forum.math.uoa.gr

Forum του Τμήματος Μαθηματικών
Ημερομηνία 20 Νοέμ 2017, 13:53

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]




Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 165 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1 ... 7, 8, 9, 10, 11  Επόμενο
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 07 Νοέμ 2012, 18:18 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 25 Σεπ 2007, 17:31
Δημοσ.: 4235
kamenos έγραψε:
ΑΣ ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ


....

Παράτα τα ποιήματα των αλλων και γράψε κανένα δικό σου,έχεις καιρό να γράψεις,τι μου χεις φτιάξει ολόκληρο τόπικ :D

Για να μαι οντοπικ
Παράθεση:
Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

_________________
https://www.youtube.com/watch?v=wbZuBDJVHEI


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 10 Νοέμ 2012, 15:12 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 06 Φεβ 2009, 15:51
Δημοσ.: 1285
Τοποθεσια: Odin's Valhalla
3 αποσπασματα ποιηματων του Βρεττακου για τον Ταυγετο:

''Δεν ήταν βουνό . Ήταν το πρώτο ποίημα που ανοίγοντας τα μάτια μου διάβασα , ο πρώτος μου φίλος που συνόριαζε με το φως .
Και γι αυτό μετονόμασα τον Ταύγετο το ,ορος Αγάπη .''

''...ανεβαίνω απ' τα σπλάχνα σου κ'επιστρέφω στα σπλάχνα σου.
Στις ρυτίδες μου ρέει φώς απ'το φώς σου και θλίψη απ' τη θλίψη σου......γιατί είναι εδώ που ανάπνεα τόν αέρα σου κι όλο το σώμα μου έφεγγε. Άκουσα μέσα μου την ψυχή μου που συνομιλούσε μαζί του και την ανακάλυψα...."

''...Μην με μαρτυρήσεις!
Και προπαντός να μην του πεις πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!
Καθώς κοιτάς τον Ταΰγετο, σημείωσε τα φαράγγια που πέρασα.
Και τις κορφές που πάτησα. Και τα άστρα
που είδα. Πες τους από μένα, πες τους από τα δάκρυά μου,
ότι επιμένω ακόμη πως ο κόσμος
είναι όμορφος!''

_________________
As I ride with the Valkyries through the mountains...



Spoiler:
Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 17 Νοέμ 2012, 15:40 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 25 Σεπ 2007, 17:31
Δημοσ.: 4235
Howling at a Concrete Moon is a poem written by Moe Szyslak and edited by Lisa Simpson.

Howling at a concrete moon,
My soul smells like a dead pigeon after three weeks.
I shut my window and go to sleep.
In my dream I eat corn with my eyes.

Ας κάνω και μια μετάφρααση :P

Ουρλιάζοντας σε ένα τσιμεντένιο φεγγάρι,
η ψυχή μου μυρίζει σαν νεκρό περιστέρι τριών εβδομάδων.
Κλείνω το παράθυρό μου και πάω να κοιμηθώ.
Στα όνειρά μου τρώω καλαμπόκι με τα μάτια μου.

http://simpsonswiki.net/wiki/Howling_at_a_Concrete_Moon

_________________
https://www.youtube.com/watch?v=wbZuBDJVHEI


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 16 Ιαν 2013, 10:30 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφή: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3269
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
«Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.
’Άκου θά'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.»


Κατερίνα Γώγου

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 13 Φεβ 2013, 22:44 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 25 Σεπ 2007, 17:31
Δημοσ.: 4235
I had a cat named Snowball...
She died!
She died!
Mom said she was sleeping...
She lied!
She lied!
Why oh why is my cat dead?
Couldn't that Chrysler hit me instead?

_________________
https://www.youtube.com/watch?v=wbZuBDJVHEI


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 08 Μαρ 2013, 21:53 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 15 Μαρ 2007, 12:37
Δημοσ.: 2388
barney έγραψε:
kamenos έγραψε:
ΑΣ ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ


....

