματα, και ο Λαός γίνεται αντιληπτός σαν ποιότητα, σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την Κοινή Βούληση. Και επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο Ηγέτης παριστάνει το διερμηνέα τους. Έχοντας χάσει την εξουσία της αντιπροσώπευσης, οι πολίτες δεν πράττουν• καλούνται μόνο να παίξουν το ρόλο του Λαού. Έτσι, ο Λαός δεν είναι παρά ένα θεατρικό εφεύρημα
Λόγω του ποιοτικού λαϊκισμού του, ο άχρονος φασισμός πρέπει να είναι κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. Μια από τις πρώτες φράσεις που είπε ο Μουσολίνι στο ιταλικό κοινοβούλιο ήταν «Θα μπορούσα να μετατρέψω αυτό το βουβό και καταθλιπτικό μέρος σε στρατόπεδο για τις σπείρες μου» — οι «σπείρες» είναι μια υποδιαίρεση της παραδοσιακής ρωμαϊκής λεγεώνας. Βέβαια, αμέσως βρήκε καλύτερο καταυλισμό για τις σπείρες του, αλλά λίγο αργότερα διέλυσε το κοινοβούλιο. Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Χίτλερ μόλις, με δημοκρατικό τρόπο, ανέλαβε την εξουσία. Όποτε ένας πολιτικός αμφισβητεί τη νομιμότητα ενός κοινοβουλίου με την δικαιολογία πως δεν αντιπροσωπεύει πλέον τη Φωνή του Λαού, αρχίζει και μυρίζει άχρονο φασισμό.

14. Ο άχρονος φασισμός μιλάει την «Νέα Ομιλία». Η Νέα Ομιλία επινοήθηκε από τον Όργουελ στο βιβλίο του 1984, ως επίσημη γλώσσα του Αγγλικού Σοσιαλισμού. Αλλά και σε πολλές μορφές δικτατορίας συναντά κανείς άχρονοφασιστικά χαρακτηριστικά ομιλίας. Όλα τα ναζιστικά και φασιστικά σχολικά εγχειρίδια χρησιμοποιούσαν φτωχό λεξιλόγιο και στοιχειώδη σύνταξη, με σκοπό να περιορίσουν τη διάδοση των εργαλείων της σύνθετης και κριτικής σκέψης. Αλλά πρέπει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε άλλα είδη Νέας Ομιλίας, ακόμα κι αν παίρνουν τη φαινομενικά αθώα μορφή ενός δημοφιλούς τοκ-σόου.

Ο άχρονος φασισμός βρίσκεται πάντα γύρω μας, πολλές φορές με πολιτικά.
Θα ήταν πολύ ευκολότερο, για μας, αν εμφανιζόταν στην παγκόσμια σκηνή κάποιος και να έλεγε… «Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς, θέλω να παρελάσουν ξανά οι Μελανοχίτωνες στις ιταλικές πλατείες, θέλω να ξαναδώ τα Ες-Ες». Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο απλή. Ο άχρονος φασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο. Ακόμα και με την μορφή μιας ΜΚΟ ή και ενός πολιτιστικού ή φιλοσοφικού σωματείου. Είναι καθήκον μας να τον αποκαλύπτουμε και να καταδεικνύουμε οποιαδήποτε από τις νέες εκφάνσεις του — κάθε μέρα, σε κάθε μέρος του κόσμου