Παράτα τα ποιήματα των αλλων και γράψε κανένα δικό σου,έχεις καιρό να γράψεις,τι μου χεις φτιάξει ολόκληρο τόπικ :D



Χαχαχα, Barney, αυτό τώρα το είδα :P (the awkward moment you realize that you haven' t use emoticon on forum for many years)

Θα ποστάρω κάποια στιγμή φίλε, αν μου κάνει κέφι όμως :P Επίσης, θα πρέπει να υπάρχει και κάποιο υλικό για να γίνει αυτό.
Προς το παρόν συνεχίζω να απολαμβάνω τα δικά σου :) (τώρα όμως το παράκανα με τα emoticons)

Επίσης, μου αρέσει πολύ που είδα ότι έχετε ποστάρει μερικά πολύ δυνατά ποιήματα της Γώγου.

Για να μείνω εντός topic, ένα ποίημα που ξαναδιάβασα πρόσφατα (ίσως not that good για όλα τα γούστα, αλλά σχετικά γνωστό):

Was es ist
Es ist Unsinn
sagt die Vernunft
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Es is Unglück
sagt die Berechnung
Es ist nichts als Schmerz
sagt die Angst
Es ist aussichtslos
sagt die Einsicht
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Es ist lächerlich
sagt der Stolz
Es ist leichtsinnig
sagt die Vorsicht
Es ist unmöglich
sagt die Erfahrung
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Erich Fried


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 08 Μαρ 2013, 23:00 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 15 Μαρ 2007, 12:37
Δημοσ.: 2388
Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Απόσπασμα από: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tribut ... ofwtos.htm


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 19 Ιούλ 2013, 14:04 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφή: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3269
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
"Θέλω να περιγράψω το σώμα σου. Το σώμα σου είναι απέραντο. Το σώμα σου
είναι ένα λεπτό ροδοπέταλο σ' ένα ποτήρι καθαρό νερό. Το σώμα σου
ένα άγριο δάσος με σαράντα μαύρους ξυλοκόπους. Το σώμα σου
βαθιές νοτισμένες κοιλάδες πριν βγει ο ήλιος. Το σώμα σου
δυο νύχτες με καμπαναριά, με διάττοντες και μ' εκτροχιασμένα τραίνα.
Το σώμα σου
ένα ημίφωτο μπαρ με μεθυσμένους ναύτες και καπνέμπορους· χτυπάνε στράκες,
σπάζουν ποτήρια, φτύνουν, βλαστημούν. Το σώμα σου
ένας ολάκερος στόλος – υποβρύχια, θωρηκτά, κανονιοφόροι· θορυβώδεις
άγκυρες ανεβαίνουν· τρέχουν νερά στο κατάστρωμα· ένας μούτσος
πηδάει απ' το κατάρτι στη θάλασσα. Το σώμα σου
πολύφωνη σιωπή σκισμένη από 5 μαχαίρια, 3 ξιφολόγχες κ' 1 σπαθί. Το σώμα σου
μια διάφανη λίμνη, – στο βυθό της φαίνεται η λευκή βουλιαγμένη πολιτεία.
Το σώμα σου
ένα τεράστιο ακάθεκτο χταπόδι μες στη γυάλα του φεγγαριού
με ματωμένα πλοκάμια
πάνω απ' τις φωταγωγημένες λεωφόρους, όπου το απόγευμα
πέρασε αργόπρεπα η κηδεία του τελευταίου αυτοκράτορα.
Πολλά λουλούδια πατημένα
μένουν στην άσφαλτο βρεγμένα με βενζίνη. Το σώμα σου
ένα παλιό μπορντέλο της οδού Προαστίου με γριές πουτάνες, βαμμένες
με λιπαρά φτηνά κραγιόνια· φοράνε ψεύτικες μακριές βλεφαρίδες·
είναι και μια νεαρή πρωτόπειρη, – ηδονίζεται μ' όλους τους πελάτες,
αφήνει τα λεφτά στο κομοδίνο της, ξεχνάει να τα μετρήσει. Το σώμα σου
είναι ένα ρόδινο μικρό κορίτσι· κάθεται κάτω απ' τη μηλιά και τρώει
μια φέτα φρέσκο ψωμί και μια κόκκινη αλατισμένη ντομάτα· κάθε τόσο
χώνει κ' ένα άνθος της μηλιάς στα στήθη της. Το σώμα σου
ένα τζιτζίκι στ' αυτί του τρυγητή, – ρίχνει μια σκιά μενεξελιά
στον μελαμψό λαιμό του
και τραγουδάει μονάχο του όσα δεν μπορούν να πουν όλα μαζί τα σταφύλια.
Το σώμα σου
είναι ένα ξάγναντο μεγάλο αλώνι στην κορφή του λόφου –
έντεκα ολόλευκα άλογα αλωνίζουνε τα στάχυα της Γραφής· χρυσάφι τ' άχυρα
καρφώνουνε μικρούς καθρέφτες στα μαλλιά σου και λαμποκοπούν
τα τρία ποτάμια
όπου μεγάλες μαύρες αγελάδες με αδαμάντινα στέμματα σκύβουν,
πίνουν νερό και κλαίνε. Το σώμα σου είναι απέραντο.
Το σώμα σου απερίγραπτο. Και θέλω να το περιγράψω,
να το κρατήσω πιο σφιχτά στο σώμα μου, να το χωρέσω και να με χωρέσει."