Η δημοκρατική ελευθερία είναι μια ατέρμονη διαδικασία και γι αυτό η δράση του κάθε ανθρώπου διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ιστορίας. Αυτό που χρειάζεται είναι να λειτουργούμε όπως έλεγε ο Σωκράτης για τον εαυτό του, σαν αλογόμυγα μέσα στην κοινωνία, ώστε κάποιοι να χάνουν ακόμα και τον ύπνο τους μόνο και μόνο επειδή υπάρχουμε. Πάντως ότι κάνουμε, πρέπει να το κάνουμε γιατί αφ ενός οφείλουμε να υποστηρίζουμε τους συνανθρώπους μας απέναντι σε όλους αυτούς τους επικίνδυνους βλάκες, τους άχρονους φασίστες, αν και εκ των προτέρων γνωρίζουμε πως...δεν θα τους πείσουμε ακόμα και αν τους πείσουμε.
Η συνειδητοποίηση αυτής της κατάστασης είναι που πολλές φορές θα μας απογοητεύσει, πράγμα που το γνωρίζουν πολύ καλά οι κάθε λογής βοναπάρτηδες και γι αυτό θα προσπαθούν να μας ποδηγετούν για να αποχωρούμε από τις διαδικασίες της δημοκρατικής κοινωνίας. Ο πραγματικός όμως λόγος που πρέπει να βγαίνουμε από τα τείχη της σιωπής μας, είναι για να μη κλειστούμε μέσα σε οποιαδήποτε τείχη, αλλά να προχωράμε σε επικοινωνία με ολόκληρο τον κόσμο, με όλους όσους είναι γύρω μας αλλά και όχι μόνο με αυτούς. Έτσι κάθε φορά που θα αποκλειόμαστε από κάπου πρέπει να ξέρουμε πως ποτέ δεν θα αποκλειστούμε από ένα μέρος τόσο μεγάλο, ώστε να μην απομένει κάποιο άλλο, ακόμα μεγαλύτερο. Η υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε στους γύρω μας, ποτέ δεν είναι ανώφελη... με το να ακουστούμε, να γίνουμε ορατοί, με την έκφρασή μας, τις χειρονομίες μας, τη σιωπηλή επιμονή μας, τα γραπτά μας, ακόμα και μόνο με την παρουσία μας.
Το σίγουρο είναι πως, όσο και να προσπαθούν οι διάφοροι βοναπάρτηδες να ελέγξουν την κατάσταση στον μικρόκοσμο που λειτουργούν, η ορμή της εξέλιξης της ιστορίας θα τους ξεπεράσει, θα τους αφήσει πίσω και δεν θα μιλάμε γι αυτούς παρά μόνο όταν αναφερόμαστε σε κάποιους σκοτεινούς μεσαίωνες της ιστορίας.
Ως τότε βέβαια θα πρέπει να είμαστε… άμμος στα μάτια τους και να περιμένουμε καρτερικά πότε θα ευοδώσουν οι συγκυρίες για μια πιο αποτελεσματική δράση.