Γιάννης Ρίτσος

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Νοέμ 2013, 00:47 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 04 Φεβ 2011, 03:20
Δημοσ.: 760
Τοποθεσια: Math Labs
Υπομονή. Δεν τελείωσαν όλα.
Σ'αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα
Ούτε σε μια μέρα
Ούτε σε μια ζωή.

Στην άκρη της νύχτας
- για σε το λέω, απελπισμένε -
στην άκρη της νύχτας
πάνω σε κάποιο κλαρί
κρέμεται μια ελπίδα.
Το ίδιο και για σένα
- Στραγγαλιστή-
στην άκρη κάποιου κλαδιού
Κρέμεται μια αγχόνη.

Υπομονή μόνο. Άς πηγαίνουν όλα αργά,
Άς δείχνουν όλα λυπημένα
( μετά τη δύση της μέρας ή μετά τη δύση της ζωής ).
Άς λενε..
Πως ο θεός έπλασε τον κόσμο
σ' επτά μόνο μέρες.
Σ' επτά μόνο μέρες δε μπορείς
να χτίσεις ούτ' έναν πύργο στην Ισπανία !

Αλλά - πολλές φορές - καλά είναι και τα ψέματα.
Σβήνουν κι' αυτά κάποιες δίψες.
Νάναι μόνο καθαρά. Καθαρά ψέματα
Όχι βρωμισμένα μ' Αλήθειες !
Επι τέλους θέλουμε ένα βρώμικο ψέμα
Για να γλυτώσουμε απ' τις φκιασιδωμένες αλήθειες.


Μενέλαος Λουντέμης

_________________
A journey of a thousand miles begins with a single step.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 24 Νοέμ 2013, 14:53 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφή: 09 Νοέμ 2008, 18:16
Δημοσ.: 630
http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG4818

_________________
http://youtu.be/ENXk236ZN9o


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 10 Δεκ 2013, 16:34 
Χωρίς σύνδεση
Banned

Εγγραφή: 17 Νοέμ 2013, 18:14
Δημοσ.: 237
http://el.wikiquote.org/wiki/%CE%91%CE% ... F%80%CE%B7


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Φεβ 2014, 14:50 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφή: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3269
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν..
πασχίζοντας ανόητα..
να εξασφαλίσουμε..
μια θέση... στην αντίληψη των άλλων!!

Γ.Ρίτσος

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 25 Αύγ 2014, 12:13 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφή: 15 Ιαν 2008, 12:38
Δημοσ.: 727
Παραθέτω το αγαπημένο μου ποίημα και εύχομαι σε όλους καλό χειμώνα!

ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ (Ανδρέας Λασκαράτος)

Καλοκαίρι σε λένε ειρωνικώς.

Κακοκαίρι ήθελ' είναι το όνομά σου.

Εσύ μας καις, μας ψένεις ανηλεώς·

Και ξεραίνεις τη Γη με τη φωτιά σου

Μας λύεις, μας λιώνεις, μας ρουφάς, μας τρως,

Σύρε στην κάταρά μας, σύρε χάσου.

Γιατί εσύ 'σαι ο καιρός ο πλέα κακός,

Ο Χειμώνας είν' άγιος εμπροστά σου.


* *


Κακοκαίρι ξερό και διψασμένο,

Σύρε στο πυρ το εξώτερο όθε εβγήκες,

Γιατί βεβαίως εκείθε είσαι βγαλμένο.

Μας γεμίζεις κουνούπια, σκορπιούς, σφήκες,

Και κάθ' άλλο ερπετό φαρμακεμένο.

Με την τόση φωτιά σου εδώ που εμπήκες.

Ναι, ξέρω, θα μου πεις

Πως με τα 'πωρικά σου μας δροσίζεις.

Μα φύγε, να χαθείς,

Και χάρου τα όλα κείνα που χαρίζεις.

_________________
That's all folks!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 03 Οκτ 2014, 13:31 
Χωρίς σύνδεση
Regular Forumer

Εγγραφή: 06 Δεκ 2008, 13:17
Δημοσ.: 3269
Τοποθεσια: Μακριά, πολύ μακριά
Σαν σήμερα, μια ασυμβίβαστη, δυνατή αλλά κι ευαίσθητη ψυχή,
αποφάσισε... "τον θάνατο στο θάνατο γιατί αγάπαγε πολύ τη ζωή”...

«Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια
μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια απο καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.»

Κατερίνα Γώγου

_________________
77...


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Και τώρα λίγη Ποίηση...
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 21 Οκτ 2014, 18:05 
Χωρίς σύνδεση

Εγγραφή: 17 Ιούλ 2014, 19:06
Δημοσ.: 16
Μην αργείς. Τούτο μόνο σου λέω. Μην αργείς.
Γιατί, σε λίγο, σαν θα χτυπάς την πόρτα μου,
θα νομίζω πως είναι τα γηρατειά,
πως είν' ο χειμώνας, πως είν' ο θάνατος.
Μην αργείς.

Στάσου κι αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια,
κι απ' τους δρόμους που περνάς.
Απ' τα παράθυρα κρέμουνται τα χέρια μου
και σε καλούν.
Στάσου κι αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια.
Σ' όλα κυλάει ο αέρας σου.
Όλα ξέρουν τ'ονομά σου.
Μην αργείς.

Να σε περιμένω είναι πιο γλυκό κι απ' το να'ρχεσαι.
Είναι σαν το σκάσιμο της μυγδαλιάς.
Σαν το πανί που πλέει στο λιμάνι.
Σαν κελάιδισμα, σαν γέλιο πρωινό.

Να σε περιμένω είναι σα να ξανάρχομαι στη γη.
Στο δρόμο μην αργείς. Είναι γιομάτοι Φαίακες,
είναι γιομάτοι πλάνεμα, οι δρόμοι.
Οι δρόμοι γλιστρούν, χυμούν αρπαχτικοί
και κλέβουν.
Μην αργείς.

Μην αργείς. Γιατί ώσπου να'ρθεις,
θα περπατήσω όλη την Υδρόγειο του πόνου μου.
Θα περπατήσω όλα τ' αγκάθια, κι όλους τους γκρεμούς.
Γιατί να περιμένω, είναι σα να πεθαίνω.
Γι' αυτό. Μην αργείς.

[Μενέλαος Λουντέμης, Κραυγή στα Πέρατα, 1954]


Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 165 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1 ... 7, 8, 9, 10, 11  Επόμενο

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group