Τα φασιστικά μορφώματα, πρέπει να γνωρίζουμε, πως είναι καταδικασμένα να βγαίνουν με ημερομηνία λήξης, διότι δεν είναι παρά το αποτέλεσμα ενός κυκεώνα, με βασικό δομικό στοιχείο την «επικίνδυνη βλακεία» και όταν μιλάω για «επικίνδυνη βλακεία», δεν αναφέρομαι σε άτομα που απ΄όσα λένε και απ όσα κάνουν να γίνεται φανερό πως δεν είναι και πολύ έξυπνα, αυτά θα τα αποκαλούσα απλοϊκούς ή έντιμους βλάκες αλλά για μια άλλη κατηγορία ανθρώπων, που ενώ έχουν μια μεγάλη ευφυΐα, καταφέρνουν να την ακυρώσουν εξαιτίας των διαφόρων ψυχολογικών προβλημάτων τους. Έτσι αν και έχουμε να κάνουμε με έξυπνους ανθρώπους, τα αποτελέσματα των πράξεών τους μας αναγκάζει να τους λέμε και αυτούς βλάκες. Παρατηρώντας τους καλύτερα διαπιστώνουμε πως αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι πάντα πεπεισμένοι για την ηθική ανωτερότητά τους και αυτό επειδή προσαρμόζουν πάντα την ηθική στα μέτρα της νοητικής τους ικανότητας, γι΄αυτό το λόγο και διάλεξαν να υπηρετούν την πνευματικότητα της δύναμης αντί γι΄αυτή της αγάπης. Γι΄αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορούμε να μιλάμε για έλλειψη ευφυΐας αλλά για την αποτυχία της. Είναι όλοι αυτοί που πιστεύουν πως έχουν βγει έξω από την μυθική σπηλιά του Πλάτωνα και αφού έχουν δει το αληθινό φως, αποτελούν την ελίτ του πνεύματος που έχει το ηθικό δικαίωμα να κάνει ότι θέλει για να εξουσιάσει τους άλλους και να τους οδηγήσει στη δικιά τους αλήθεια.
Η Δημοκρατία γνωρίζει πολύ καλά όλα αυτά αλλά επιτρέπει στους κόλπους της την ύπαρξη αντιδημοκρατικών ομάδων, ακόμα και κομμάτων που, αν βγουν στην εξουσία θα καταλύσουν κάθε δημοκρατικό θεσμό.
Αυτό όμως που θέλει μεγάλη προσοχή, είναι η αδίστακτη στάση των ομάδων αυτών απέναντι στην κριτική και στους ανθρώπους που ασκούν κριτική. Προκειμένου να εξουδετερωθεί αυτός που τους κρίνει, οι περισσότερες δεν έχουν πρόβλημα να χρησιμοποιήσουν κάθε αθέμιτο μέσο, με βάση την αντίστροφη ηθική τους. Έτσι λοιπόν, αν ένα μέλος μια τέτοιας ομάδας, μια προβληματική προσωπικότητα δηλαδή, εξαναγκαστεί να δώσει μάχη, θα την δώσει με τον πνευματικώς ευκολότερο τρόπο και επομένως ανηθικότερο, δηλ. με το ψέμα, τη ραδιουργία, τη διαστροφή όλων όσων λέει ο αντίπαλός του και τη συκοφαντία και αυτό γιατί γι αυτόν , ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ας μη ξεχνάμε πως η κάθε ομάδα απ αυτές ισχυρίζεται πως κατέχει τη μοναδική συνταγή για τη σωτηρία της ανθρωπότητας και πρέπει τώρα όλοι οι άνθρωποι να πάρουν θέση ή με την ομάδα ή με τον ολοκληρωτικό αφανισμό της ανθρωπότητας .Όποιος ασκεί κριτική και παρεμποδίζει την διάδοση της οργάνωσης, παρεμποδίζει και το έργο της σωτηρίας του κόσμου και λογίζεται σαν εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας. Γι αυτό το λόγο πρέπει να εξουδετερωθεί, για το καλό της ανθρωπότητας, η σωτηρία της ανθρωπότητας έχει προτεραιότητα, όχι η ζωή και η υπόληψη του "εγκληματία"!
Οι ομάδες αυτές έχουν συνήθως ολοκληρωτικές δομές και δεν ανέχονται αντιρρήσεις. Καταπατούν παράφορα τα ανθρώπινα δικαιώματα των οπαδών .Όμως κάθε φορά που αντιμετωπίζουν κάποιον που τους κρίνει, θυμούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και χαρακτηρίζουν ακόμη και την πλέον καλόπιστη και αντικειμενική κριτική ως... μεσαίωνα, μισαλλοδοξία, διωγμό ή ακόμα και ναζισμό.
Όλες οι ομάδες αυτές, έχουν άριστα οργανωμένες μυστικές υπηρεσίες που φροντίζουν για την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια και γι αυτό φακελώνουν και βάζουν στο στόχαστρό τους οποιονδήποτε τολμήσει να ασκήσει εναντίον τους κριτική και να αποκαλύψει το αληθινό τους πρόσωπο, πίσω από τα τόσα άλλα προσωπεία.

Μεταξύ τους οι οργανώσεις αυτές δεν έχουν σχέσεις και αυτό γιατί κανένας ολοκληρωτισμός δεν ανέχεται δίπλα του άλλο ολοκληρωτισμό. Και όμως, μπροστά σ ένα κοινό εχθρό, ενώνονται εναντίον του "εγκληματία" που τόλμησε να τους κάνει κριτική.
Οι επικίνδυνες αυτές ομάδες ασκούν τρομοκρατία μηνύσεων και χρησιμοποιούν δικηγόρους, ομοϊδεάτες τους, οι οποίοι έχουν γνώση των πραγμάτων και χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους με τις ομάδες, ιδιαίτερα σε ότι αφορά στη δυσφήμιση.
Στην παρούσα συγκυρία που η παγκόσμια οικονομική και κοινωνική κρίση γιγαντώνονται, είναι πολλοί και από διαφορετικά κοινωνικά πλαίσια εκείνοι που ψάχνουν να βρουν ένα σημείο επανεκκίνησης. Εκείνο, δηλαδή, από όπου θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε για να βάλουμε τάξη στη δύσκολη φάση που περνά ο πολιτισμός μας. Είναι σίγουρο ότι κανείς δεν κατέχει το κλειδί που μπορεί να μας οδηγήσει σε μια πραγματικά αειφόρα λύση. Επίσης, μοιάζει να απουσιάζει ένα συμπαγές όραμα, ικανό να αποτελέσει την πηγή έμπνευσης για όλους μας ώστε να αποκτήσουμε κίνητρο για να το ακολουθήσουμε. Σήμερα, πολύ περισσότερο από τα προηγούμενα χρόνια, επικρατεί μια διάχυτη αίσθηση ανασφάλειας στις καρδιές μας. Ο πολιτισμός μας μοιάζει σαν να περνά από μια φάση «οικουμενικής κατάθλιψης» η οποία εκδηλώνεται τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο. Για να ξεπεράσουμε τη σημερινή «στενωπό» προκειμένου να φτάσουμε σε ένα αποδεκτό μοντέλο λύσης, φαίνεται πως απαιτείται ο συνδυασμός πολλών παραμέτρων και δυνάμεων από διαφορετικές τάσεις και ιδεολογίες.
Και το πρώτο ερώτημα είναι: Μήπως τελικά ο δυτικός πολιτισμός έχει «ποντάρει» σε «λάθος φύλλο»; Πολλοί θεωρούν ότι έχουμε δημιουργήσει μια πολιτισμική εξίσωση που είναι πολύ πιθανό να μη βγαίνει. Κανένας δε θέλει να παραδεχτεί ανοιχτά την πιθανότητα μιας τόσο μεγάλης συλλογικής αποτυχίας που αγγίζει οικουμενικές διαστάσεις Ίσως η λύση που ψάχνουμε να είναι ανέφικτη, διότι είναι σύνθετη και εξαιρετικά δύσκολη – ως και αδύνατη τελικά στην εφαρμογή της. Ισχύει όμως και το αντίθετο: μπορεί να είναι τόσο απλή, που να χρειάζεται μονάχα την υπομονή μας ωσότου να συνειδητοποιήσουμε «πού βρισκόμαστε» και στη συνέχεια να επανεξετάσουμε την «κατεύθυνση» μας ως προς τους κοινωνικούς και ουμανιστικούς μας στόχους – και όχι μόνο σε σχέση με τους οικονομικούς, όπως κάναμε μέχρι σήμερα. Όπως και να έχει η κατάσταση, το μόνο σίγουρο είναι ότι πρέπει λειτουργήσουμε όσο πιο συλλογικά μπορούμε, να μην σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, και να προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να βρούμε τη «λύση».
Αυτή, ακριβώς, την «λύση», είναι που θα προσπαθήσουν να μας σερβίρουν οι διάφορες ομάδες του άχρονου φασισμού. Δεν πρέπει να «τσιμπήσουμε» και αυτό επειδή το σίγουρο είναι πως, δεν θα πρόκειται παρά για ένα «ξαναζεσταμένο πιάτο» με κάποιο άλλο όνομα.
Δεν υπάρχει καμία περίπτωση, κάποια από αυτές τις ομάδες να έχει την «λύση» , όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο.
Εμείς, δεν πρέπει, ούτε λεπτό, να ξεχνάμε τα 14 θεμελιώδη χαρακτηριστικά του άχρονου φασισμού και να τα καταδεικνύουμε όπου και αν τα συναντήσουμε.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, Θεόσοφοι
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 13 Μαρ 2014, 12:50 
Χωρίς σύνδεση
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 23 Οκτ 2007, 12:31
Δημοσ.: 82
Πολύ ωραίο κείμενο, έτσι...... περιεκτικό.

Εμένα φίλε μου με έπεισες, αλλά δε μπορώ να γραφτώ γιατί είμαι ήδη σε μία ομάδα αυτοκτονίας και έχω αφιερώσει τη ζωή μου και το χρόνο μου εκεί. Θα ερχόμουν, αλλά δε προλαβαίνω.

_________________
μα εγώ μ' ένα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω από τις λύπες θα πετάξω
θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό, θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω.....


Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 18 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα 1, 2  Επόμενο

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group